Województwo krakowskie w Polsce Ludowej - Historia wersji

Praktykant o 08:13, 16 sty 2019

2019-01-16T08:13:28Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:13, 16 sty 2019
Linia 3:		Linia 3:
	[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]		[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
	[[Kategoria:Tom 1 (2014)]]		[[Kategoria:Tom 1 (2014)]]
			(ang. Cracow Voivodeship in Polish People’s Republic,niem. Woiwodschaft Krakau in der Volksrepublik Polen)

	Autor:[[dr Adam Dziuba]]		Autor:[[dr Adam Dziuba]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO

Praktykant: /* Władze partyjne i administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego */

2017-10-06T06:08:00Z

Władze partyjne i administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego

← poprzednia wersja		Wersja z 08:08, 6 paź 2017
Linia 85:		Linia 85:
	*Kazimierz Barcikowski (1977-1980)		*Kazimierz Barcikowski (1977-1980)
	*Krystyn Dąbrowa (1980-1982)		*Krystyn Dąbrowa (1980-1982)
	*Józef Gajewicz (1982-1989)<ref>Zob. S. Drabik, Elita polityczna krakowskiej PZPR w latach 1956-1975, Kraków 2013, s. 84, 169-171; Gajewicz Józef, publ. internetowa, adres: http://~~www~~.~~dziejekrakowa~~.pl/~~biogramy~~/~~index~~.~~php?id=2986~~ </ref>.		*Józef Gajewicz (1982-1989)<ref>Zob. S. Drabik, Elita polityczna krakowskiej PZPR w latach 1956-1975, Kraków 2013, s. 84, 169-171; Gajewicz Józef, publ. internetowa, adres: http://yadda.icm.edu.pl/yadda/element/bwmeta1.element.desklight-bc433af7-cd95-431f-8036-516997c2a21b </ref>.
	Zwierzchnicy krakowskiej administracji, do 1973 r. przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej, a następnie wojewodowie, byli ściśle podporządkowani władzom PZPR. Wojewodowie krakowscy kierowali jednocześnie administracją samego miasta.		Zwierzchnicy krakowskiej administracji, do 1973 r. przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej, a następnie wojewodowie, byli ściśle podporządkowani władzom PZPR. Wojewodowie krakowscy kierowali jednocześnie administracją samego miasta.

Linia 102:		Linia 102:
	*Józef Gajewicz 1980-1982		*Józef Gajewicz 1980-1982
	*Tadeusz Salwa 1982-1990		*Tadeusz Salwa 1982-1990
	*Jerzy Rościszewski 1990<ref>Wojewodowie i Przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w PRL od 1950 do 1975, publ. internetowa, adres: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojewodowie_i_Przewodnicz%C4%85cy_Prezydium_Wojew%C3%B3dzkiej_Rady_Narodowej_w_PRL_od_1950_do_1975#Wojew.C3.B3dztwo_Krakowskie, dostęp 7 X 2013 r.; Wojewodowie PRL od 1975 do 1989, publ. internetowa, adres: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojewodowie_PRL_od_1975_do_1989#Krakowskie, dostęp 7 X 2013 r.</ref>.		*Jerzy Rościszewski 1990<ref>Wojewodowie i Przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w PRL od 1950 do 1975, publ. internetowa, adres: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojewodowie_i_Przewodnicz%C4%85cy_Prezydium_Wojew%C3%B3dzkiej_Rady_Narodowej_w_PRL_od_1950_do_1975#Wojew.C3.B3dztwo_Krakowskie, dostęp 7 X 2013 r.; Wojewodowie PRL od 1975 do 1989, publ. internetowa, adres: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojewodowie_PRL_od_1975_do_1989#Krakowskie, dostęp 7 X 2013 r.</ref>.

	==Opozycja polityczna w województwie krakowskim/miejskim krakowskim==		==Opozycja polityczna w województwie krakowskim/miejskim krakowskim==

Garbaczm o 12:14, 9 mar 2016

2016-03-09T12:14:58Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:14, 9 mar 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[Kategoria:Historia]]		[[Kategoria:Historia]]
	[[Kategoria:Geografia]]		[[Kategoria:Geografia]]
			[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
			[[Kategoria:Tom 1 (2014)]]
	Autor:[[dr Adam Dziuba]]		Autor:[[dr Adam Dziuba]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO

Garbaczm: /* Opozycja polityczna w województwie krakowskim/miejskim krakowskim */

2015-02-26T07:49:22Z

Opozycja polityczna w województwie krakowskim/miejskim krakowskim

← poprzednia wersja		Wersja z 09:49, 26 lut 2015
Linia 108:		Linia 108:
	Latem 1980 r. przez Małopolskę przetoczyła się fala strajków. 19 sierpnia rozpoczęły się protesty w największym mieście województwa krakowskiego – Hucie im. Lenina. Niebawem hutników wsparli pracownicy komunikacji miejskiej i mniejszych zakładów. 6 września w hucie zawiązał się Komitet Robotniczy Hutników. Niespełna tydzień później w Krakowie powstał zalążek koordynacyjnego ośrodka niezależnego ruchu związkowego – Tymczasowy Międzyzakładowy Komitet Założycielski. 15 września powołany został Międzyzakładowy Komitet Założycielski z Stanisławem Zawadą na czele. Związkowców poparli działacze miejscowej przedsierpniowej opozycji. Od jesieni zaczęła się w Małopolsce kształtować „Solidarność” wiejska, która w marcu 1981 r. przekształciła się NSZZ Rolników Indywidulanych<ref>E. Zając, NSZZ „Solidarność” Region Małopolska..., s. 14-29; 74-75.</ref>.		Latem 1980 r. przez Małopolskę przetoczyła się fala strajków. 19 sierpnia rozpoczęły się protesty w największym mieście województwa krakowskiego – Hucie im. Lenina. Niebawem hutników wsparli pracownicy komunikacji miejskiej i mniejszych zakładów. 6 września w hucie zawiązał się Komitet Robotniczy Hutników. Niespełna tydzień później w Krakowie powstał zalążek koordynacyjnego ośrodka niezależnego ruchu związkowego – Tymczasowy Międzyzakładowy Komitet Założycielski. 15 września powołany został Międzyzakładowy Komitet Założycielski z Stanisławem Zawadą na czele. Związkowców poparli działacze miejscowej przedsierpniowej opozycji. Od jesieni zaczęła się w Małopolsce kształtować „Solidarność” wiejska, która w marcu 1981 r. przekształciła się NSZZ Rolników Indywidulanych<ref>E. Zając, NSZZ „Solidarność” Region Małopolska..., s. 14-29; 74-75.</ref>.

