Województwo kieleckie w latach 1950-1990 - Historia wersji

Garbaczm: UWAGA! Usunięcie treści (strona pozostała pusta)!

2016-07-18T10:43:38Z

UWAGA! Usunięcie treści (strona pozostała pusta)!

Garbaczm o 12:14, 9 mar 2016

2016-03-09T12:14:50Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:14, 9 mar 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[Kategoria:Historia]]		[[Kategoria:Historia]]
	[[Kategoria:Geografia]]		[[Kategoria:Geografia]]
			[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
			[[Kategoria:Tom 1 (2014)]]
	Autor:[[dr Adam Dziuba]]		Autor:[[dr Adam Dziuba]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO

Garbaczm: /* Władze partyjne i administracyjne województwa kieleckiego */

2015-02-27T09:05:17Z

Władze partyjne i administracyjne województwa kieleckiego

← poprzednia wersja		Wersja z 11:05, 27 lut 2015
Linia 65:		Linia 65:
	==Władze partyjne i administracyjne województwa kieleckiego==		==Władze partyjne i administracyjne województwa kieleckiego==

	Życie polityczne w województwie kieleckim, podobnie jak w całej Polsce, toczyło się pod dyktando PZPR, zawiadującej rozbudowanym systemem nomenklatury i uprawnieniami decyzyjnymi w stosunku do administracji oraz instytucji przemysłowych. Jak w całym kraju cechowały je sztuczność, blichtr i próby mobilizacji społeczeństwa wokół akcji politycznych organizowanych przez miejscowe władze partyjne (wybory, święta państwowe, itp.). Zwierzchnicy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach nigdy nie uzyskali w centralnych władzach partyjnych rangi porównywalnej z sekretarzami KW PZPR w Katowicach. Jedynie Wiesław Wicha, po odejściu z Kielc do Warszawy, zrobił polityczną karierę.		Życie polityczne w województwie kieleckim, podobnie jak w całej Polsce, toczyło się pod dyktando PZPR, zawiadującej rozbudowanym systemem nomenklatury i uprawnieniami decyzyjnymi w stosunku do administracji oraz instytucji przemysłowych. Jak w całym kraju cechowały je sztuczność, blichtr i próby mobilizacji społeczeństwa wokół akcji politycznych organizowanych przez miejscowe władze partyjne (wybory, święta państwowe, itp.). Zwierzchnicy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach nigdy nie uzyskali w centralnych władzach partyjnych rangi porównywalnej z sekretarzami [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza\|KW PZPR w Katowicach]]. Jedynie Wiesław Wicha, po odejściu z Kielc do Warszawy, zrobił polityczną karierę.

	'''Sekretarze KW PZPR w Kielcach'''		'''Sekretarze KW PZPR w Kielcach'''

Garbaczm: /* Gospodarka województwa kieleckiego */

2015-02-27T08:56:36Z

Gospodarka województwa kieleckiego

← poprzednia wersja		Wersja z 10:56, 27 lut 2015
Linia 55:		Linia 55:
	Tereny województwa mimo postępującej urbanizacji i industrializacji pozostały jednymi z ważniejszych jeśli chodzi o produkcję rolną. W południowo – wschodniej części województwa przeważały dobre gleby na podłożu lessowym, w Niecce Nidziańskiej także rędziny. Na pozostałych obszarach były głownie słabsze gleby bielicowe i płowe, zaś w Górach Świętokrzyskich – górskie. Ze względu na walory krajobrazowe, zwłaszcza na terenie Gór Świętokrzyskich, rozwijała się turystyka<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 694-695.</ref>.		Tereny województwa mimo postępującej urbanizacji i industrializacji pozostały jednymi z ważniejszych jeśli chodzi o produkcję rolną. W południowo – wschodniej części województwa przeważały dobre gleby na podłożu lessowym, w Niecce Nidziańskiej także rędziny. Na pozostałych obszarach były głownie słabsze gleby bielicowe i płowe, zaś w Górach Świętokrzyskich – górskie. Ze względu na walory krajobrazowe, zwłaszcza na terenie Gór Świętokrzyskich, rozwijała się turystyka<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 694-695.</ref>.

	W 1972 r. województwo kieleckie dostarczyło 4,2 ~~proc.~~ produkcji przemysłowej i ok. 6,5 ~~proc.~~ rolniczej w skali kraju. Najsilniej uprzemysłowione były rejony leżały w obrębie Staropolskiego Okręgu Przemysłowego (górnictwo i przetwórstwo od XVIII-XIX w.) i utworzonego w okresie międzywojennym Centralnego Okręgu Przemysłowego. Procesy industrializacji wzmogły się po 1950 r. W latach 1950-1972 zatrudnienie w przemyśle wzrosło trzykrotnie. Zbudowano wówczas: kopalnię siarki w Grzybowie, elektrownię „Kozienice” w Świerzawach Górnych, Fabrykę Samochodów Ciężarowych w Starachowicach, Zakłady Chemiczne w Kielcach, hutę szkła w Sandomierzu. Rozbudowano też istniejące zakłady – metalowe w Radomiu i w Kielcach (produkujące m.in. sprzęt gospodarstwa domowego). W całej Polsce zbywano wyroby Zakładów Wyrobów Nożowniczych „Gerlach” z Drzewicy, a Radomska Wytwórnia Telefonów uzyskała rangę monopolisty w wytwarzaniu sprzętu telekomunikacyjnego w Polsce. W Radomiu uruchomiono fabrykę domów, na potrzeby której okoliczne zakłady kamienia budowlanego dostarczały m. in materiałów ściennych. Na bazie surowców miejscowego wapienia tworzono cementownie. W Ostrowcu i Opocznie funkcjonowały zakłady materiałów ogniotrwałych, w Radomiu wytwórnia papierosów. W Pińczowie, Dwikozach, Lipsku, Radomiu zlokalizowany był przemysł przetwórstwa warzyw i owoców. Starymi tradycjami mogły się pochwalić huty - m.in. w Ostrowcu Świętokrzyskim<ref>Tamże, s. 696-697.</ref>.		W 1972 r. województwo kieleckie dostarczyło 4,2% produkcji przemysłowej i ok. 6,5% rolniczej w skali kraju. Najsilniej uprzemysłowione były rejony leżały w obrębie Staropolskiego Okręgu Przemysłowego (górnictwo i przetwórstwo od XVIII-XIX w.) i utworzonego w okresie międzywojennym Centralnego Okręgu Przemysłowego. Procesy industrializacji wzmogły się po 1950 r. W latach 1950-1972 zatrudnienie w przemyśle wzrosło trzykrotnie. Zbudowano wówczas: kopalnię siarki w Grzybowie, elektrownię „Kozienice” w Świerzawach Górnych, Fabrykę Samochodów Ciężarowych w Starachowicach, Zakłady Chemiczne w Kielcach, hutę szkła w Sandomierzu. Rozbudowano też istniejące zakłady – metalowe w Radomiu i w Kielcach (produkujące m.in. sprzęt gospodarstwa domowego). W całej Polsce zbywano wyroby Zakładów Wyrobów Nożowniczych „Gerlach” z Drzewicy, a Radomska Wytwórnia Telefonów uzyskała rangę monopolisty w wytwarzaniu sprzętu telekomunikacyjnego w Polsce. W Radomiu uruchomiono fabrykę domów, na potrzeby której okoliczne zakłady kamienia budowlanego dostarczały m. in materiałów ściennych. Na bazie surowców miejscowego wapienia tworzono cementownie. W Ostrowcu i Opocznie funkcjonowały zakłady materiałów ogniotrwałych, w Radomiu wytwórnia papierosów. W Pińczowie, Dwikozach, Lipsku, Radomiu zlokalizowany był przemysł przetwórstwa warzyw i owoców. Starymi tradycjami mogły się pochwalić huty - m.in. w Ostrowcu Świętokrzyskim<ref>Tamże, s. 696-697.</ref>.

