Wincklerowie - Historia wersji

Praktykant: /* Działalność społeczna */

2020-03-22T13:33:59Z

Działalność społeczna

← poprzednia wersja		Wersja z 15:33, 22 mar 2020
Linia 32:		Linia 32:
	Część przedsięwzięć urbanizacyjnych jak również akcji charytatywnych na Górnym Śląsku odbywała się pod patronatem rodu Tiele-Winckelrów. Utworzona Fundacja Franciszka von Wincklera troszczyła się o budowę mieszkań dla robotników pracujących w ich zakładach czy też zakładanie placówek, w których mogli zaopatrzyć się oni w tańszą żywność. Powstały szpitale w Miechowicach i Mysłowicach, a w założonym dla ludności parku na górze Gryca w 1850 roku, wzniesiono kaplicę św. Barbary. W latach 1856-54 Waleska von Tiele-Winckler zrealizowała plany swej macochy w związku z budową kościoła katolickiego w Miechowicach, a również sfinansowała przebudowę świątyni Mariackiej w Bytomiu oraz odnowienie kościółka mysłowickiego pod wezwaniem Świętego Krzyża. W Katowicach zaś wyznaczono teren pod budowę kościoła ewangelickiego i szkoły. Zarządca majątku Wincklerów, Fryderyk Wilhelm Grudmann, przedstawił z kolei plan zabudowy placów i ulic w Katowicach. Tam też założono Dworską Dyrekcję Górniczą Mysłowice-Katowice, która egzekwowała dochody z regale górniczego. W 1871 roku Waleska sprzedała miastu teren przeznaczony na budowę gimnazjum, a Hubert zapewnił środki na urządzenie pracowni fizycznej.		Część przedsięwzięć urbanizacyjnych jak również akcji charytatywnych na Górnym Śląsku odbywała się pod patronatem rodu Tiele-Winckelrów. Utworzona Fundacja Franciszka von Wincklera troszczyła się o budowę mieszkań dla robotników pracujących w ich zakładach czy też zakładanie placówek, w których mogli zaopatrzyć się oni w tańszą żywność. Powstały szpitale w Miechowicach i Mysłowicach, a w założonym dla ludności parku na górze Gryca w 1850 roku, wzniesiono kaplicę św. Barbary. W latach 1856-54 Waleska von Tiele-Winckler zrealizowała plany swej macochy w związku z budową kościoła katolickiego w Miechowicach, a również sfinansowała przebudowę świątyni Mariackiej w Bytomiu oraz odnowienie kościółka mysłowickiego pod wezwaniem Świętego Krzyża. W Katowicach zaś wyznaczono teren pod budowę kościoła ewangelickiego i szkoły. Zarządca majątku Wincklerów, Fryderyk Wilhelm Grudmann, przedstawił z kolei plan zabudowy placów i ulic w Katowicach. Tam też założono Dworską Dyrekcję Górniczą Mysłowice-Katowice, która egzekwowała dochody z regale górniczego. W 1871 roku Waleska sprzedała miastu teren przeznaczony na budowę gimnazjum, a Hubert zapewnił środki na urządzenie pracowni fizycznej.