	W lipcu 1981 r. odbyło się pierwsze Walne Zgromadzenie Delegatów Regionu Małopolska. Wyłoniono na nim nowe związkowe władze (Zawada zrezygnował z kierowania MKZ jeszcze w listopadzie 1980 r. ). Na ich czele jako przewodniczący stanął Wacław Sikora. W tym czasie Region Małopolski należał do największych w kraju. Pod względem liczebności plasował się na 4 miejscu (zrzeszał ok. 640 tys. członków), koordynował zaś pracę związkową na obszarze obejmującym większość terenu województwa krakowskiego sprzed reformy z 1975 roku <ref>Tamże, s. 9, 68-69.</ref>		W lipcu 1981 r. odbyło się pierwsze Walne Zgromadzenie Delegatów Regionu Małopolska. Wyłoniono na nim nowe związkowe władze (Zawada zrezygnował z kierowania MKZ jeszcze w listopadzie 1980 r. ). Na ich czele jako przewodniczący stanął Wacław Sikora. W tym czasie Region Małopolski należał do największych w kraju. Pod względem liczebności plasował się na 4 miejscu (zrzeszał ok. 640 tys. członków), koordynował zaś pracę związkową na obszarze obejmującym większość terenu województwa krakowskiego sprzed reformy z 1975 roku <ref>Tamże, s. 9, 68-69.</ref>.

	13 grudnia 1981 r., podobnie jak w całym kraju rozpoczęła się wymierzona w związek akcja policyjna władz. Kierownictwo Regionu oraz kluczowi działacze trafili do ośrodków internowania. Nie zapobiegło to wybuchowi strajku w Hucie im. Lenina. Na jego czele stanął Mieczysław Gil. Na apel strajkujących protest przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego podjęło kilkadziesiąt komisji zakładowych „Solidarności”. Władze wobec części zakładów zastosowały rozwiązanie siłowe - m.in. w Hucie im. Lenina w nocy z 15 na 16 grudnia. Fala strajkowa zakończyła się po akcji wojska i sił policyjnych w kombinacie<ref>Tamże, s. 88, nast. </ref>.		13 grudnia 1981 r., podobnie jak w całym kraju rozpoczęła się wymierzona w związek akcja policyjna władz. Kierownictwo Regionu oraz kluczowi działacze trafili do ośrodków internowania. Nie zapobiegło to wybuchowi strajku w Hucie im. Lenina. Na jego czele stanął Mieczysław Gil. Na apel strajkujących protest przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego podjęło kilkadziesiąt komisji zakładowych „Solidarności”. Władze wobec części zakładów zastosowały rozwiązanie siłowe - m.in. w Hucie im. Lenina w nocy z 15 na 16 grudnia. Fala strajkowa zakończyła się po akcji wojska i sił policyjnych w kombinacie<ref>Tamże, s. 88, nast. </ref>.
Linia 116:		Linia 116:
	Od jesieni 1983 r. aktywność konspiracyjnych struktur systematycznie malała w całym kraju. Wyjątkiem była Nowa Huta, gdzie nadal regularnie dochodziło do manifestacji i walk ulicznych. Ważną inicjatywą okazało się utworzenie Ruchu „Wolność i Pokój”, przez osoby wywodzące się ze zdelegalizowanego i rozbitego krakowskiego NZS<ref>Tamże, s. 139-142.</ref>.		Od jesieni 1983 r. aktywność konspiracyjnych struktur systematycznie malała w całym kraju. Wyjątkiem była Nowa Huta, gdzie nadal regularnie dochodziło do manifestacji i walk ulicznych. Ważną inicjatywą okazało się utworzenie Ruchu „Wolność i Pokój”, przez osoby wywodzące się ze zdelegalizowanego i rozbitego krakowskiego NZS<ref>Tamże, s. 139-142.</ref>.

	Od jesieni 1986 r. podziemne struktury związku zaczęły przechodzić do legalnej działalności. W październiku t.r. wyszła z konspiracji Komisja Robotnicza Hutników. W jej ślad poszły inne struktury związkowe z Krakowa. W kwietniu 1988 r. w Krakowie zainicjowana została wiosenna fala strajków – preludium do protestów z jesieni t.r., które skłoniły rządzących do podjęcia rozmów z opozycją. 12 września 1988 r. jawną działalność podjęła RKS Małopolska. Na jej czele stał wówczas Jurczak. Kierował on też pracami powstałego 10 kwietnia 1989 r. Komitetu Obywatelskiego, którego zadaniem było prowadzenie kampanii wyborczej strony opozycyjnej przed wyborami parlamentarnymi. W dniu 4 czerwca, już w pierwszej turze, do sejmu i senatu zostali wybrani wszyscy kandydaci krakowskiego KO<ref>Tamże, s. 146, nast.</ref>.		Od jesieni 1986 r. podziemne struktury związku zaczęły przechodzić do legalnej działalności. W październiku t.r. wyszła z konspiracji Komisja Robotnicza Hutników. W jej ślad poszły inne struktury związkowe z Krakowa. W kwietniu 1988 r. w Krakowie zainicjowana została wiosenna fala strajków – preludium do protestów z jesieni t.r., które skłoniły rządzących do podjęcia rozmów z opozycją. 12 września 1988 r. jawną działalność podjęła RKS Małopolska. Na jej czele stał wówczas Jurczak. Kierował on też pracami powstałego 10 kwietnia 1989 r. Komitetu Obywatelskiego, którego zadaniem było prowadzenie kampanii wyborczej strony opozycyjnej przed wyborami parlamentarnymi. W dniu 4 czerwca, już w pierwszej turze, do sejmu i senatu zostali wybrani wszyscy kandydaci krakowskiego KO<ref>Tamże, s. 146, nast.</ref>.