	Kieleckie było krajowym potentatem w branży sprzętu AGD - w 1970 r. produkowało 60,8 ~~proc.~~ wytwarzanych w Polsce pralek i wirówek. Ponadto na jego terenie powstawało 23 ~~proc.~~ krajowej produkcji samochodów ciężarowych i ciągników, 100 ~~proc.~~ cegły wapienno-żużlowej i 22,5 ~~proc.~~ maszyn do obróbki metali. Wraz wydzieleniem województwa radomskiego produkcja kieleckiego przemysłu obniżyła się do 43,9 proc krajowej produkcji wirówek i lodówek oraz 80 ~~proc.~~ cegły wapienno-żużlowej. Wzrósł za to udział w produkcji maszyn do obróbki metali do 43,9 ~~proc.~~ Na stałym poziomie pozostawał udział w wytwarzaniu samochodów ciężarowych<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 109.</ref>.		Kieleckie było krajowym potentatem w branży sprzętu AGD - w 1970 r. produkowało 60,8% wytwarzanych w Polsce pralek i wirówek. Ponadto na jego terenie powstawało 23% krajowej produkcji samochodów ciężarowych i ciągników, 100% cegły wapienno-żużlowej i 22,5% maszyn do obróbki metali. Wraz wydzieleniem województwa radomskiego produkcja kieleckiego przemysłu obniżyła się do 43,9 proc krajowej produkcji wirówek i lodówek oraz 80% cegły wapienno-żużlowej. Wzrósł za to udział w produkcji maszyn do obróbki metali do 43,9% Na stałym poziomie pozostawał udział w wytwarzaniu samochodów ciężarowych<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 109.</ref>.

	W drugiej połowie dekady lat siedemdziesiątych województwo kieleckie zachowało pozycję jednego z głównych producentów samochodów ciężarowych (w segmencie średnio tonażowych było wręcz monopolistą), posiadało poważny udział w produkcji silników wysokoprężnych, materiałów budowlanych (wytwarzało m.in. 93 ~~proc.~~ gipsu produkowanego w kraju. Rozbudowano hutę w Ostrowcu Świętokrzyskim, Fabrykę Samochodów Ciężarowych w Starachowicach oraz zbudowano Zakład Łożysk Tocznych. Inwestowano też w rozwijający się stale przemysł przetwórczy (m.in. Kombinat Mięsny w Starachowicach)<ref>J. Stański, Województwo kieleckie [w:] Rocznik polityczny i gospodarczy 1978, red. M. Bednarkiewicz, T. Brzóska, I. Kaczmarska i in., Warszawa 1979, s. 619-620.</ref>. Pod koniec dekady lat osiemdziesiątych XX w. województwo kieleckie wyróżniał jedynie monopol w wytwarzaniu cegieł wapienno-żużlowych (100 ~~proc.~~ produkcji krajowej) i wysoki udział w produkcji wapna (37 ~~proc.~~)<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. 189.</ref>.		W drugiej połowie dekady lat siedemdziesiątych województwo kieleckie zachowało pozycję jednego z głównych producentów samochodów ciężarowych (w segmencie średnio tonażowych było wręcz monopolistą), posiadało poważny udział w produkcji silników wysokoprężnych, materiałów budowlanych (wytwarzało m.in. 93% gipsu produkowanego w kraju. Rozbudowano hutę w Ostrowcu Świętokrzyskim, Fabrykę Samochodów Ciężarowych w Starachowicach oraz zbudowano Zakład Łożysk Tocznych. Inwestowano też w rozwijający się stale przemysł przetwórczy (m.in. Kombinat Mięsny w Starachowicach)<ref>J. Stański, Województwo kieleckie, w: Rocznik polityczny i gospodarczy 1978, red. M. Bednarkiewicz, T. Brzóska, I. Kaczmarska i in., Warszawa 1979, s. 619-620.</ref>. Pod koniec dekady lat osiemdziesiątych XX w. województwo kieleckie wyróżniał jedynie monopol w wytwarzaniu cegieł wapienno-żużlowych (100% produkcji krajowej) i wysoki udział w produkcji wapna (37%)<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. 189.</ref>.

	Infrastruktura transportowa rozwijała się powoli, przy czym w jej rozbudowie nie pomagał niski poziom wyjściowy. W 1975 r. w województwie kieleckim eksploatowano 7,8 km linii kolejowych na 100 km². Sieć dróg nawierzchni twardej także nie była gęsta – średnia wartość wynosiła 61,5 km/100 km². W 1980 r. gęstość sieci kolejowej wzrosła do 8,7 km/100 km², a drogowej do 64 km/100 km². W 1990 r. średnia gęstość wykorzystywanych linii kolejowych kształtowała się na poziomie 6,4 km/100 km² linii kolejowych. Sieć dróg o utwardzonej nawierzchni wzrosła do 84,6 km/100 km²<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXVI; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXVIII.</ref>.		Infrastruktura transportowa rozwijała się powoli, przy czym w jej rozbudowie nie pomagał niski poziom wyjściowy. W 1975 r. w województwie kieleckim eksploatowano 7,8 km linii kolejowych na 100 km². Sieć dróg nawierzchni twardej także nie była gęsta – średnia wartość wynosiła 61,5 km/100 km². W 1980 r. gęstość sieci kolejowej wzrosła do 8,7 km/100 km², a drogowej do 64 km/100 km². W 1990 r. średnia gęstość wykorzystywanych linii kolejowych kształtowała się na poziomie 6,4 km/100 km² linii kolejowych. Sieć dróg o utwardzonej nawierzchni wzrosła do 84,6 km/100 km²<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXVI; Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXVIII.</ref>.