	Syn Huberta i Waleski, [[Franciszek Hubert von Tiele-Winckler\|Franciszek Hubert]] (1857-1922) patronował rozbudowie pałacu w Mosznej, gdzie w latach 1904, 1911 oraz 1912 złożył wizytę cesarz [[Wilhelm II Hohenzollern\|Wilhelm II]]. Nadał on rodzeństwu Wincklera dziedziczne tytuły baronów pruskich<ref>A. Kuzio-Podrucki, Arystokracja..., s. 40.</ref>. Franciszek Hubert przeniósł dawne biura z Katowic dworku w pobliskich Kujawach, a również, dla własnej wygody, postarał się o budowę linii kolejowej łączącej Mosznę z Górnym Śląskiem<ef> M. Cichoń Bitka, Zamek…, s. 34.</ref>. Pozostając w okolicach Mosznej, hrabia i jego małżonka, [[Jelka von Lepel]] (1857-1942), włożyli wkład w budowę szkoły, szpitala, biura, spichlerzu, oraz budynków mieszkalnych i gospodarczych dla pracowników w Zielinie. Dla nich też została ufundowana biblioteka, której zbiory liczyły po kilkaset tomów. W latach 1899-1902 małżeństwo sfinansowało 5 witraży dla Kościoła Ewangelickiego w Katowicach. Szczególną rolę w tym pokoleniu pełniła [[Ewa von Tiele-Winckler\|Ewa]] (1866-1930), młodsza siostra Franciszka Huberta, postać znana ze swej działalności dobroczynnej na całym Górnym Śląsku jako Matka Ewa. W 1890 roku otwarła dom opieki nazwany Ostoja Pokoju. W 1893 roku w pobliżu budynku powstał szpital dla inwalidów i osób nieuleczalnie chorych, zaś dom Jaskółcze Gniazdo przeznaczony został dla małych dzieci. Działalność Matki Ewy miała charakter międzynarodowy. W Polsce, Norwegii i Niemczech wspomagała akcję wznoszenia domów dla bezdomnych, przygotowywała również siostry do prac misyjnych, głównie na obszarze Afryki i Azji. Zmarła w 1930 roku, w wieku 64 lat<ref>Szerzej o działalności Matki Ewy, w: Ewa von Tiele-Winckler. Matka Ewa, red. R. Pastucha, Bytom-Miechowice 1988.</ref>.		Syn Huberta i Waleski, [[Franciszek Hubert von Tiele-Winckler\|Franciszek Hubert]] (1857-1922) patronował rozbudowie pałacu w Mosznej, gdzie w latach 1904, 1911 oraz 1912 złożył wizytę cesarz [[Wilhelm II Hohenzollern\|Wilhelm II]]. Nadał on rodzeństwu Wincklera dziedziczne tytuły baronów pruskich<ref>A. Kuzio-Podrucki, Arystokracja..., s. 40.</ref>. Franciszek Hubert przeniósł dawne biura z Katowic dworku w pobliskich Kujawach, a również, dla własnej wygody, postarał się o budowę linii kolejowej łączącej Mosznę z Górnym Śląskiem<ref> M. Cichoń Bitka, Zamek…, s. 34.</ref>. Pozostając w okolicach Mosznej, hrabia i jego małżonka, [[Jelka von Lepel]] (1857-1942), włożyli wkład w budowę szkoły, szpitala, biura, spichlerzu, oraz budynków mieszkalnych i gospodarczych dla pracowników w Zielinie. Dla nich też została ufundowana biblioteka, której zbiory liczyły po kilkaset tomów. W latach 1899-1902 małżeństwo sfinansowało 5 witraży dla Kościoła Ewangelickiego w Katowicach. Szczególną rolę w tym pokoleniu pełniła [[Ewa von Tiele-Winckler\|Ewa]] (1866-1930), młodsza siostra Franciszka Huberta, postać znana ze swej działalności dobroczynnej na całym Górnym Śląsku jako Matka Ewa. W 1890 roku otwarła dom opieki nazwany Ostoja Pokoju. W 1893 roku w pobliżu budynku powstał szpital dla inwalidów i osób nieuleczalnie chorych, zaś dom Jaskółcze Gniazdo przeznaczony został dla małych dzieci. Działalność Matki Ewy miała charakter międzynarodowy. W Polsce, Norwegii i Niemczech wspomagała akcję wznoszenia domów dla bezdomnych, przygotowywała również siostry do prac misyjnych, głównie na obszarze Afryki i Azji. Zmarła w 1930 roku, w wieku 64 lat<ref>Szerzej o działalności Matki Ewy, w: Ewa von Tiele-Winckler. Matka Ewa, red. R. Pastucha, Bytom-Miechowice 1988.</ref>.

	==Hrabiowie==		==Hrabiowie==

Praktykant: /* Hrabiowie */

2020-03-22T13:29:21Z

Hrabiowie

← poprzednia wersja		Wersja z 15:29, 22 mar 2020
Linia 38:		Linia 38:
	* Franciszek Hubert (1857-1922), hrabia w latach 1895-1922		* Franciszek Hubert (1857-1922), hrabia w latach 1895-1922
	* Klaus Hubert (1892-1938), hrabia w latach 1922-1938		* Klaus Hubert (1892-1938), hrabia w latach 1922-1938
	* [[Hans Werner von Tiele-~~WincklerHans~~ Werner]] (1895-1957), hrabia w latach 1938-1957		* [[Hans Werner von Tiele-Winckler\|Hans Werner]] (1895-1957), hrabia w latach 1938-1957
	* [[Hubert von Tiele-Winckler\|Hubert]] (1934-2008), hrabia w latach 1957-2008		* [[Hubert von Tiele-Winckler\|Hubert]] (1934-2008), hrabia w latach 1957-2008
	* [[Klaus Peter von Tiele-Winckler\|Klaus Peter]] (1940-2011), hrabia w latach 2008-2011		* [[Klaus Peter von Tiele-Winckler\|Klaus Peter]] (1940-2011), hrabia w latach 2008-2011
	* Lothar (ur. 1970), hrabia od 2011		* Lothar (ur. 1970), hrabia od 2011


	==Bibliografia==		==Bibliografia==

Praktykant o 08:10, 16 sty 2019

2019-01-16T08:10:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:10, 16 sty 2019
Linia 2:		Linia 2:
	[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]		[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
	[[Kategoria:Tom 2 (2015)]]		[[Kategoria:Tom 2 (2015)]]
			(ang. Wincklers,niem. Wincklers)

	Autor: [[Marta Pater]]		Autor: [[Marta Pater]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO

Garbaczm o 07:52, 18 kwi 2016

2016-04-18T07:52:47Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:52, 18 kwi 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[Kategoria:Historia]]		[[Kategoria:Historia]]
	[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]		[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
	[[Kategoria:Tom 1 (~~2014~~)]]		[[Kategoria:Tom 2 (2015)]]
	Autor: [[Marta Pater]]		Autor: [[Marta Pater]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO

Garbaczm o 13:08, 17 mar 2016

2016-03-17T13:08:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:08, 17 mar 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[Kategoria:]]		[[Kategoria:Historia]]
	[[Kategoria:]]		[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
	[[Kategoria:]]		[[Kategoria:Tom 1 (2014)]]
	~~[[Kategoria:~~]]
	Autor: [[Marta Pater]]		Autor: [[Marta Pater]]
	::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO

Kaczmarekr: /* Źródła on-line */

2016-03-17T10:49:23Z

Źródła on-line

← poprzednia wersja		Wersja z 12:49, 17 mar 2016
Linia 66:		Linia 66:

	==Źródła on-line==		==Źródła on-line==
			[http://w-muzeum-e.pl/wirtualne-muzeum/miechowice/film-szlakiem-matki-ewy/ Film "Szlakiem Matki Ewy"]

Garbaczm o 10:53, 15 mar 2016

2016-03-15T10:53:04Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:53, 15 mar 2016
Linia 31:		Linia 31:
	Część przedsięwzięć urbanizacyjnych jak również akcji charytatywnych na Górnym Śląsku odbywała się pod patronatem rodu Tiele-Winckelrów. Utworzona Fundacja Franciszka von Wincklera troszczyła się o budowę mieszkań dla robotników pracujących w ich zakładach czy też zakładanie placówek, w których mogli zaopatrzyć się oni w tańszą żywność. Powstały szpitale w Miechowicach i Mysłowicach, a w założonym dla ludności parku na górze Gryca w 1850 roku, wzniesiono kaplicę św. Barbary. W latach 1856-54 Waleska von Tiele-Winckler zrealizowała plany swej macochy w związku z budową kościoła katolickiego w Miechowicach, a również sfinansowała przebudowę świątyni Mariackiej w Bytomiu oraz odnowienie kościółka mysłowickiego pod wezwaniem Świętego Krzyża. W Katowicach zaś wyznaczono teren pod budowę kościoła ewangelickiego i szkoły. Zarządca majątku Wincklerów, Fryderyk Wilhelm Grudmann, przedstawił z kolei plan zabudowy placów i ulic w Katowicach. Tam też założono Dworską Dyrekcję Górniczą Mysłowice-Katowice, która egzekwowała dochody z regale górniczego. W 1871 roku Waleska sprzedała miastu teren przeznaczony na budowę gimnazjum, a Hubert zapewnił środki na urządzenie pracowni fizycznej.		Część przedsięwzięć urbanizacyjnych jak również akcji charytatywnych na Górnym Śląsku odbywała się pod patronatem rodu Tiele-Winckelrów. Utworzona Fundacja Franciszka von Wincklera troszczyła się o budowę mieszkań dla robotników pracujących w ich zakładach czy też zakładanie placówek, w których mogli zaopatrzyć się oni w tańszą żywność. Powstały szpitale w Miechowicach i Mysłowicach, a w założonym dla ludności parku na górze Gryca w 1850 roku, wzniesiono kaplicę św. Barbary. W latach 1856-54 Waleska von Tiele-Winckler zrealizowała plany swej macochy w związku z budową kościoła katolickiego w Miechowicach, a również sfinansowała przebudowę świątyni Mariackiej w Bytomiu oraz odnowienie kościółka mysłowickiego pod wezwaniem Świętego Krzyża. W Katowicach zaś wyznaczono teren pod budowę kościoła ewangelickiego i szkoły. Zarządca majątku Wincklerów, Fryderyk Wilhelm Grudmann, przedstawił z kolei plan zabudowy placów i ulic w Katowicach. Tam też założono Dworską Dyrekcję Górniczą Mysłowice-Katowice, która egzekwowała dochody z regale górniczego. W 1871 roku Waleska sprzedała miastu teren przeznaczony na budowę gimnazjum, a Hubert zapewnił środki na urządzenie pracowni fizycznej.