	==Bibliografia==		==Bibliografia==

Garbaczm: /* Gospodarka województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego */

2015-02-25T13:16:24Z

Gospodarka województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego

← poprzednia wersja		Wersja z 15:16, 25 lut 2015
Linia 53:		Linia 53:
	Do 1975 r. Kraków miał charakter przemysłowy, zaś okalające go województwo krakowskie przemysłowo – rolniczy. Obok stolicy regionu najsilniej uprzemysłowiona była część zachodnia województwa, z Jaworznem oraz powiatami chrzanowskim, oświęcimskim, olkuskim i wadowickim. Wedle ówczesnej nomenklatury tworzyły wówczas wraz z Krakowem Krakowski Okręg Przemysłowy.		Do 1975 r. Kraków miał charakter przemysłowy, zaś okalające go województwo krakowskie przemysłowo – rolniczy. Obok stolicy regionu najsilniej uprzemysłowiona była część zachodnia województwa, z Jaworznem oraz powiatami chrzanowskim, oświęcimskim, olkuskim i wadowickim. Wedle ówczesnej nomenklatury tworzyły wówczas wraz z Krakowem Krakowski Okręg Przemysłowy.

	W okresie powojennym nastąpiła przede wszystkim rozbudowa przemysłu wydobywczego (górnictwa węgla kamiennego, rud cynkowo – ołowiowych) i hutnictwa. W województwie krakowskim w ramach planu sześcioletniego (1950-1955) wznoszona była przede wszystkim Huta im Lenina (w Nowej Hucie) wraz z licznymi zakładami towarzyszącymi. Pierwszą surówkę otrzymano w kombinacie w 1954 r., stal rok później. Przez dwie dekady Huta im. Lenina był największym zakładem przemysłowym w Polsce<ref>J. Kwiatek, Kraków…, s. 706.</ref>.		W okresie powojennym nastąpiła przede wszystkim rozbudowa przemysłu wydobywczego (górnictwa węgla kamiennego, rud cynkowo – ołowiowych) i hutnictwa. W województwie krakowskim w ramach planu sześcioletniego (1950-1955) wznoszona była przede wszystkim Huta im. Lenina (w Nowej Hucie) wraz z licznymi zakładami towarzyszącymi. Pierwszą surówkę otrzymano w kombinacie w 1954 r., stal rok później. Przez dwie dekady Huta im. Lenina był największym zakładem przemysłowym w Polsce<ref>J. Kwiatek, Kraków…, s. 706.</ref>.

	Powstała też huta aluminium w Skawinie (pierwsza w Polsce), w tym samym mieście zbudowano też elektrownię. Kraków i okoliczne miasta stały się znaczącym ośrodkiem produkcji maszyn ciężkich i rolniczych oraz produkcji przemysłowej. W samym Krakowie funkcjonowały fabryka Aparatów Pomiarowych „Mera”, Krakowskie Zakłady Elektroniczne „Unitra-Telpod”, Zakłady Farmaceutyczne „Polfa”, Krakowskie Zakłady Przemysłu Gumowego „Stomil”, zakłady przemysłu tytoniowego, zakłady „Vistula” wytwarzające ubrania. W Wieliczce działały Zakłady Sprzętu Oświetleniowego „Polam”. Szereg zakładów zajmował się budownictwem<ref>Lata wielkich dokonań…, s. 10-11.</ref>. W zachodniej części województwa krakowskiego powstały lub zostały rozbudowane kopalnie węgla kamiennego w Jaworznie, Trzebini-Sierszy, Libiążu i Brzeszczach. W Bukownie powstał kombinat Górniczo-Hutniczy „Bolesław”, w Skawinie huta aluminium. Rozbudowany został kombinat chemiczny w Oświęcimiu i zakład Chemiczny „Azot” w Jaworznie. Stworzony został silny przemysł energetyczny (elektrownie węglowe w Jaworznie i Trzebini-Sierszy, wodne w Tresnej, Czchowie). Ośrodkami przemysłu metalowego stały się Brzesko i Bochnia, a elektrotechnicznego Tarnów i Wierbka. Krakowskie stało się poważnym ośrodkiem przemysłu rolno spożywczy (powstała m.in. fabryka tłuszczów jadalnych w Trzebini-Sierszy). Istniały tradycje przemysłu meblarskiego i celulozowo-papierniczego raz przemysł środków transportu (m.in. Fabryka Lokomotyw w Chrzanowie). Na terenach województwa panowały też w miarę sprzyjające warunki dla rolnictwa (aż 24 proc. gleb trzech najwyższych klas)<ref>J. Kwiatek, Województwo krakowskie…, s. 718-719.</ref>.		Powstała też huta aluminium w Skawinie (pierwsza w Polsce), w tym samym mieście zbudowano też elektrownię. Kraków i okoliczne miasta stały się znaczącym ośrodkiem produkcji maszyn ciężkich i rolniczych oraz produkcji przemysłowej. W samym Krakowie funkcjonowały fabryka Aparatów Pomiarowych „Mera”, Krakowskie Zakłady Elektroniczne „Unitra-Telpod”, Zakłady Farmaceutyczne „Polfa”, Krakowskie Zakłady Przemysłu Gumowego „Stomil”, zakłady przemysłu tytoniowego, zakłady „Vistula” wytwarzające ubrania. W Wieliczce działały Zakłady Sprzętu Oświetleniowego „Polam”. Szereg zakładów zajmował się budownictwem<ref>Lata wielkich dokonań…, s. 10-11.</ref>. W zachodniej części województwa krakowskiego powstały lub zostały rozbudowane kopalnie węgla kamiennego w Jaworznie, Trzebini-Sierszy, Libiążu i Brzeszczach. W Bukownie powstał kombinat Górniczo-Hutniczy „Bolesław”, w Skawinie huta aluminium. Rozbudowany został kombinat chemiczny w Oświęcimiu i zakład Chemiczny „Azot” w Jaworznie. Stworzony został silny przemysł energetyczny (elektrownie węglowe w Jaworznie i Trzebini-Sierszy, wodne w Tresnej, Czchowie). Ośrodkami przemysłu metalowego stały się Brzesko i Bochnia, a elektrotechnicznego Tarnów i Wierbka. Krakowskie stało się poważnym ośrodkiem przemysłu rolno spożywczy (powstała m.in. fabryka tłuszczów jadalnych w Trzebini-Sierszy). Istniały tradycje przemysłu meblarskiego i celulozowo-papierniczego raz przemysł środków transportu (m.in. Fabryka Lokomotyw w Chrzanowie). Na terenach województwa panowały też w miarę sprzyjające warunki dla rolnictwa (aż 24 proc. gleb trzech najwyższych klas)<ref>J. Kwiatek, Województwo krakowskie…, s. 718-719.</ref>.
Linia 63:		Linia 63:
	W 1975 r. w województwie miejskim krakowskim eksploatowano 8,5 km linii kolejowych na 100 km². Sieć dróg nawierzchni twardej była bardziej zagęszczona niż w województwie katowickim - średnio przypadało 87,6 km na 100 km². Pięć lat później gęstość sieci drogowej wzrosła do 94 km/100 km², a kolejowej do 8,9 km/100 km². Pod koniec dekady lat dziewięćdziesiątych, podobnie jak w całej Polsce, transport kolejowy podupadł – w 1990 r. średnia gęstość wykorzystywanych linii kolejowych kształtowała się na poziomie 8,1 km/100 km² linii kolejowych. Rozbudowana została za to znacznie sieć dróg o utwardzonej nawierzchni – do 159,8 km/100 km²<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXVI; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXVIII.</ref>.		W 1975 r. w województwie miejskim krakowskim eksploatowano 8,5 km linii kolejowych na 100 km². Sieć dróg nawierzchni twardej była bardziej zagęszczona niż w województwie katowickim - średnio przypadało 87,6 km na 100 km². Pięć lat później gęstość sieci drogowej wzrosła do 94 km/100 km², a kolejowej do 8,9 km/100 km². Pod koniec dekady lat dziewięćdziesiątych, podobnie jak w całej Polsce, transport kolejowy podupadł – w 1990 r. średnia gęstość wykorzystywanych linii kolejowych kształtowała się na poziomie 8,1 km/100 km² linii kolejowych. Rozbudowana została za to znacznie sieć dróg o utwardzonej nawierzchni – do 159,8 km/100 km²<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXVI; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXVIII.</ref>.