Garbaczm: /* Ludność województwa kieleckiego */

2015-02-27T08:50:13Z

Ludność województwa kieleckiego

← poprzednia wersja		Wersja z 10:50, 27 lut 2015
Linia 43:		Linia 43:
	W 1975 r., po reformie administracyjnej, miejska infrastruktura pozostawała słabo rozwinięta. Z wodociągów korzystało wówczas 75 proc. mieszkańców ośrodków miejskich, z kanalizacji – 61,4%, z sieci gazowej – 37,3%. Do 1980 r. odsetek użytkowników bieżącej wody wzrósł do 83,6%, kanalizacji do 69,8%, a sieci gazowej do 51,5%<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXIII, 274; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 302.</ref>.W połowie dekady lat osiemdziesiątych jedynie Chęciny były w 100% podłączone do sieci wodociągowej. Większość miast mieściła się w przedziale 80-90% lokatorów korzystających z bieżącej wody, przy czym w Kazimierzy odsetek ten wynosił 35%, w Suchedniowie - 33%, zaś w Skalbmierzu – 22%. W miastach ok. 70% lokatorów mogło korzystać z sieci kanalizacyjnej, przy czym w Skalbmierzu i w Działoszycach nie było jej wcale<ref>Rocznik statystyczny miast 1985, s. 297.</ref>. Infrastruktura stopniowo była rozbudowywana i sytuacja się polepszała. W 1990 r. dostęp do bieżącej wody miało 90,2% mieszkańców miast województwa, do kanalizacji – 84,3%, a do sieci ciepłowniczo-gazowej – 80,2%, co oznacza, ze w tej akurat dekadzie nastąpił poważny postęp<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. XLIII</ref>.		W 1975 r., po reformie administracyjnej, miejska infrastruktura pozostawała słabo rozwinięta. Z wodociągów korzystało wówczas 75 proc. mieszkańców ośrodków miejskich, z kanalizacji – 61,4%, z sieci gazowej – 37,3%. Do 1980 r. odsetek użytkowników bieżącej wody wzrósł do 83,6%, kanalizacji do 69,8%, a sieci gazowej do 51,5%<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXIII, 274; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 302.</ref>.W połowie dekady lat osiemdziesiątych jedynie Chęciny były w 100% podłączone do sieci wodociągowej. Większość miast mieściła się w przedziale 80-90% lokatorów korzystających z bieżącej wody, przy czym w Kazimierzy odsetek ten wynosił 35%, w Suchedniowie - 33%, zaś w Skalbmierzu – 22%. W miastach ok. 70% lokatorów mogło korzystać z sieci kanalizacyjnej, przy czym w Skalbmierzu i w Działoszycach nie było jej wcale<ref>Rocznik statystyczny miast 1985, s. 297.</ref>. Infrastruktura stopniowo była rozbudowywana i sytuacja się polepszała. W 1990 r. dostęp do bieżącej wody miało 90,2% mieszkańców miast województwa, do kanalizacji – 84,3%, a do sieci ciepłowniczo-gazowej – 80,2%, co oznacza, ze w tej akurat dekadzie nastąpił poważny postęp<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. XLIII</ref>.

	Pensje mieszkańców województwa kieleckiego niezmiennie pozostawały na niskim w skali kraju poziomie. W 1980 r. przeciętna miesięczna płaca wynosiła 5294 zł - 91 ~~proc.~~ średniej krajowej. W 1990 r. średnie zarobki mieszkańców województwa kształtowały się na poziomie 938,4 tys. zł, czyli nadal 91 ~~proc.~~ średniej krajowej<ref>Rocznik statystyczny województw 1981, s. 66; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 54.</ref>.		Pensje mieszkańców województwa kieleckiego niezmiennie pozostawały na niskim w skali kraju poziomie. W 1980 r. przeciętna miesięczna płaca wynosiła 5294 zł - 91% średniej krajowej. W 1990 r. średnie zarobki mieszkańców województwa kształtowały się na poziomie 938,4 tys. zł, czyli nadal 91% średniej krajowej<ref>Rocznik statystyczny województw 1981, s. 66; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 54.</ref>.

	Wynagrodzenia mieszkańców województwa kieleckiego ograniczały ich dostęp do dóbr luksusowych. W 1976 r. zarejestrowanych w nim było 19,5 tys. aut – ponad sześciokrotnie mniej niż w katowickim. W 1980 r. prywatnych samochodów było 44 tys., zaś dziesięć lat później 110,6 tys. Wzrost w ciągu kryzysowej dekady był zadem prawie trzykrotny, ale poziom motoryzacji i tak był w 1990 r. niemal sześciokrotnie mniejszy niż w województwa katowickim<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 224; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 272; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 244.</ref>.		Wynagrodzenia mieszkańców województwa kieleckiego ograniczały ich dostęp do dóbr luksusowych. W 1976 r. zarejestrowanych w nim było 19,5 tys. aut – ponad sześciokrotnie mniej niż w katowickim. W 1980 r. prywatnych samochodów było 44 tys., zaś dziesięć lat później 110,6 tys. Wzrost w ciągu kryzysowej dekady był zadem prawie trzykrotny, ale poziom motoryzacji i tak był w 1990 r. niemal sześciokrotnie mniejszy niż w województwa katowickim<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 224; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 272; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 244.</ref>.
Linia 49:		Linia 49:
	Mieszkańcy województwa kieleckiego mieli też utrudniony dostęp do edukacji. W 1950 r. utworzono na jego terenie Wieczorową Szkołę Inżynierską, przekształconą w 1967 r. w Kielecko-Radomską Wyższą Szkołę Inżynierską. W 1969 powstała z kolei Wyższa Szkoła Nauczycielska, która uzyskała niebawem rangę Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Po reformie administracyjnej z 1975 r. na terenie województwa działały WSP i Politechnika Świętokrzyska. W roku akademickim 1980/1981 studiowało w nich ponad 7 tys. osób. Obok tych uczelni funkcjonowały punkty konsultacyjne uruchomione przez uczelnie z Krakowa, Lublina, Łodzi i Warszawy<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 700; Rozwój społeczno-gospodarczy województwa kieleckiego w 40-leciu PRL, Kielce 1984, s. 55-56.</ref>.		Mieszkańcy województwa kieleckiego mieli też utrudniony dostęp do edukacji. W 1950 r. utworzono na jego terenie Wieczorową Szkołę Inżynierską, przekształconą w 1967 r. w Kielecko-Radomską Wyższą Szkołę Inżynierską. W 1969 powstała z kolei Wyższa Szkoła Nauczycielska, która uzyskała niebawem rangę Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Po reformie administracyjnej z 1975 r. na terenie województwa działały WSP i Politechnika Świętokrzyska. W roku akademickim 1980/1981 studiowało w nich ponad 7 tys. osób. Obok tych uczelni funkcjonowały punkty konsultacyjne uruchomione przez uczelnie z Krakowa, Lublina, Łodzi i Warszawy<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 700; Rozwój społeczno-gospodarczy województwa kieleckiego w 40-leciu PRL, Kielce 1984, s. 55-56.</ref>.

	Jednak pod względem poziomu edukacji mieszkańców województwo kieleckie pozostało zapóźnione. W 1990 r. tylko 5,4 ~~proc.~~ jego mieszkańców mogło się legitymować wyższym wykształceniem, średnie posiadało 23,0 ~~proc.~~, zawodowe – 20,8 ~~proc.~~, podstawowe – 41 ~~proc.~~ zaś niepełne podstawowe lub żadne – aż 9,8 ~~proc.~~<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. 29.</ref>.		Jednak pod względem poziomu edukacji mieszkańców województwo kieleckie pozostało zapóźnione. W 1990 r. tylko 5,4% jego mieszkańców mogło się legitymować wyższym wykształceniem, średnie posiadało 23,0%, zawodowe – 20,8%, podstawowe – 41% zaś niepełne podstawowe lub żadne – aż 9,8%<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. 29.</ref>.