	Syn Huberta i Waleski, [[Franciszek Hubert von Tiele-Winckler\|Franciszek Hubert]] (1857-1922) patronował rozbudowie pałacu w Mosznej, gdzie w latach 1904, 1911 oraz 1912 złożył wizytę cesarz [[Wilhelm II Hohenzollern\|Wilhelm II]]. Nadał on rodzeństwu Wincklera dziedziczne tytuły baronów pruskich<ref>A. Kuzio-Podrucki, Arystokracja..., s. 40.</ref>. Franciszek Hubert przeniósł dawne biura z Katowic dworku w pobliskich Kujawach, a również, dla własnej wygody, postarał się o budowę linii kolejowej łączącej Mosznę z Górnym Śląskiem<ef> M. Cichoń Bitka, Zamek…, s. 34.</ref>. Pozostając w okolicach Mosznej, hrabia i jego małżonka, [[Jelka von Lepel]] (1857-1942), włożyli wkład w budowę szkoły, szpitala, biura, spichlerzu, oraz budynków mieszkalnych i gospodarczych dla pracowników w Zielinie. Dla nich też została ufundowana biblioteka, której zbiory liczyły po kilkaset tomów. W latach 1899-1902 małżeństwo sfinansowało 5 witraży dla Kościoła Ewangelickiego w Katowicach. Szczególną rolę w tym pokoleniu pełniła Ewa (1866-1930), młodsza siostra Franciszka Huberta, postać znana ze swej działalności dobroczynnej na całym Górnym Śląsku jako Matka Ewa. W 1890 roku otwarła dom opieki nazwany Ostoja Pokoju. W 1893 roku w pobliżu budynku powstał szpital dla inwalidów i osób nieuleczalnie chorych, zaś dom Jaskółcze Gniazdo przeznaczony został dla małych dzieci. Działalność Matki Ewy miała charakter międzynarodowy. W Polsce, Norwegii i Niemczech wspomagała akcję wznoszenia domów dla bezdomnych, przygotowywała również siostry do prac misyjnych, głównie na obszarze Afryki i Azji. Zmarła w 1930 r., w wieku 64 lat<ref>Szerzej o działalności Matki Ewy, w: Ewa von Tiele-Winckler. Matka Ewa, red. R. Pastucha, Bytom-Miechowice 1988.</ref>.		Syn Huberta i Waleski, [[Franciszek Hubert von Tiele-Winckler\|Franciszek Hubert]] (1857-1922) patronował rozbudowie pałacu w Mosznej, gdzie w latach 1904, 1911 oraz 1912 złożył wizytę cesarz [[Wilhelm II Hohenzollern\|Wilhelm II]]. Nadał on rodzeństwu Wincklera dziedziczne tytuły baronów pruskich<ref>A. Kuzio-Podrucki, Arystokracja..., s. 40.</ref>. Franciszek Hubert przeniósł dawne biura z Katowic dworku w pobliskich Kujawach, a również, dla własnej wygody, postarał się o budowę linii kolejowej łączącej Mosznę z Górnym Śląskiem<ef> M. Cichoń Bitka, Zamek…, s. 34.</ref>. Pozostając w okolicach Mosznej, hrabia i jego małżonka, [[Jelka von Lepel]] (1857-1942), włożyli wkład w budowę szkoły, szpitala, biura, spichlerzu, oraz budynków mieszkalnych i gospodarczych dla pracowników w Zielinie. Dla nich też została ufundowana biblioteka, której zbiory liczyły po kilkaset tomów. W latach 1899-1902 małżeństwo sfinansowało 5 witraży dla Kościoła Ewangelickiego w Katowicach. Szczególną rolę w tym pokoleniu pełniła [[Ewa von Tiele-Winckler\|Ewa]] (1866-1930), młodsza siostra Franciszka Huberta, postać znana ze swej działalności dobroczynnej na całym Górnym Śląsku jako Matka Ewa. W 1890 roku otwarła dom opieki nazwany Ostoja Pokoju. W 1893 roku w pobliżu budynku powstał szpital dla inwalidów i osób nieuleczalnie chorych, zaś dom Jaskółcze Gniazdo przeznaczony został dla małych dzieci. Działalność Matki Ewy miała charakter międzynarodowy. W Polsce, Norwegii i Niemczech wspomagała akcję wznoszenia domów dla bezdomnych, przygotowywała również siostry do prac misyjnych, głównie na obszarze Afryki i Azji. Zmarła w 1930 roku, w wieku 64 lat<ref>Szerzej o działalności Matki Ewy, w: Ewa von Tiele-Winckler. Matka Ewa, red. R. Pastucha, Bytom-Miechowice 1988.</ref>.

	==Hrabiowie==		==Hrabiowie==

Garbaczm o 10:47, 15 mar 2016

2016-03-15T10:47:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:47, 15 mar 2016
Linia 14:		Linia 14:

	Podstawę bogactwa rodu stanowił przemysł górniczo-hutniczy. Udział zakładów Tiele-Wincklerów w całej produkcji [[Górny Śląsk\|Górnego Śląska]] pod koniec XIX w. wynosił około 23,5%<ref>J. Jaros, Tajemnice górnośląskich koncernów, Katowice 1988, s. 120-121.</ref>. Znaczącym dla regionu śląskiego był zakup ordynacji [[Mysłowice\|Mysłowickiej]] przez Franciszka Wincklera w 1839 roku, w zamian za spłacenie długów [[Aleksander Mieroszewski\|Aleksandra Mieroszewskiego]] oraz dóbr rycerskich Katowice od [[Karol Fryderyk Lehman\|Karola Fryderyka Lehmanna]]<ref>Katowice: środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo, red. A. Barciak, E. Chojecka, S. Fertacz, s. 164-165.</ref>. Niebagatelne znaczenie dla rozwoju tej osady i wpływ na jej indywidualny awans miało ulokowanie tam siedziby majątku, co było inicjatywą [[Fryderyk Grundman\|Fryderyka Grundmanna]] zarządzającego dobrami Wincklerów<ref>W. Korzeniowska, Ziemiaństwo na Górnym Śląsku w XIX i XX wieku: studium monograficzne, Opole 1997, s.78-79.</ref>. W wyniku intensywnej industrializacji Katowice otrzymały w 1865 roku prawa miejskie. W 1889 roku [[Hubert von Tiele-Winckler]] założył Katowicką Spółkę Akcyjną dla Górnictwa i Hutnictwa, która przejęła wszystkie zakłady przemysłowe należące do rodziny<ref>m. in. Kopalnie węgla wraz z zakładami pomocniczymi, koksownię przy kopalni „Florentyna”, kopalnię rud żelaza koło Tarnowskich Gór, huty żelaza „Hubertus” (obecnie „Zygmunt”) w Łagiewnikach i „Marta” w Katowicach, A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie… 30.</ref>. Ich pracownicy objęci byli „Zwiąskiem Knapszaftowym Pana de Tiele-Wincklera”, który miał na celu zapewnienie wsparcia zarówno robotnikom, jak i ich rodzinom. Katowicka Spółka przed [[Pierwsza wojna światowa\|pierwsza wojną światową]] została połączona ze spółką „Preussengrube” w [[Miechowice\|Miechowicach]] wraz z innymi ziemiami i kopalniami wartymi w sumie ok. 31 milionów marek<ref>Katowice…, s. 169.</ref>. Wobec wątpliwej sytuacji politycznej i gospodarczej po pierwszej wojnie światowej doszło do sprzedaży części majątku. Kres świetności rodu przyniosła natomiast [[Druga wojna światowa\|druga wojna]], w trakcie, której ostatni jego śląscy przedstawiciele uszli w głąb Niemiec. W 2006 roku na Śląsk przybył hrabia Hubert von Tiele-Winckler, który opuścił pałac w Mosznej w wieku 13 lat, kiedy na front wojenny wkroczyła Armia Czerwona. Aktualnie seniorem rodu jest Lothar. Przewodzi on istniejącemu nadal Związkowi Rodowemu Tiele-Wincklerów, którego członkowie spotykają się regularnie co 3 lata.		Podstawę bogactwa rodu stanowił przemysł górniczo-hutniczy. Udział zakładów Tiele-Wincklerów w całej produkcji [[Górny Śląsk\|Górnego Śląska]] pod koniec XIX w. wynosił około 23,5%<ref>J. Jaros, Tajemnice górnośląskich koncernów, Katowice 1988, s. 120-121.</ref>. Znaczącym dla regionu śląskiego był zakup ordynacji [[Mysłowice\|Mysłowickiej]] przez Franciszka Wincklera w 1839 roku, w zamian za spłacenie długów [[Aleksander Mieroszewski\|Aleksandra Mieroszewskiego]] oraz dóbr rycerskich Katowice od [[Karol Fryderyk Lehman\|Karola Fryderyka Lehmanna]]<ref>Katowice: środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo, red. A. Barciak, E. Chojecka, S. Fertacz, s. 164-165.</ref>. Niebagatelne znaczenie dla rozwoju tej osady i wpływ na jej indywidualny awans miało ulokowanie tam siedziby majątku, co było inicjatywą [[Fryderyk Grundman\|Fryderyka Grundmanna]] zarządzającego dobrami Wincklerów<ref>W. Korzeniowska, Ziemiaństwo na Górnym Śląsku w XIX i XX wieku: studium monograficzne, Opole 1997, s.78-79.</ref>. W wyniku intensywnej industrializacji Katowice otrzymały w 1865 roku prawa miejskie. W 1889 roku [[Hubert von Tiele-Winckler]] założył Katowicką Spółkę Akcyjną dla Górnictwa i Hutnictwa, która przejęła wszystkie zakłady przemysłowe należące do rodziny<ref>m. in. Kopalnie węgla wraz z zakładami pomocniczymi, koksownię przy kopalni „Florentyna”, kopalnię rud żelaza koło Tarnowskich Gór, huty żelaza „Hubertus” (obecnie „Zygmunt”) w Łagiewnikach i „Marta” w Katowicach, A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie… 30.</ref>. Ich pracownicy objęci byli „Zwiąskiem Knapszaftowym Pana de Tiele-Wincklera”, który miał na celu zapewnienie wsparcia zarówno robotnikom, jak i ich rodzinom. Katowicka Spółka przed [[Pierwsza wojna światowa\|pierwsza wojną światową]] została połączona ze spółką „Preussengrube” w [[Miechowice\|Miechowicach]] wraz z innymi ziemiami i kopalniami wartymi w sumie ok. 31 milionów marek<ref>Katowice…, s. 169.</ref>. Wobec wątpliwej sytuacji politycznej i gospodarczej po pierwszej wojnie światowej doszło do sprzedaży części majątku. Kres świetności rodu przyniosła natomiast [[Druga wojna światowa\|druga wojna]], w trakcie, której ostatni jego śląscy przedstawiciele uszli w głąb Niemiec. W 2006 roku na Śląsk przybył hrabia Hubert von Tiele-Winckler, który opuścił pałac w Mosznej w wieku 13 lat, kiedy na front wojenny wkroczyła Armia Czerwona. Aktualnie seniorem rodu jest Lothar. Przewodzi on istniejącemu nadal Związkowi Rodowemu Tiele-Wincklerów, którego członkowie spotykają się regularnie co 3 lata.