	Kraków stanowił od czasów średniowiecza przodujący ośrodek naukowy. W 1950 r. był drugim w kraju miastem akademickim pod względem liczby uczelni i studentów. Znajdowały się w nim wówczas cztery szkoły o randze akademickiej (Uniwersytet Jagielloński, Akademia Górniczo-Hutnicza, Akademia Handlowa, Akademia Sztuk Pięknych) i pięć o statusie wyższej uczelni zawodowej<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 148-149.</ref>. Pod koniec dekady lat siedemdziesiątych w jego 12 już wyższych uczelniach studiowało 68 tys. osób, w tym 43,6 tys. na studiach dziennych. Ponadto obok wyższych uczelni istniało w mieście ponad 20 instytutów resortowych i placówek PAN. Zatrudniały one 7500 pracowników naukowych i naukowo-dydaktycznych. Kraków odgrywał też czołową rolę w życiu kulturalnym kraju<ref>Lata wielkich dokonań…, s. 7.</ref>.		Kraków stanowił od czasów średniowiecza przodujący ośrodek naukowy. W 1950 r. był drugim w kraju miastem akademickim pod względem liczby uczelni i studentów. Znajdowały się w nim wówczas cztery szkoły o randze akademickiej (Uniwersytet Jagielloński, Akademia Górniczo-Hutnicza, Akademia Handlowa, Akademia Sztuk Pięknych) i pięć o statusie wyższej uczelni zawodowej<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 148-149.</ref>. Pod koniec dekady lat siedemdziesiątych w jego 12 już wyższych uczelniach studiowało 68 tys. osób, w tym 43,6 tys. na studiach dziennych. Ponadto obok wyższych uczelni istniało w mieście ponad 20 instytutów resortowych i placówek PAN. Zatrudniały one 7500 pracowników naukowych i naukowo-dydaktycznych. Kraków odgrywał też czołową rolę w życiu kulturalnym kraju<ref>Lata wielkich dokonań…, s. 7.</ref>.

	==Władze partyjne i administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==		==Władze partyjne i administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==

Garbaczm: /* Ludność województwa krakowskiego i miejskiego krakowskiego */

2015-02-25T13:01:19Z

Ludność województwa krakowskiego i miejskiego krakowskiego

← poprzednia wersja		Wersja z 15:01, 25 lut 2015
Linia 30:		Linia 30:
	W 1946 r. województwo zamieszkiwało 1834 tys. osób, w tym 280 tys. w miastach. Do 1950 stale następował jej odpływ, przeważnie w kierunku zachodnim, a po 1950 r. przybrały na sile migracje ze wsi do miast – do Krakowa, ale także do [[Górnośląski Okręg Przemysłowy\|Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego]]<ref>J. Kwiatek, Województwo krakowskie…, s. 716-717.</ref>.		W 1946 r. województwo zamieszkiwało 1834 tys. osób, w tym 280 tys. w miastach. Do 1950 stale następował jej odpływ, przeważnie w kierunku zachodnim, a po 1950 r. przybrały na sile migracje ze wsi do miast – do Krakowa, ale także do [[Górnośląski Okręg Przemysłowy\|Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego]]<ref>J. Kwiatek, Województwo krakowskie…, s. 716-717.</ref>.