	==Gospodarka województwa kieleckiego==		==Gospodarka województwa kieleckiego==

Garbaczm: /* Ludność województwa kieleckiego */

2015-02-27T08:33:25Z

Ludność województwa kieleckiego

← poprzednia wersja		Wersja z 10:33, 27 lut 2015
Linia 31:		Linia 31:
	W dekadzie lat osiemdziesiątych tempo przyrostu naturalnego, podobnie jak w całym kraju, mocno się obniżyło. W 1980 r. współczynnik przyrostu wynosił 9,1 promila, w 1985 – 7,2 promila, a na koniec dekady spadł do poziomu 3,4 promila (co jednak stanowiło jeden z wyższych wskaźników w skali kraju)<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 21; Rocznik statystyczny województw 1981, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, T. Kania i in., Warszawa 1981, s. XXXXII; Rocznik statystyczny 1986, s. LVI; .Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXIX.</ref>. Nadal utrzymywała się jeszcze tendencja do opuszczania terenów województwa – np. w 1985 wyjechało 1,5 tys. mieszkańców (jedna z wyższych liczb w Polsce)<ref>Rocznik statystyczny 1986, s. LVI.</ref>.		W dekadzie lat osiemdziesiątych tempo przyrostu naturalnego, podobnie jak w całym kraju, mocno się obniżyło. W 1980 r. współczynnik przyrostu wynosił 9,1 promila, w 1985 – 7,2 promila, a na koniec dekady spadł do poziomu 3,4 promila (co jednak stanowiło jeden z wyższych wskaźników w skali kraju)<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 21; Rocznik statystyczny województw 1981, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, T. Kania i in., Warszawa 1981, s. XXXXII; Rocznik statystyczny 1986, s. LVI; .Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXIX.</ref>. Nadal utrzymywała się jeszcze tendencja do opuszczania terenów województwa – np. w 1985 wyjechało 1,5 tys. mieszkańców (jedna z wyższych liczb w Polsce)<ref>Rocznik statystyczny 1986, s. LVI.</ref>.

	Gęstość zaludnienia w województwie kieleckim utrzymywała się na średnim poziomie w skali kraju. W 1975 r. jej współczynnik wynosił 112,6 osób na km² i nieznacznie przekraczał średnią w Polsce. Do 1980 r. wzrosła do 116 osób na km², dekadę później wynosił 122 osoby na km² i pokrywała się ze średnią dla Polski<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXII; Rocznik statystyczny województw 1991, Warszawa 1991, s. XXXVIII.</ref>. Rósł stale odsetek ludności zamieszkującej miasta. W 1950 r. wynosił zaledwie 15,8 ~~proc~~, podniósł się znacznie w okresie przyśpieszonej industrializacji w latach planu sześcioletniego (1950-1955), pozostając jednak na stosunkowo niskim poziomie. 30 ~~procent~~ przekroczył dopiero pod koniec lat sześćdziesiątych. Poziom urbanizacji spadł w 1975 r. w związku z wyłączeniem części zurbanizowanych terenów na rzecz województwa radomskiego. Przez kolejne pięć lat wzrósł o 5 ~~procent~~, co można wytłumaczyć zarówno inwestycjami w przemysł województwa (i migracją do miast), jak też włączaniem niektórych wsi do powiększanych obszarów miejskich. Na koniec dekady lat dziewięćdziesiątych współczynnik urbanizacji zbliżył się już do 50 ~~procent~~. Oznacza to, że w ciągu czterdziestu lat stopniowo zanikał wybitnie rolniczy charakter województwa.		Gęstość zaludnienia w województwie kieleckim utrzymywała się na średnim poziomie w skali kraju. W 1975 r. jej współczynnik wynosił 112,6 osób na km² i nieznacznie przekraczał średnią w Polsce. Do 1980 r. wzrosła do 116 osób na km², dekadę później wynosił 122 osoby na km² i pokrywała się ze średnią dla Polski<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXII; Rocznik statystyczny województw 1981, s. XXXII; Rocznik statystyczny województw 1991, Warszawa 1991, s. XXXVIII.</ref>. Rósł stale odsetek ludności zamieszkującej miasta. W 1950 r. wynosił zaledwie 15,8%, podniósł się znacznie w okresie przyśpieszonej industrializacji w latach planu sześcioletniego (1950-1955), pozostając jednak na stosunkowo niskim poziomie. 30% przekroczył dopiero pod koniec lat sześćdziesiątych. Poziom urbanizacji spadł w 1975 r. w związku z wyłączeniem części zurbanizowanych terenów na rzecz województwa radomskiego. Przez kolejne pięć lat wzrósł o 5%, co można wytłumaczyć zarówno inwestycjami w przemysł województwa (i migracją do miast), jak też włączaniem niektórych wsi do powiększanych obszarów miejskich. Na koniec dekady lat dziewięćdziesiątych współczynnik urbanizacji zbliżył się już do 50%. Oznacza to, że w ciągu czterdziestu lat stopniowo zanikał wybitnie rolniczy charakter województwa.

	Odsetek osób utrzymujących się z rolnictwa zmniejszał się. W 1969 r. przekroczony został próg 50 proc. pracujących utrzymujących się z zajęć pozarolniczych<ref>S. Berus, K. Strug, Ziemia kielecka..., s. 14.</ref>. Po reformie administracyjnej z 1975 r. w gospodarce uspołecznionej zatrudnionych było 335 tys. osób, w tym 149,6 tys. w przemyśle, 39,6 tys. w budownictwie, 36,5 tys. w transporcie i łączności, a 28,8 tys. w handlu<ref>Rocznik statystyczny 1976, s. 59.</ref>. W 1980 r. z działalności pozarolniczej utrzymywało się już ponad 70 ~~proc.~~ mieszkańców województwa<ref>M. Grosicka, R. Śmietanka-Kruszelnicki, NSZZ „Solidarność” Region Świętokrzyski [w:] NSZZ „Solidarność” 1980–1989~~. Tom 6. Polska Południowa~~, red. Ł. Kamiński, G. Waligóra, Warszawa 2010, s. 737.</ref>.		Odsetek osób utrzymujących się z rolnictwa zmniejszał się. W 1969 r. przekroczony został próg 50 proc. pracujących utrzymujących się z zajęć pozarolniczych<ref>S. Berus, K. Strug, Ziemia kielecka..., s. 14.</ref>. Po reformie administracyjnej z 1975 r. w gospodarce uspołecznionej zatrudnionych było 335 tys. osób, w tym 149,6 tys. w przemyśle, 39,6 tys. w budownictwie, 36,5 tys. w transporcie i łączności, a 28,8 tys. w handlu<ref>Rocznik statystyczny 1976, s. 59.</ref>. W 1980 r. z działalności pozarolniczej utrzymywało się już ponad 70% mieszkańców województwa<ref>M. Grosicka, R. Śmietanka-Kruszelnicki, NSZZ „Solidarność” Region Świętokrzyski, w: NSZZ „Solidarność” 1980–1989, red. Ł. Kamiński, G. Waligóra, t. 6, Warszawa 2010, s. 737.</ref>.

	W 1990 r. na prawie 537 tys. zatrudnionych 232 tys. osób pracowało na posadach państwowych, zaś 304 tys. w sektorze prywatnym – w rolnictwie i poza nim (w województwie kieleckim istniało wówczas ponad 25 tys. niewielkich na ogół zakładów prywatnych)<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. LVII.</ref>.		W 1990 r. na prawie 537 tys. zatrudnionych 232 tys. osób pracowało na posadach państwowych, zaś 304 tys. w sektorze prywatnym – w rolnictwie i poza nim (w województwie kieleckim istniało wówczas ponad 25 tys. niewielkich na ogół zakładów prywatnych)<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. LVII.</ref>.