			Dobra Tiele-Wincklerów obejmowały terytorium dzisiejszych Mysłowic, Katowic, części Bytomia, Pszczyny, Rybnika, Prudnika i Olesna. W 1892 roku z inicjatywy Huberta Tiele-Winckler powstał rodowy fideikomis, na który składały się kompleksy<ref>A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie…, s. 31-32.</ref>:
			* Moszna, k. Prudnika, w skład którego wchodziły: Kujawy, Racławiczki, Pulów, Wawrzyńcowice, Zawada, Krobusz, Żabnik, Czartowice, Moszna, Nowa Wieś Prudnicka, Gostomia i Ściborowice.
			* Dobra majątku [[Woszczyce]], k. Rybnika, obejmowały: [[Orzesze]], [[Jaśkowice]], [[Zawada\|Zawadę]], Woszczyce i [[Palowice]].
			* W skład majątku Radzowice, k. Oleśnicy, wchodziły: Radzowice, Gołębice, Górne i Dolne Milowice.
			Majątki wokół Mysłowic oraz Katowic miały status allodium, tj. nieograniczonej własności. Były to: Katowice, Mysłowice, [[Brynów]], [[Bogucice]], [[Brzezinka]], [[Roździeń]], [[Szopienice]], [[Brzęczkowice]], [[Dąbrówka Mała\|Mała Dąbrówka]], [[Dziećkowice]], Miechowice, [[Rokitnica]] i [[Gosławiec]].

			Potomkowie Franciszka Huberta (1857-1922) i Waleski (1829-1880) utworzyli trzy linie genealogiczne. Były to:
			* Górnośląska, z siedzibami rodowymi w Katowicach, Miechowicach i Mosznej
			* Meklemburska, związana z ośrodkami Rothenmoor, Dahmen i Sagel, której główną siedzibą było Rothenmoor. Po wygaśnięciu linii górnośląskiej, której ostatni przedstawiciel Klaus Hubert (1892-1938) zmarł bezpotomnie w 1938 roku, tamtejsze majątki przeszły w ręce jego adoptowanego kuzyna, barona Hansa Wernera von Tiele-Winckler (1895-1957)
			* Meklemburska związana z ośrodkami Schorrsow, Lebbin-Blücher, z którą związani byli synowie Huberta i Waleski – Gunter, Raban oraz jego potomkowie.
			Poprzez małżeństwa córek Tiele-Wincklerowie spowinowacili się między innymi z takimi rodami jak von Bismarck-Bohlen, von Berlepsch, von Seher-Thoss, a także z hrabiami von Kanitz.

			==Działalność społeczna==

			Część przedsięwzięć urbanizacyjnych jak również akcji charytatywnych na Górnym Śląsku odbywała się pod patronatem rodu Tiele-Winckelrów. Utworzona Fundacja Franciszka von Wincklera troszczyła się o budowę mieszkań dla robotników pracujących w ich zakładach czy też zakładanie placówek, w których mogli zaopatrzyć się oni w tańszą żywność. Powstały szpitale w Miechowicach i Mysłowicach, a w założonym dla ludności parku na górze Gryca w 1850 roku, wzniesiono kaplicę św. Barbary. W latach 1856-54 Waleska von Tiele-Winckler zrealizowała plany swej macochy w związku z budową kościoła katolickiego w Miechowicach, a również sfinansowała przebudowę świątyni Mariackiej w Bytomiu oraz odnowienie kościółka mysłowickiego pod wezwaniem Świętego Krzyża. W Katowicach zaś wyznaczono teren pod budowę kościoła ewangelickiego i szkoły. Zarządca majątku Wincklerów, Fryderyk Wilhelm Grudmann, przedstawił z kolei plan zabudowy placów i ulic w Katowicach. Tam też założono Dworską Dyrekcję Górniczą Mysłowice-Katowice, która egzekwowała dochody z regale górniczego. W 1871 roku Waleska sprzedała miastu teren przeznaczony na budowę gimnazjum, a Hubert zapewnił środki na urządzenie pracowni fizycznej.

			Syn Huberta i Waleski, [[Franciszek Hubert von Tiele-Winckler\|Franciszek Hubert]] (1857-1922) patronował rozbudowie pałacu w Mosznej, gdzie w latach 1904, 1911 oraz 1912 złożył wizytę cesarz [[Wilhelm II Hohenzollern\|Wilhelm II]]. Nadał on rodzeństwu Wincklera dziedziczne tytuły baronów pruskich<ref>A. Kuzio-Podrucki, Arystokracja..., s. 40.</ref>. Franciszek Hubert przeniósł dawne biura z Katowic dworku w pobliskich Kujawach, a również, dla własnej wygody, postarał się o budowę linii kolejowej łączącej Mosznę z Górnym Śląskiem<ef> M. Cichoń Bitka, Zamek…, s. 34.</ref>. Pozostając w okolicach Mosznej, hrabia i jego małżonka, [[Jelka von Lepel]] (1857-1942), włożyli wkład w budowę szkoły, szpitala, biura, spichlerzu, oraz budynków mieszkalnych i gospodarczych dla pracowników w Zielinie. Dla nich też została ufundowana biblioteka, której zbiory liczyły po kilkaset tomów. W latach 1899-1902 małżeństwo sfinansowało 5 witraży dla Kościoła Ewangelickiego w Katowicach. Szczególną rolę w tym pokoleniu pełniła Ewa (1866-1930), młodsza siostra Franciszka Huberta, postać znana ze swej działalności dobroczynnej na całym Górnym Śląsku jako Matka Ewa. W 1890 roku otwarła dom opieki nazwany Ostoja Pokoju. W 1893 roku w pobliżu budynku powstał szpital dla inwalidów i osób nieuleczalnie chorych, zaś dom Jaskółcze Gniazdo przeznaczony został dla małych dzieci. Działalność Matki Ewy miała charakter międzynarodowy. W Polsce, Norwegii i Niemczech wspomagała akcję wznoszenia domów dla bezdomnych, przygotowywała również siostry do prac misyjnych, głównie na obszarze Afryki i Azji. Zmarła w 1930 r., w wieku 64 lat<ref>Szerzej o działalności Matki Ewy, w: Ewa von Tiele-Winckler. Matka Ewa, red. R. Pastucha, Bytom-Miechowice 1988.</ref>.