	Mimo migracji postępował dynamiczny wzrost ludności województwa i samego Krakowa, co wiązało się z imigracją z okolicznych terenów wiejskich i z mniejszych miasteczek. Miasto zamieszkiwało w 1950 r. – 346 tys. osób; w 1955 r. – 428 tys.; w 1960 r. – 481 tys.; w 1965 r. – 520 tys.; w 1970 – 589 tys. Liczba mieszkańców miasta wzrosła zatem w ciągu dwudziestu lat o 70 proc. Na początku dekady lat siedemdziesiątych Kraków plasował się pod względem liczby mieszkańców na trzecim miejscu - po Warszawie i Łodzi<ref>~~Tenże~~, Kraków…, s. 705-706.</ref>.		Mimo migracji postępował dynamiczny wzrost ludności województwa i samego Krakowa, co wiązało się z imigracją z okolicznych terenów wiejskich i z mniejszych miasteczek. Miasto zamieszkiwało w 1950 r. – 346 tys. osób; w 1955 r. – 428 tys.; w 1960 r. – 481 tys.; w 1965 r. – 520 tys.; w 1970 – 589 tys. Liczba mieszkańców miasta wzrosła zatem w ciągu dwudziestu lat o 70 proc. Na początku dekady lat siedemdziesiątych Kraków plasował się pod względem liczby mieszkańców na trzecim miejscu - po Warszawie i Łodzi<ref>J. Kwiatek, Kraków…, s. 705-706.</ref>.

	Ludność województwa krakowskiego w analogicznym okresie (bez samego Krakowa) wzrosła zaledwie o 22 proc., co oznacza, że proces jej przenoszenia się do miasta wojewódzkiego cechował się dużą intensywnością (uśrednione dane dla województwa wraz z Krakowem wskazują, że liczba ludność na tym terenie wzrosła w latach 1950-1970 o 30 proc).		Ludność województwa krakowskiego w analogicznym okresie (bez samego Krakowa) wzrosła zaledwie o 22 proc., co oznacza, że proces jej przenoszenia się do miasta wojewódzkiego cechował się dużą intensywnością (uśrednione dane dla województwa wraz z Krakowem wskazują, że liczba ludność na tym terenie wzrosła w latach 1950-1970 o 30 proc).
	W wyniku reformy administracyjnej z 1975 r. w granicach województwa miejskiego krakowskiego znalazła się mniej niż połowa jego dotychczasowych mieszkańców. Od tej pory wzrost liczby ludności był już niewielki – w latach 1975-1990 wyniósł 10 proc.		W wyniku reformy administracyjnej z 1975 r. w granicach województwa miejskiego krakowskiego znalazła się mniej niż połowa jego dotychczasowych mieszkańców. Od tej pory wzrost liczby ludności był już niewielki – w latach 1975-1990 wyniósł 10 proc.

	Gęstość zaludnienia w województwie krakowskim (bez Krakowa) w 1972 r. wynosiła 144 mieszkańców na km², czyli nieznacznie przekraczała średnią w Polsce. Największa była w uprzemysłowionych powiatach zachodniej części województwa: oświęcimskim, chrzanowskim, krakowskim i wadowickim oraz w miastach wydzielonych<ref>~~Tenże~~, Województwo krakowskie…, s. 716-717.</ref>.		Gęstość zaludnienia w województwie krakowskim (bez Krakowa) w 1972 r. wynosiła 144 mieszkańców na km², czyli nieznacznie przekraczała średnią w Polsce. Największa była w uprzemysłowionych powiatach zachodniej części województwa: oświęcimskim, chrzanowskim, krakowskim i wadowickim oraz w miastach wydzielonych<ref>J. Kwiatek, Województwo krakowskie…, s. 716-717.</ref>.

	W 1975 r. gęstość zaludnienia w województwie miejskim krakowskim kształtowała się na poziomie 344,3 osób na km² i była trzykrotnie większa niż średnia w Polsce. W 1990 r. wzrosła do 378 osób na km² (czwarte miejsce w kraju po województwach łódzkim, warszawskim i katowickim)<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, A. Junak i in., Warszawa 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, T. Kania i in., Warszawa 1981, s. XXXII; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXVIII.</ref>. Przyrost naturalny był znacznie niższy niż średni w Polsce. W 1975 r. wynosił 8,2 promila, w 1980 r. 7,9 promila, zaś dekadę później spadł do 2,8 promila<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 21; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXIX.</ref>. W 1975 r. 422 tys. mieszkańców województwa miejskiego krakowskiego pracowało w gospodarce uspołecznionej: 149,0 tys. w przemyśle, 81,5 tys. w budownictwie, 29,5 tys. w transporcie i łączności, zaś 38,4 tys. w handlu<ref>Rocznik statystyczny 1976, s. 59.</ref>.		W 1975 r. gęstość zaludnienia w województwie miejskim krakowskim kształtowała się na poziomie 344,3 osób na km² i była trzykrotnie większa niż średnia w Polsce. W 1990 r. wzrosła do 378 osób na km² (czwarte miejsce w kraju po województwach łódzkim, warszawskim i katowickim)<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, A. Junak i in., Warszawa 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, T. Kania i in., Warszawa 1981, s. XXXII; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXVIII.</ref>. Przyrost naturalny był znacznie niższy niż średni w Polsce. W 1975 r. wynosił 8,2 promila, w 1980 r. 7,9 promila, zaś dekadę później spadł do 2,8 promila<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 21; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXIX.</ref>. W 1975 r. 422 tys. mieszkańców województwa miejskiego krakowskiego pracowało w gospodarce uspołecznionej: 149,0 tys. w przemyśle, 81,5 tys. w budownictwie, 29,5 tys. w transporcie i łączności, zaś 38,4 tys. w handlu<ref>Rocznik statystyczny 1976, s. 59.</ref>.