	Wraz z urbanizacją wzrastały zasoby mieszkaniowe województwa kieleckiego. W latach 1950-1970 zwiększyły się o 129 ~~proc~~. Warunki mieszkaniowe w miastach województwa kieleckiego stopniowo się poprawiały. W 1960 r. na jedna izbę przypadało 2,15 mieszkańców, zaś w 1975 r już 1,4, przy czym na jedną osobę przypadło średnio 13,3 m² powierzchni. Największe osiedla powstały w tym czasie Radomiu i w Kielcach. Pięć lat później sytuacja uległa nieznacznej poprawie – na osobę przypadało wówczas 14,4 metra² powierzchni, a zagęszczenie spadło do 1,2 osoby na pokój. W połowie dekady lat osiemdziesiątych nadal oddawano do użytku ok. 20 izb w przeliczeniu na tysiąc mieszkańców. W rezultacie w 1990 r. odpowiednie na osobę przypadało średnio 16,6 metra² mieszkania, przy współczynniki 1,08 lokatora na izbę<ref> I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 699; Rocznik statystyczny województw 1976, s. 255; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 331; Rocznik statystyczny miast 1985, red. W. Sadowski, L. Gradowski, K. Adamowicz-Kubas i in., Warszawa 1986, s. 87; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 80.</ref>.		Wraz z urbanizacją wzrastały zasoby mieszkaniowe województwa kieleckiego. W latach 1950-1970 zwiększyły się o 129%. Warunki mieszkaniowe w miastach województwa kieleckiego stopniowo się poprawiały. W 1960 r. na jedna izbę przypadało 2,15 mieszkańców, zaś w 1975 r już 1,4, przy czym na jedną osobę przypadło średnio 13,3 m² powierzchni. Największe osiedla powstały w tym czasie Radomiu i w Kielcach. Pięć lat później sytuacja uległa nieznacznej poprawie – na osobę przypadało wówczas 14,4 metra² powierzchni, a zagęszczenie spadło do 1,2 osoby na pokój. W połowie dekady lat osiemdziesiątych nadal oddawano do użytku ok. 20 izb w przeliczeniu na tysiąc mieszkańców. W rezultacie w 1990 r. odpowiednie na osobę przypadało średnio 16,6 metra² mieszkania, przy współczynniki 1,08 lokatora na izbę<ref> I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 699; Rocznik statystyczny województw 1976, s. 255; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 331; Rocznik statystyczny miast 1985, red. W. Sadowski, L. Gradowski, K. Adamowicz-Kubas i in., Warszawa 1986, s. 87; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 80.</ref>.

	Jednak w ślad za rozwojem budownictwa mieszkaniowego nie nadążały inwestycje w infrastrukturę miejską. Województwo kieleckie stale należało do rejonów o niskim standardzie komunalnym. W 1945 r. jedynie cztery miasta miały sieć wodociągową, zaś gazowa istniała tylko w Radomiu. W 1972 r. już 37 miast i osiedli miało wodociągi, zaś 24 kanalizację. Gaz był jednak doprowadzony jedynie do sześciu miejscowości. Wsie były zelektryfikowane w 86,5 proc.<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 699.</ref>.		Jednak w ślad za rozwojem budownictwa mieszkaniowego nie nadążały inwestycje w infrastrukturę miejską. Województwo kieleckie stale należało do rejonów o niskim standardzie komunalnym. W 1945 r. jedynie cztery miasta miały sieć wodociągową, zaś gazowa istniała tylko w Radomiu. W 1972 r. już 37 miast i osiedli miało wodociągi, zaś 24 kanalizację. Gaz był jednak doprowadzony jedynie do sześciu miejscowości. Wsie były zelektryfikowane w 86,5 proc.<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 699.</ref>.

	W 1975 r., po reformie administracyjnej, miejska infrastruktura pozostawała słabo rozwinięta. Z wodociągów korzystało wówczas 75 proc. mieszkańców ośrodków miejskich, z kanalizacji – 61,4 ~~proc.~~, z sieci gazowej – 37,3 ~~proc~~. Do 1980 r. odsetek użytkowników bieżącej wody wzrósł do 83,6 ~~proc.~~, kanalizacji do 69,8 ~~proc.~~, a sieci gazowej do 51,5 ~~proc.~~<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXIII, 274; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 302.</ref>.W połowie dekady lat osiemdziesiątych jedynie Chęciny były w 100 ~~proc.~~ podłączone do sieci wodociągowej. Większość miast mieściła się w przedziale 80-90 ~~proc.~~ lokatorów korzystających z bieżącej wody, przy czym w Kazimierzy odsetek ten wynosił 35 ~~proc.~~, w Suchedniowie - 33 ~~proc.~~, zaś w Skalbmierzu – 22 ~~proc~~. W miastach ok. 70 ~~proc.~~ lokatorów mogło korzystać z sieci kanalizacyjnej, przy czym w Skalbmierzu i w Działoszycach nie było jej wcale<ref>Rocznik statystyczny miast 1985, s. 297.</ref>. Infrastruktura stopniowo była rozbudowywana i sytuacja się polepszała. W 1990 r. dostęp do bieżącej wody miało 90,2 ~~proc.~~ mieszkańców miast województwa, do kanalizacji – 84,3 ~~proc.~~, a do sieci ciepłowniczo-gazowej – 80,2 %, co oznacza, ze w tej akurat dekadzie nastąpił poważny postęp<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. XLIII</ref>.		W 1975 r., po reformie administracyjnej, miejska infrastruktura pozostawała słabo rozwinięta. Z wodociągów korzystało wówczas 75 proc. mieszkańców ośrodków miejskich, z kanalizacji – 61,4%, z sieci gazowej – 37,3%. Do 1980 r. odsetek użytkowników bieżącej wody wzrósł do 83,6%, kanalizacji do 69,8%, a sieci gazowej do 51,5%<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXIII, 274; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 302.</ref>.W połowie dekady lat osiemdziesiątych jedynie Chęciny były w 100% podłączone do sieci wodociągowej. Większość miast mieściła się w przedziale 80-90% lokatorów korzystających z bieżącej wody, przy czym w Kazimierzy odsetek ten wynosił 35%, w Suchedniowie - 33%, zaś w Skalbmierzu – 22%. W miastach ok. 70% lokatorów mogło korzystać z sieci kanalizacyjnej, przy czym w Skalbmierzu i w Działoszycach nie było jej wcale<ref>Rocznik statystyczny miast 1985, s. 297.</ref>. Infrastruktura stopniowo była rozbudowywana i sytuacja się polepszała. W 1990 r. dostęp do bieżącej wody miało 90,2% mieszkańców miast województwa, do kanalizacji – 84,3%, a do sieci ciepłowniczo-gazowej – 80,2%, co oznacza, ze w tej akurat dekadzie nastąpił poważny postęp<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. XLIII</ref>.

	Pensje mieszkańców województwa kieleckiego niezmiennie pozostawały na niskim w skali kraju poziomie. W 1980 r. przeciętna miesięczna płaca wynosiła 5294 zł - 91 proc. średniej krajowej. W 1990 r. średnie zarobki mieszkańców województwa kształtowały się na poziomie 938,4 tys. zł, czyli nadal 91 proc. średniej krajowej<ref>Rocznik statystyczny województw 1981, s. 66; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 54.</ref>.		Pensje mieszkańców województwa kieleckiego niezmiennie pozostawały na niskim w skali kraju poziomie. W 1980 r. przeciętna miesięczna płaca wynosiła 5294 zł - 91 proc. średniej krajowej. W 1990 r. średnie zarobki mieszkańców województwa kształtowały się na poziomie 938,4 tys. zł, czyli nadal 91 proc. średniej krajowej<ref>Rocznik statystyczny województw 1981, s. 66; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 54.</ref>.