			==Hrabiowie==

			* Franciszek Hubert (1857-1922), hrabia w latach 1895-1922
			* Klaus Hubert (1892-1938), hrabia w latach 1922-1938
			* [[Hans Werner von Tiele-WincklerHans Werner]] (1895-1957), hrabia w latach 1938-1957
			* [[Hubert von Tiele-Winckler\|Hubert]] (1934-2008), hrabia w latach 1957-2008
			* [[Klaus Peter von Tiele-Winckler\|Klaus Peter]] (1940-2011), hrabia w latach 2008-2011
			* Lothar (ur. 1970), hrabia od 2011

Garbaczm o 09:37, 15 mar 2016

2016-03-15T09:37:00Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:37, 15 mar 2016
Linia 13:		Linia 13:
	Hubert w momencie zawarcia małżeństwa z Waleską Winckler w 1854 roku, dysponował skromnym majątkiem, który jednak w ciągu kolejnych lat znacznie pomnożył. W 1892 roku, na rok przed śmiercią, założył rodowy fideikomis obejmujący 33 posiadłości ziemskie w powiatach: [[Katowice]], Prudnik, [[Pszczyna]], [[Bytom]], [[Rybnik]] i Olesno<ref>M. Cichoń-Bitka, Zamek w Mosznej, Opole 1987, s.30.</ref>, a także zakupił ziemie na Węgrzech i w Meklemburgii. Majątek ów miał być dziedziczony przez najstarszego syna bądź krewnego noszącego to samo nazwisko. Główną rezydencją stał się wówczas kompleks pałacowy w Mosznej koło Prudnika zakupiony w 1866 roku. Dla zabezpieczenia swych potomków utworzył w 1890 roku, fundację rodzinną, której zadaniem było zapewnienie uposażenia biedniejszym członkom rodu i wydzielenie środków finansowych na ich edukację. W przypadku wygaśnięcia rodu pieniądze fundacji miały zostać wykorzystane na cele misyjne. Hubert był dwukrotnie żonaty. Po śmierci Waleski w 1880 roku, poślubił o wiele młodszą od siebie hrabiankę, [[Róża von Schullenburg\|Różę von Schullenburg]] (1847-1930).		Hubert w momencie zawarcia małżeństwa z Waleską Winckler w 1854 roku, dysponował skromnym majątkiem, który jednak w ciągu kolejnych lat znacznie pomnożył. W 1892 roku, na rok przed śmiercią, założył rodowy fideikomis obejmujący 33 posiadłości ziemskie w powiatach: [[Katowice]], Prudnik, [[Pszczyna]], [[Bytom]], [[Rybnik]] i Olesno<ref>M. Cichoń-Bitka, Zamek w Mosznej, Opole 1987, s.30.</ref>, a także zakupił ziemie na Węgrzech i w Meklemburgii. Majątek ów miał być dziedziczony przez najstarszego syna bądź krewnego noszącego to samo nazwisko. Główną rezydencją stał się wówczas kompleks pałacowy w Mosznej koło Prudnika zakupiony w 1866 roku. Dla zabezpieczenia swych potomków utworzył w 1890 roku, fundację rodzinną, której zadaniem było zapewnienie uposażenia biedniejszym członkom rodu i wydzielenie środków finansowych na ich edukację. W przypadku wygaśnięcia rodu pieniądze fundacji miały zostać wykorzystane na cele misyjne. Hubert był dwukrotnie żonaty. Po śmierci Waleski w 1880 roku, poślubił o wiele młodszą od siebie hrabiankę, [[Róża von Schullenburg\|Różę von Schullenburg]] (1847-1930).