Garbaczm: /* Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego */

2015-02-25T12:57:44Z

Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego

← poprzednia wersja		Wersja z 14:57, 25 lut 2015
Linia 10:		Linia 10:
	==Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==		==Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==
	[[Plik:Woj. krakowskie.png\|300px\|thumb\|right\|Tabela 1. Podział administracyjny województwa krakowskiego w 1973 roku.]]		[[Plik:Woj. krakowskie.png\|300px\|thumb\|right\|Tabela 1. Podział administracyjny województwa krakowskiego w 1973 roku.]]
	W 1951 r. z województwa krakowskiego wyłączono część powiatu bialskiego z województwa krakowskiego (wraz z Białą Krakowską). Biała Krakowska została wówczas połączona w jeden organizm miejski z Bielskiem, tworząc miasto Bielsko-Biała. W tym samym roku rozszerzony został obszar miasta Krakowa do którego włączono tereny Nowej Huty. W 1955 r. województwo składało się z 20 powiatów (w tym 4 miejskich). Znajdowały się w nim 44 miasta, dwa osiedla oraz 696 gromad. W 1957 r. nastąpiła istotna reorganizacja kształtu województwa. Kraków został wydzielony jako samodzielne województwo miejskie, pozostając jednak ośrodkiem administracyjnym dla województwa krakowskiego. Pod względem administracyjnym Kraków podzielono na cztery dzielnice: Śródmieście, Krowodrza, Nową Hutę i Podgórze. W 1973 r. Kraków poszerzono z kolei o tereny leżące dotąd na południe i zachód od miasta. Rozciągało się odtąd na obszarze 230 km²<ref> J. Kwiatek, Kraków [w:] Polska. Zarys Encyklopedyczny, red., oprac. St. Puchała, H. Bonecki, W. Kryszewski i in., Warszawa 1974, s. 704; J. Szaflarski, Środowisko geograficzne [w: ] Katowice. Rozwój województwa w Polsce Ludowej, red. H. Rechowicz, Warszawa 1970, s. 15; Rocznik Statystyczny 1956, s. 42; Rocznik Statystyczny 1956, Warszawa 1956, s. 32. </ref>.		W 1951 r. z województwa krakowskiego wyłączono część powiatu bialskiego z województwa krakowskiego (wraz z Białą Krakowską). Biała Krakowska została wówczas połączona w jeden organizm miejski z Bielskiem, tworząc miasto [[Bielsko-Biała]]. W tym samym roku rozszerzony został obszar miasta Krakowa do którego włączono tereny Nowej Huty. W 1955 r. województwo składało się z 20 powiatów (w tym 4 miejskich). Znajdowały się w nim 44 miasta, dwa osiedla oraz 696 gromad. W 1957 r. nastąpiła istotna reorganizacja kształtu województwa. Kraków został wydzielony jako samodzielne województwo miejskie, pozostając jednak ośrodkiem administracyjnym dla województwa krakowskiego. Pod względem administracyjnym Kraków podzielono na cztery dzielnice: Śródmieście, Krowodrza, Nową Hutę i Podgórze. W 1973 r. Kraków poszerzono z kolei o tereny leżące dotąd na południe i zachód od miasta. Rozciągało się odtąd na obszarze 230 km²<ref> J. Kwiatek, Kraków [w:] Polska. Zarys Encyklopedyczny, red., oprac. St. Puchała, H. Bonecki, W. Kryszewski i in., Warszawa 1974, s. 704; J. Szaflarski, Środowisko geograficzne [w: ] Katowice. Rozwój województwa w Polsce Ludowej, red. H. Rechowicz, Warszawa 1970, s. 15; Rocznik Statystyczny 1956, s. 42; Rocznik Statystyczny 1956, Warszawa 1956, s. 32. </ref>.

	W swym nowym kształcie województwo krakowskie istniało do 1975 r. Zajmowało obszar 15,3 tys. km² (niespełna 5 proc. terytorium Polski). W 1960 r. składało się z 21 powiatów (w tym 4 miejskich). Znajdowało się w nim 46 miast, 8 osiedli i 380 gromad. W 1970 r. przy niezmienionej liczbie powiatów, było w nim 49 miast, 3 osiedla i 344 gromady<ref>J. Kwiatek, Województwo krakowskie [w:] Polska. Zarys Encyklopedyczny, red., oprac. St. Puchała, H. Bonecki, W. Kryszewski i in., Warszawa 1974,, s. 714; Rocznik statystyczny 1966, red. E. Krzeczkowska, B. Askanas, A. Junak i in., Warszawa 1966, s. 10; Rocznik statystyczny 1971, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, A. Junak i in., Warszawa 1971, s. 55.</ref>.		W swym nowym kształcie województwo krakowskie istniało do 1975 r. Zajmowało obszar 15,3 tys. km² (niespełna 5 proc. terytorium Polski). W 1960 r. składało się z 21 powiatów (w tym 4 miejskich). Znajdowało się w nim 46 miast, 8 osiedli i 380 gromad. W 1970 r. przy niezmienionej liczbie powiatów, było w nim 49 miast, 3 osiedla i 344 gromady<ref>J. Kwiatek, Województwo krakowskie [w:] Polska. Zarys Encyklopedyczny, red., oprac. St. Puchała, H. Bonecki, W. Kryszewski i in., Warszawa 1974,, s. 714; Rocznik statystyczny 1966, red. E. Krzeczkowska, B. Askanas, A. Junak i in., Warszawa 1966, s. 10; Rocznik statystyczny 1971, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, A. Junak i in., Warszawa 1971, s. 55.</ref>.

	W 1973 r. został przywrócony podział na gminy. Przez najbliższe dwa lata w województwie krakowskim, przy niezmienionej liczbie powiatów, znajdowało ~~sie~~ łącznie 50 miast i 188 gmin<ref>Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie (dalej: Dz.Urz. WRN w Krakowie) nr 18 z 1972 r. poz. 268, Uchwała Nr XVIII/92/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 6 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie krakowskim oraz ustalenia siedzib gminnych rad narodowych; J. Kwiatek, Województwo krakowskie…, s. 715.</ref>.		W 1973 r. został przywrócony podział na gminy. Przez najbliższe dwa lata w województwie krakowskim, przy niezmienionej liczbie powiatów, znajdowało się łącznie 50 miast i 188 gmin<ref>Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie (dalej: Dz.Urz. WRN w Krakowie) nr 18 z 1972 r. poz. 268, Uchwała Nr XVIII/92/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 6 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie krakowskim oraz ustalenia siedzib gminnych rad narodowych; J. Kwiatek, Województwo krakowskie…, s. 715.</ref>.