Garbaczm: /* Ludność województwa kieleckiego */

2015-02-27T08:21:09Z

Ludność województwa kieleckiego

← poprzednia wersja		Wersja z 10:21, 27 lut 2015
Linia 27:		Linia 27:
	==Ludność województwa kieleckiego==		==Ludność województwa kieleckiego==
	[[Plik:Wojn kieleckie.png\|300px\|thumb\|right\|Tabela 2. Ludność województwa kieleckiego w latach 1950-1990.]]		[[Plik:Wojn kieleckie.png\|300px\|thumb\|right\|Tabela 2. Ludność województwa kieleckiego w latach 1950-1990.]]
	Wedle spisu z 1946 r. na trenach wchodzących w skład ówczesnego województwa kieleckiego mieszkało 1702 tys. osób. W latach wielkich powojennych migracji, do 1950 r., opuściło je 236 tys. mieszkańców. W późniejszych latach wyjazdy utrzymywały się na poziomie 10-12 tys. ludzi rocznie. Znaczna część opuszczających kieleckie pojechała do pracy w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym oraz w Krakowskim Okręgu Przemysłowym. Migracji ludności sprzyjał bardzo wysoki po wojnie przyrost naturalny – do 1950 r. kształtował się na poziomie ok. 35 promili, w następnej dekadzie 16-20 promili, a w latach sześćdziesiątych – 8 do 9 promili. Wysokie tempo przyrostu naturalnego utrzymywało się także w latach siedemdziesiątych. Pod koniec dekady jego współczynnik wynosił 9,8 promila. Nadal trwały procesy migracyjne: wyjazdy z województwa i przenoszenie się ze wsi do miast (co miało związek z urbanizacją i zmianami administracyjnymi). Tylko w 1977 r. wieś opuściło 8390 osób, z czego 4529 trafiło do miast, a 3861 wyjechało poza teren województwa<ref>J. Stański, Województwo kieleckie [w:] Rocznik polityczny i gospodarczy 1978, red. M. Bednarkiewicz, T. Brzóska, I. Kaczmarska i in., Warszawa 1979, s. 619; I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s.695-696; S. Berus, K. Strug, Ziemia kielecka, Kielce 1971, s. 13.</ref>. Można się domyślać, że spora cześć migrantów trafiła do województwa katowickiego, które oferowało dobrze płatną prace w przemyśle i możliwość łatwiejszego uzyskania własnego lokum.		Wedle spisu z 1946 r. na trenach wchodzących w skład ówczesnego województwa kieleckiego mieszkało 1702 tys. osób. W latach wielkich powojennych migracji, do 1950 r., opuściło je 236 tys. mieszkańców. W późniejszych latach wyjazdy utrzymywały się na poziomie 10-12 tys. ludzi rocznie. Znaczna część opuszczających kieleckie pojechała do pracy w [[Górnośląski Okręg Przemysłowy\|Górnośląskim Okręgu Przemysłowym]] oraz w Krakowskim Okręgu Przemysłowym. Migracji ludności sprzyjał bardzo wysoki po wojnie przyrost naturalny – do 1950 r. kształtował się na poziomie ok. 35 promili, w następnej dekadzie 16-20 promili, a w latach sześćdziesiątych – 8 do 9 promili. Wysokie tempo przyrostu naturalnego utrzymywało się także w latach siedemdziesiątych. Pod koniec dekady jego współczynnik wynosił 9,8 promila. Nadal trwały procesy migracyjne: wyjazdy z województwa i przenoszenie się ze wsi do miast (co miało związek z urbanizacją i zmianami administracyjnymi). Tylko w 1977 r. wieś opuściło 8390 osób, z czego 4529 trafiło do miast, a 3861 wyjechało poza teren województwa<ref>J. Stański, Województwo kieleckie [w:] Rocznik polityczny i gospodarczy 1978, red. M. Bednarkiewicz, T. Brzóska, I. Kaczmarska i in., Warszawa 1979, s. 619; I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s.695-696; S. Berus, K. Strug, Ziemia kielecka, Kielce 1971, s. 13.</ref>. Można się domyślać, że spora cześć migrantów trafiła do województwa katowickiego, które oferowało dobrze płatną prace w przemyśle i możliwość łatwiejszego uzyskania własnego lokum.

	W dekadzie lat osiemdziesiątych tempo przyrostu naturalnego, podobnie jak w całym kraju, mocno się obniżyło. W 1980 r. współczynnik przyrostu wynosił 9,1 promila, w 1985 – 7,2 promila, a na koniec dekady spadł do poziomu 3,4 promila (co jednak stanowiło jeden z wyższych wskaźników w skali kraju)<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 21; Rocznik statystyczny województw 1981, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, T. Kania i in., Warszawa 1981, s. XXXXII; Rocznik statystyczny 1986, s. LVI; .Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXIX.</ref>. Nadal utrzymywała się jeszcze tendencja do opuszczania terenów województwa – np. w 1985 wyjechało 1,5 tys. mieszkańców (jedna z wyższych liczb w Polsce)<ref>Rocznik statystyczny 1986, s. LVI.</ref>.		W dekadzie lat osiemdziesiątych tempo przyrostu naturalnego, podobnie jak w całym kraju, mocno się obniżyło. W 1980 r. współczynnik przyrostu wynosił 9,1 promila, w 1985 – 7,2 promila, a na koniec dekady spadł do poziomu 3,4 promila (co jednak stanowiło jeden z wyższych wskaźników w skali kraju)<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. 21; Rocznik statystyczny województw 1981, red. E. Krzeczkowska, L. Gradowski, T. Kania i in., Warszawa 1981, s. XXXXII; Rocznik statystyczny 1986, s. LVI; .Rocznik statystyczny województw 1991, s. XXXIX.</ref>. Nadal utrzymywała się jeszcze tendencja do opuszczania terenów województwa – np. w 1985 wyjechało 1,5 tys. mieszkańców (jedna z wyższych liczb w Polsce)<ref>Rocznik statystyczny 1986, s. LVI.</ref>.
Linia 41:		Linia 41:
	Jednak w ślad za rozwojem budownictwa mieszkaniowego nie nadążały inwestycje w infrastrukturę miejską. Województwo kieleckie stale należało do rejonów o niskim standardzie komunalnym. W 1945 r. jedynie cztery miasta miały sieć wodociągową, zaś gazowa istniała tylko w Radomiu. W 1972 r. już 37 miast i osiedli miało wodociągi, zaś 24 kanalizację. Gaz był jednak doprowadzony jedynie do sześciu miejscowości. Wsie były zelektryfikowane w 86,5 proc.<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 699.</ref>.		Jednak w ślad za rozwojem budownictwa mieszkaniowego nie nadążały inwestycje w infrastrukturę miejską. Województwo kieleckie stale należało do rejonów o niskim standardzie komunalnym. W 1945 r. jedynie cztery miasta miały sieć wodociągową, zaś gazowa istniała tylko w Radomiu. W 1972 r. już 37 miast i osiedli miało wodociągi, zaś 24 kanalizację. Gaz był jednak doprowadzony jedynie do sześciu miejscowości. Wsie były zelektryfikowane w 86,5 proc.<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 699.</ref>.