	W czerwcu 1975 r. w wyniku generalnej reformy administracyjnej, wyznaczającej nowy kształt podziału administracyjnego kraju i znoszącej podział województw na powiaty, utworzone zostało województwo miejskie krakowskie, obejmujące 3254 km², czyli ok. 1 proc powierzchni kraju. Było ono jednym z najmniejszych w kraju pod względem obszaru (zajmowało przedostatnie miejsce). Zamieszkiwało je 1139 tys. osób, czyli 3,3 proc. ludności Polski<ref>Lata wielkich dokonań. Województwo krakowskie w okresie 35 lat Polski Ludowej (1944-1979), oprac. Wydziału Ideologicznego KW PZPR w Krakowie, b.aut., Kraków 1979, s. 5; J. Kwiatek, Kraków..., s. 707.</ref>.		W czerwcu 1975 r. w wyniku generalnej reformy administracyjnej, wyznaczającej nowy kształt podziału administracyjnego kraju i znoszącej podział województw na powiaty, utworzone zostało województwo miejskie krakowskie, obejmujące 3254 km², czyli ok. 1 proc powierzchni kraju. Było ono jednym z najmniejszych w kraju pod względem obszaru (zajmowało przedostatnie miejsce). Zamieszkiwało je 1139 tys. osób, czyli 3,3 proc. ludności Polski<ref>Lata wielkich dokonań. Województwo krakowskie w okresie 35 lat Polski Ludowej (1944-1979), oprac. Wydziału Ideologicznego KW PZPR w Krakowie, b.aut., Kraków 1979, s. 5; J. Kwiatek, Kraków..., s. 707.</ref>.
Linia 20:		Linia 20:
	W województwie miejskim krakowskim znalazły się: miasto wydzielone Kraków, cały powiat krakowski, większość powiatów myślenickiego i proszowickiego oraz mniejsze części powiatów chrzanowskiego (bez Chrzanowa), olkuskiego (bez Olkusza), bocheńskiego (także bez stolicy powiatu) oraz miechowskiego (bez Miechowa). Znajdowało się na jego terenie dziesięć miast: podzielony na cztery dzielnice Kraków, Dobczyce, Krzeszowice, Myślenice, Niepołomice, Proszowice, Skawina, Słomniki, Sułkowice, Wieliczka oraz 47 gmin<ref>Dziennik Ustaw (dalej: Dz.U.) nr 17 z 1975 r. poz. 92, Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r. w sprawie określenia miast oraz gmin wchodzących w skład województw.</ref>.		W województwie miejskim krakowskim znalazły się: miasto wydzielone Kraków, cały powiat krakowski, większość powiatów myślenickiego i proszowickiego oraz mniejsze części powiatów chrzanowskiego (bez Chrzanowa), olkuskiego (bez Olkusza), bocheńskiego (także bez stolicy powiatu) oraz miechowskiego (bez Miechowa). Znajdowało się na jego terenie dziesięć miast: podzielony na cztery dzielnice Kraków, Dobczyce, Krzeszowice, Myślenice, Niepołomice, Proszowice, Skawina, Słomniki, Sułkowice, Wieliczka oraz 47 gmin<ref>Dziennik Ustaw (dalej: Dz.U.) nr 17 z 1975 r. poz. 92, Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r. w sprawie określenia miast oraz gmin wchodzących w skład województw.</ref>.

	Większość dotychczasowych terenów została włączona do okolicznych województw. Do województwa katowickiego trafiły zachodnie, uprzemysłowione tereny (z Jaworznem-Trzebinią-Sierszą, Olkuszem i Brzeszczami). Były to: powiat miejski Jaworzno, większość powiatów chrzanowskiego i olkuskiego oraz mniejsza część oświęcimskiego. Województwu bielskiemu przekazano: całe powiaty żywiecki i wadowicki, większą część powiatów oświęcimskiego (z Oświęcimiem) i suskiego oraz mniejszą część powiatu chrzanowskiego. W województwie nowosądeckim znalazły się w całości tereny dotychczasowych powiatów: nowosądeckiego (wraz z powiatem miejskim Nowy Sącz), nowotarskiego i limanowskiego oraz powiat miejski Zakopane, a także cześć powiatów suskiego i myślenickiego. Na rzecz nowo powstałego województwa tarnowskiego krakowskie dokonało cesji Tarnowa i powiatu tarnowskiego, powiatów brzeskiego, dąbrowskiego oraz większej części bocheńskiego. Do województwa kieleckiego trafiła większa część powiatu miechowskiego oraz jedna gmina proszowickiego<ref>Dz.U. nr 17 z 1975 r. poz. 92, Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r. w sprawie określenia miast oraz gmin wchodzących w skład województw; Rocznik statystyczny 1976.., s. L; 31-33.</ref>. Należy zaznaczyć, że województwo w zmienionych granicach istniało do 1998 r. Ubytki terytorialne okazały się zatem na ogół nietrwałe. Od 1999 r. w województwie śląskim znalazło się Jaworzno oraz tereny powiatu żywieckiego (wraz ze zniesionym województwem bielskim).		Większość dotychczasowych terenów została włączona do okolicznych województw. Do województwa katowickiego trafiły zachodnie, uprzemysłowione tereny (z Jaworznem-Trzebinią-Sierszą, Olkuszem i Brzeszczami). Były to: powiat miejski Jaworzno, większość powiatów chrzanowskiego i olkuskiego oraz mniejsza część oświęcimskiego. Województwu bielskiemu przekazano: całe powiaty żywiecki i wadowicki, większą część powiatów oświęcimskiego (z Oświęcimiem) i suskiego oraz mniejszą część powiatu chrzanowskiego. W województwie nowosądeckim znalazły się w całości tereny dotychczasowych powiatów: nowosądeckiego (wraz z powiatem miejskim Nowy Sącz), nowotarskiego i limanowskiego oraz powiat miejski Zakopane, a także cześć powiatów suskiego i myślenickiego. Na rzecz nowo powstałego województwa tarnowskiego krakowskie dokonało cesji Tarnowa i powiatu tarnowskiego, powiatów brzeskiego, dąbrowskiego oraz większej części bocheńskiego. Do województwa kieleckiego trafiła większa część powiatu miechowskiego oraz jedna gmina proszowickiego<ref>Dz.U. nr 17 z 1975 r. poz. 92, Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r. w sprawie określenia miast oraz gmin wchodzących w skład województw; Rocznik statystyczny 1976.., s. L; 31-33.</ref>. Należy zaznaczyć, że województwo w zmienionych granicach istniało do 1998 r. Ubytki terytorialne okazały się zatem na ogół nietrwałe. Od 1999 r. w województwie śląskim znalazło się [[Jaworzno]] oraz tereny powiatu żywieckiego (wraz ze zniesionym województwem bielskim).