	W 1975 r., po reformie administracyjnej, miejska infrastruktura pozostawała słabo rozwinięta. Z wodociągów korzystało wówczas 75 proc. mieszkańców ośrodków miejskich, z kanalizacji – 61,4 proc., z sieci gazowej – 37,3 proc. Do 1980 r. odsetek użytkowników bieżącej wody wzrósł do 83,6 proc., kanalizacji do 69,8 proc., a sieci gazowej do 51,5 proc.<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXIII, 274; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 302.</ref>.W połowie dekady lat osiemdziesiątych jedynie Chęciny były w 100 proc. podłączone do sieci wodociągowej. Większość miast mieściła się w przedziale 80-90 proc. lokatorów korzystających z bieżącej wody, przy czym w Kazimierzy odsetek ten wynosił 35 proc., w Suchedniowie - 33 proc., zaś w Skalbmierzu – 22 proc. W miastach ok. 70 proc. lokatorów mogło korzystać z sieci kanalizacyjnej, przy czym w Skalbmierzu i w Działoszycach nie było jej wcale<ref>Rocznik statystyczny miast 1985, s. 297.</ref>. Infrastruktura stopniowo była rozbudowywana i sytuacja się polepszała. W 1990 r. dostęp do bieżącej wody miało 90,2 proc. mieszkańców miast województwa, do kanalizacji – 84,3 proc., a do sieci ciepłowniczo-gazowej – 80,2 ~~proc.~~, co oznacza, ze w tej akurat dekadzie nastąpił poważny postęp<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. XLIII</ref>.		W 1975 r., po reformie administracyjnej, miejska infrastruktura pozostawała słabo rozwinięta. Z wodociągów korzystało wówczas 75 proc. mieszkańców ośrodków miejskich, z kanalizacji – 61,4 proc., z sieci gazowej – 37,3 proc. Do 1980 r. odsetek użytkowników bieżącej wody wzrósł do 83,6 proc., kanalizacji do 69,8 proc., a sieci gazowej do 51,5 proc.<ref>Rocznik statystyczny województw 1976, s. XXXXIII, 274; Rocznik statystyczny województw 1981, s. 302.</ref>.W połowie dekady lat osiemdziesiątych jedynie Chęciny były w 100 proc. podłączone do sieci wodociągowej. Większość miast mieściła się w przedziale 80-90 proc. lokatorów korzystających z bieżącej wody, przy czym w Kazimierzy odsetek ten wynosił 35 proc., w Suchedniowie - 33 proc., zaś w Skalbmierzu – 22 proc. W miastach ok. 70 proc. lokatorów mogło korzystać z sieci kanalizacyjnej, przy czym w Skalbmierzu i w Działoszycach nie było jej wcale<ref>Rocznik statystyczny miast 1985, s. 297.</ref>. Infrastruktura stopniowo była rozbudowywana i sytuacja się polepszała. W 1990 r. dostęp do bieżącej wody miało 90,2 proc. mieszkańców miast województwa, do kanalizacji – 84,3 proc., a do sieci ciepłowniczo-gazowej – 80,2 %, co oznacza, ze w tej akurat dekadzie nastąpił poważny postęp<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. XLIII</ref>.

	Pensje mieszkańców województwa kieleckiego niezmiennie pozostawały na niskim w skali kraju poziomie. W 1980 r. przeciętna miesięczna płaca wynosiła 5294 zł - 91 proc. średniej krajowej. W 1990 r. średnie zarobki mieszkańców województwa kształtowały się na poziomie 938,4 tys. zł, czyli nadal 91 proc. średniej krajowej<ref>Rocznik statystyczny województw 1981, s. 66; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 54.</ref>.		Pensje mieszkańców województwa kieleckiego niezmiennie pozostawały na niskim w skali kraju poziomie. W 1980 r. przeciętna miesięczna płaca wynosiła 5294 zł - 91 proc. średniej krajowej. W 1990 r. średnie zarobki mieszkańców województwa kształtowały się na poziomie 938,4 tys. zł, czyli nadal 91 proc. średniej krajowej<ref>Rocznik statystyczny województw 1981, s. 66; Rocznik statystyczny województw 1991, s. 54.</ref>.
Linia 49:		Linia 49:
	Mieszkańcy województwa kieleckiego mieli też utrudniony dostęp do edukacji. W 1950 r. utworzono na jego terenie Wieczorową Szkołę Inżynierską, przekształconą w 1967 r. w Kielecko-Radomską Wyższą Szkołę Inżynierską. W 1969 powstała z kolei Wyższa Szkoła Nauczycielska, która uzyskała niebawem rangę Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Po reformie administracyjnej z 1975 r. na terenie województwa działały WSP i Politechnika Świętokrzyska. W roku akademickim 1980/1981 studiowało w nich ponad 7 tys. osób. Obok tych uczelni funkcjonowały punkty konsultacyjne uruchomione przez uczelnie z Krakowa, Lublina, Łodzi i Warszawy<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 700; Rozwój społeczno-gospodarczy województwa kieleckiego w 40-leciu PRL, Kielce 1984, s. 55-56.</ref>.		Mieszkańcy województwa kieleckiego mieli też utrudniony dostęp do edukacji. W 1950 r. utworzono na jego terenie Wieczorową Szkołę Inżynierską, przekształconą w 1967 r. w Kielecko-Radomską Wyższą Szkołę Inżynierską. W 1969 powstała z kolei Wyższa Szkoła Nauczycielska, która uzyskała niebawem rangę Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Po reformie administracyjnej z 1975 r. na terenie województwa działały WSP i Politechnika Świętokrzyska. W roku akademickim 1980/1981 studiowało w nich ponad 7 tys. osób. Obok tych uczelni funkcjonowały punkty konsultacyjne uruchomione przez uczelnie z Krakowa, Lublina, Łodzi i Warszawy<ref>I. Dorocińska-Kwiatek, Województwo kieleckie..., s. 700; Rozwój społeczno-gospodarczy województwa kieleckiego w 40-leciu PRL, Kielce 1984, s. 55-56.</ref>.

	Jednak pod względem poziomu edukacji mieszkańców województwo kieleckie pozostało zapóźnione. W 1990 r. tylko 5,4 proc. jego mieszkańców mogło się legitymować wyższym wykształceniem, średnie posiadało 23,0 proc., zawodowe – 20,8 proc., podstawowe – 41 proc. zaś niepełne podstawowe lub żadne – aż 9,8 proc.<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. 29.</ref>.		Jednak pod względem poziomu edukacji mieszkańców województwo kieleckie pozostało zapóźnione. W 1990 r. tylko 5,4 proc. jego mieszkańców mogło się legitymować wyższym wykształceniem, średnie posiadało 23,0 proc., zawodowe – 20,8 proc., podstawowe – 41 proc. zaś niepełne podstawowe lub żadne – aż 9,8 proc.<ref>Rocznik statystyczny województw 1991, s. 29.</ref>.