	Mimo że powstałe w 1975 r. województwo miejskie krakowskie składało się z mniejszej liczby podstawowych jednostek administracyjnych, przez co kłopoty z zarządzaniem na pewno miały o wiele mniejszą skalę niż np. w katowickim, w nim także doszło do koncentracji miejscowości. W 1976 r. jedenaście gmin scalono w ramach czterech dawnych i jednej nowej. Ponadto zniesiono cztery gminy, a ich tereny rozparcelowano pomiędzy okoliczne jednostki administracyjne<ref>Dz.U. nr 1 z 1976 r. poz. 12, Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 8 stycznia 1976 r. w sprawie połączenia, zniesienia, utworzenia oraz zmiany granic i nazw gmin oraz ustalenia siedzib gminnych organów władzy i administracji państwowej w województwach: bydgoskim, częstochowskim, jeleniogórskim, konińskim, koszalińskim, miejskim krakowskim, lubelskim, nowosądeckim i olsztyńskim.</ref>.		Mimo że powstałe w 1975 r. województwo miejskie krakowskie składało się z mniejszej liczby podstawowych jednostek administracyjnych, przez co kłopoty z zarządzaniem na pewno miały o wiele mniejszą skalę niż np. w katowickim, w nim także doszło do koncentracji miejscowości. W 1976 r. jedenaście gmin scalono w ramach czterech dawnych i jednej nowej. Ponadto zniesiono cztery gminy, a ich tereny rozparcelowano pomiędzy okoliczne jednostki administracyjne<ref>Dz.U. nr 1 z 1976 r. poz. 12, Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 8 stycznia 1976 r. w sprawie połączenia, zniesienia, utworzenia oraz zmiany granic i nazw gmin oraz ustalenia siedzib gminnych organów władzy i administracji państwowej w województwach: bydgoskim, częstochowskim, jeleniogórskim, konińskim, koszalińskim, miejskim krakowskim, lubelskim, nowosądeckim i olsztyńskim.</ref>.

Garbaczm o 11:58, 25 lut 2015

2015-02-25T11:58:18Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:58, 25 lut 2015
Linia 6:		Linia 6:


	Województwo krakowskie, utworzone 6 lipca 1950 r. na mocy ustawy sejmu z 28 czerwca zmieniającej częściowo kształt administracyjny państwa, miało powierzchnię 15929 km² Składało się z szesnastu powiatów (w tym dwóch miejskich): bialskiego (miejskiego), bialskiego, bocheńskiego, brzeskiego, chrzanowskiego, dąbrowskiego, krakowskiego (miejskiego), krakowskiego, limanowskiego, miechowskiego, myślenickiego, nowosądeckiego, olkuskiego, tarnowskiego, wadowickiego i [[Powiat żywiecki\|żywieckiego]]<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 14.</ref>. Graniczyło z kieleckim,[[Województwo katowickie w Polsce Ludowej\|katowickim]], rzeszowskim, zaś na południu z Czechosłowacją.		Województwo krakowskie, utworzone 6 lipca 1950 r. na mocy ustawy sejmu z 28 czerwca zmieniającej częściowo kształt administracyjny państwa, miało powierzchnię 15929 km² Składało się z szesnastu powiatów (w tym dwóch miejskich): bialskiego (miejskiego), bialskiego, bocheńskiego, brzeskiego, chrzanowskiego, dąbrowskiego, krakowskiego (miejskiego), krakowskiego, limanowskiego, miechowskiego, myślenickiego, nowosądeckiego, olkuskiego, tarnowskiego, wadowickiego i [[Powiat żywiecki\|żywieckiego]]<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 14.</ref>. Graniczyło z kieleckim, [[Województwo katowickie w Polsce Ludowej\|katowickim]], rzeszowskim, zaś na południu z Czechosłowacją.

	==Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==		==Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==

Garbaczm o 11:57, 25 lut 2015

2015-02-25T11:57:30Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:57, 25 lut 2015
Linia 6:		Linia 6:


	Województwo krakowskie, utworzone 6 lipca 1950 r. na mocy ustawy sejmu z 28 czerwca zmieniającej częściowo kształt administracyjny państwa, miało powierzchnię 15929 km² Składało się z szesnastu powiatów (w tym dwóch miejskich): bialskiego (miejskiego), bialskiego, bocheńskiego, brzeskiego, chrzanowskiego, dąbrowskiego, krakowskiego (miejskiego), krakowskiego, limanowskiego, miechowskiego, myślenickiego, nowosądeckiego, olkuskiego, tarnowskiego, wadowickiego i żywieckiego<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 14.</ref>. Graniczyło z kieleckim, katowickim, rzeszowskim, zaś na południu z Czechosłowacją.		Województwo krakowskie, utworzone 6 lipca 1950 r. na mocy ustawy sejmu z 28 czerwca zmieniającej częściowo kształt administracyjny państwa, miało powierzchnię 15929 km² Składało się z szesnastu powiatów (w tym dwóch miejskich): bialskiego (miejskiego), bialskiego, bocheńskiego, brzeskiego, chrzanowskiego, dąbrowskiego, krakowskiego (miejskiego), krakowskiego, limanowskiego, miechowskiego, myślenickiego, nowosądeckiego, olkuskiego, tarnowskiego, wadowickiego i [[Powiat żywiecki\|żywieckiego]]<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 14.</ref>. Graniczyło z kieleckim,[[Województwo katowickie w Polsce Ludowej\|katowickim]], rzeszowskim, zaś na południu z Czechosłowacją.

	==Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==		==Terytorium i podziały administracyjne województwa krakowskiego/miejskiego krakowskiego==

Garbaczm o 12:49, 17 lut 2015

2015-02-17T12:49:06Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:49, 17 lut 2015
Linia 3:		Linia 3:
	Autor:[[dr Adam Dziuba]]		Autor:[[dr Adam Dziuba]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO
	::::::::::::::::::::::::: TOM: 1 (2014)		::::::::::::::::::::::::: [[ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO Tom 1 (2014)\|TOM: 1 (2014)]]