	==Gospodarka województwa kieleckiego==		==Gospodarka województwa kieleckiego==

Garbaczm: /* Terytorium i podziały administracyjne województwa kieleckiego */

2015-02-26T11:40:46Z

Terytorium i podziały administracyjne województwa kieleckiego

← poprzednia wersja		Wersja z 13:40, 26 lut 2015
Linia 9:		Linia 9:
	==Terytorium i podziały administracyjne województwa kieleckiego==		==Terytorium i podziały administracyjne województwa kieleckiego==

	Przed reformą administracyjną, wchodzącą w życie z dniem 6 lipca 1950 r., województwo kieleckie miało powierzchnię 18 tys. km. kw. Ogółem znajdowało się w nim 27 miast oraz 213 gmin. Jego teren był słabo zurbanizowany i ~~niezbyt mocno~~ uprzemysłowiony. Zaliczało się do województw o rolniczo-przemysłowym charakterze<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 12.</ref>.		Przed reformą administracyjną, wchodzącą w życie z dniem 6 lipca 1950 r., województwo kieleckie miało powierzchnię 18 tys. km. kw. Ogółem znajdowało się w nim 27 miast oraz 213 gmin. Jego teren był słabo zurbanizowany i uprzemysłowiony. Zaliczało się do województw o rolniczo-przemysłowym charakterze<ref>Rocznik Statystyczny 1950, Warszawa 1951, s. 12.</ref>.

	Zmieniająca podział administracyjny kraju ustawa z 28 czerwca 1950 r. włączyła do województwa kieleckiego powiaty opoczyński i konecki (z województwa łódzkiego), wyłączyła zaś powiat częstochowski wraz z powiatem miejskim Częstochowa, wcielając je do województwa katowickiego; kieleckie utraciło w ten sposób poważny ośrodek metalurgiczny<ref>Dziennik Ustaw nr 28 z 1950 r., poz. 255, Ustawa o zmianach podziału administracyjnego państwa.</ref>. Obszar województwa zwiększył się do 19,5 tys. km. kw. Dzielił się na czternaście powiatów, (w tym dwa miasta wydzielone): buski, iłżecki, jędrzejowski, kielecki, kielecki miejski, konecki, kozienicki, opatowski, opoczyński, pińczowski, radomski, radomski miejski, sandomierski i włoszczowski. Łącznie w powiatach funkcjonowało wówczas 229 gmin<ref>Rocznik Statystyczny 1950, s. 12-13.</ref>. Województwo kieleckie graniczyło z warszawskim, lubelskim, rzeszowskim, krakowskim, katowickim i łódzkim.		Zmieniająca podział administracyjny kraju ustawa z 28 czerwca 1950 r. włączyła do województwa kieleckiego powiaty opoczyński i konecki (z województwa łódzkiego), wyłączyła zaś [[powiat częstochowski]] wraz z powiatem miejskim [[Częstochowa]], wcielając je do [[Województwo katowickie w Polsce Ludowej\|województwa katowickiego]]; kieleckie utraciło w ten sposób poważny ośrodek metalurgiczny<ref>Dziennik Ustaw nr 28 z 1950 r., poz. 255, Ustawa o zmianach podziału administracyjnego państwa.</ref>. Obszar województwa zwiększył się do 19,5 tys. km. kw. Dzielił się na czternaście powiatów, (w tym dwa miasta wydzielone): buski, iłżecki, jędrzejowski, kielecki, kielecki miejski, konecki, kozienicki, opatowski, opoczyński, pińczowski, radomski, radomski miejski, sandomierski i włoszczowski. Łącznie w powiatach funkcjonowało wówczas 229 gmin<ref>Rocznik Statystyczny 1950, s. 12-13.</ref>. Województwo kieleckie graniczyło z warszawskim, lubelskim, rzeszowskim, [[Województwo krakowskie w Polsce Ludowej\|krakowskim]], katowickim i łódzkim.

	Reforma administracyjna przeprowadzona w myśl ustawy z 25 września 1954 r. podzieliła teren województwa na 20 powiatów (w tym pięć miejskich: Kielce, Radom, Ostrowiec Świętokrzyski, Skarżysko-Kamienna i Starachowice). Na jego terenie ogółem znajdowało się 28 miast, 3 osiedla i 762 gromady<ref>Rocznik Statystyczny 1956, Warszawa 1956, s. 32.</ref>.		Reforma administracyjna przeprowadzona w myśl ustawy z 25 września 1954 r. podzieliła teren województwa na 20 powiatów (w tym pięć miejskich: Kielce, Radom, Ostrowiec Świętokrzyski, Skarżysko-Kamienna i Starachowice). Na jego terenie ogółem znajdowało się 28 miast, 3 osiedla i 762 gromady<ref>Rocznik Statystyczny 1956, Warszawa 1956, s. 32.</ref>.

Garbaczm o 11:26, 26 lut 2015

2015-02-26T11:26:43Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:26, 26 lut 2015
Linia 5:		Linia 5:
	:::::::::::::::::::::::::[[ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO Tom 1 (2014)\|TOM: 1 (2014)]]		:::::::::::::::::::::::::[[ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO Tom 1 (2014)\|TOM: 1 (2014)]]

	W marcu 1945 r. województwo kieleckie utraciło na rzecz województwa śląskiego powiaty będziński i zawierciański oraz miasto na prawach powiatu Sosnowiec. Najludniejsza i najbardziej uprzemysłowiona część ~~Kielecczyzny~~ została trwale związana z Górnym Śląskiem<ref>M. Fic, Nowy podział administracyjny [w:] Województwo Śląskie 1945-1950. Zarys dziejów politycznych, red. A. Dziurok, R. Kaczmarek, Katowice 2007, s. 92.</ref>.		W marcu 1945 r. województwo kieleckie utraciło na rzecz województwa śląskiego powiaty [[Powiat będziński\|będziński]] i [[Powiat zawierciański\|zawierciański]] oraz miasto na prawach powiatu [[Sosnowiec]]. Najludniejsza i najbardziej uprzemysłowiona część województwa kieleckiego została trwale związana z Górnym Śląskiem<ref>M. Fic, Nowy podział administracyjny [w:] Województwo Śląskie 1945-1950. Zarys dziejów politycznych, red. A. Dziurok, R. Kaczmarek, Katowice 2007, s. 92.</ref>.

	==Terytorium i podziały administracyjne województwa kieleckiego==		==Terytorium i podziały administracyjne województwa kieleckiego==

Garbaczm o 12:49, 17 lut 2015

2015-02-17T12:49:25Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:49, 17 lut 2015
Linia 3:		Linia 3:
	Autor:[[dr Adam Dziuba]]		Autor:[[dr Adam Dziuba]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO
	::::::::::::::::::::::::: TOM: 1 (2014)		:::::::::::::::::::::::::[[ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO Tom 1 (2014)\|TOM: 1 (2014)]]


	W marcu 1945 r. województwo kieleckie utraciło na rzecz województwa śląskiego powiaty będziński i zawierciański oraz miasto na prawach powiatu Sosnowiec. Najludniejsza i najbardziej uprzemysłowiona część Kielecczyzny została trwale związana z Górnym Śląskiem<ref>M. Fic, Nowy podział administracyjny [w:] Województwo Śląskie 1945-1950. Zarys dziejów politycznych, red. A. Dziurok, R. Kaczmarek, Katowice 2007, s. 92.</ref>.		W marcu 1945 r. województwo kieleckie utraciło na rzecz województwa śląskiego powiaty będziński i zawierciański oraz miasto na prawach powiatu Sosnowiec. Najludniejsza i najbardziej uprzemysłowiona część Kielecczyzny została trwale związana z Górnym Śląskiem<ref>M. Fic, Nowy podział administracyjny [w:] Województwo Śląskie 1945-1950. Zarys dziejów politycznych, red. A. Dziurok, R. Kaczmarek, Katowice 2007, s. 92.</ref>.