	Podstawę bogactwa rodu stanowił przemysł górniczo-hutniczy. Udział zakładów Tiele-Wincklerów w całej produkcji Górnego Śląska pod koniec XIX w. wynosił około 23,5%<ref>J. Jaros, Tajemnice górnośląskich koncernów, Katowice 1988, s. 120-121.</ref>. Znaczącym dla regionu śląskiego był zakup ordynacji Mysłowickiej przez Franciszka Wincklera w 1839 r. w zamian za spłacenie długów Aleksandra Mieroszewskiego oraz dóbr rycerskich Katowice od Karola Fryderyka Lehmanna<ref>Katowice : środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo, red. A. Barciak, E. Chojecka, S. Fertacz, s. 164-165.</ref>. Niebagatelne znaczenie dla rozwoju tej osady i wpływ na jej indywidualny awans miało ulokowanie tam siedziby majątku, co było inicjatywą Fryderyka Grundmanna zarządzającego dobrami Wincklerów<ref>W. Korzeniowska, Ziemiaństwo na Górnym Śląsku w XIX i XX wieku: studium monograficzne, Opole 1997, s.78-79.</ref>. W wyniku intensywnej industrializacji Katowice otrzymały w 1865 r. prawa miejskie. W 1889 roku Hubert von Tiele-Winckler założył Katowicką Spółkę Akcyjną dla Górnictwa i Hutnictwa, która przejęła wszystkie zakłady przemysłowe należące do rodziny<ref>M. in. Kopalnie węgla wraz z zakładami pomocniczymi, koksownię przy kopalni „Florentyna”, kopalnię rud żelaza koło Tarnowskich Gór, huty żelaza „Hubertus” (obecnie „Zygmunt”) w Łagiewnikach i „Marta” w Katowicach, A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie… 30.</ref>. Ich pracownicy objęci byli „Zwiąskiem Knapszaftowym Pana de Tiele-Wincklera”, który miał na celu zapewnienie wsparcia zarówno robotnikom, jak i ich rodzinom. Katowicka Spółka przed pierwsza wojną światową została połączona ze spółką „Preussengrube” w Miechowicach wraz z innymi ziemiami i kopalniami wartymi w sumie ok 31 milionów marek>ref>Katowice…, s. 169.</ref>. Wobec wątpliwej sytuacji politycznej i gospodarczej po pierwszej wojnie światowej doszło do sprzedaży części majątku. Kres świetności rodu przyniosła natomiast druga wojna, w trakcie, której ostatni jego śląscy przedstawiciele uszli w głąb Niemiec. W 2006 roku na Śląsk przybył hrabia Hubert von Tiele-Winckler, który opuścił pałac w Mosznej w wieku 13 lat, kiedy na front wojenny wkroczyła Armia Czerwona. Aktualnie seniorem rodu jest Lothar. Przewodzi on istniejącemu nadal Związkowi Rodowemu Tiele-Wincklerów, którego członkowie spotykają się regularnie co 3 lata.		Podstawę bogactwa rodu stanowił przemysł górniczo-hutniczy. Udział zakładów Tiele-Wincklerów w całej produkcji [[Górny Śląsk\|Górnego Śląska]] pod koniec XIX w. wynosił około 23,5%<ref>J. Jaros, Tajemnice górnośląskich koncernów, Katowice 1988, s. 120-121.</ref>. Znaczącym dla regionu śląskiego był zakup ordynacji [[Mysłowice\|Mysłowickiej]] przez Franciszka Wincklera w 1839 roku, w zamian za spłacenie długów [[Aleksander Mieroszewski\|Aleksandra Mieroszewskiego]] oraz dóbr rycerskich Katowice od [[Karol Fryderyk Lehman\|Karola Fryderyka Lehmanna]]<ref>Katowice: środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo, red. A. Barciak, E. Chojecka, S. Fertacz, s. 164-165.</ref>. Niebagatelne znaczenie dla rozwoju tej osady i wpływ na jej indywidualny awans miało ulokowanie tam siedziby majątku, co było inicjatywą [[Fryderyk Grundman\|Fryderyka Grundmanna]] zarządzającego dobrami Wincklerów<ref>W. Korzeniowska, Ziemiaństwo na Górnym Śląsku w XIX i XX wieku: studium monograficzne, Opole 1997, s.78-79.</ref>. W wyniku intensywnej industrializacji Katowice otrzymały w 1865 roku prawa miejskie. W 1889 roku [[Hubert von Tiele-Winckler]] założył Katowicką Spółkę Akcyjną dla Górnictwa i Hutnictwa, która przejęła wszystkie zakłady przemysłowe należące do rodziny<ref>m. in. Kopalnie węgla wraz z zakładami pomocniczymi, koksownię przy kopalni „Florentyna”, kopalnię rud żelaza koło Tarnowskich Gór, huty żelaza „Hubertus” (obecnie „Zygmunt”) w Łagiewnikach i „Marta” w Katowicach, A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie… 30.</ref>. Ich pracownicy objęci byli „Zwiąskiem Knapszaftowym Pana de Tiele-Wincklera”, który miał na celu zapewnienie wsparcia zarówno robotnikom, jak i ich rodzinom. Katowicka Spółka przed [[Pierwsza wojna światowa\|pierwsza wojną światową]] została połączona ze spółką „Preussengrube” w [[Miechowice\|Miechowicach]] wraz z innymi ziemiami i kopalniami wartymi w sumie ok. 31 milionów marek<ref>Katowice…, s. 169.</ref>. Wobec wątpliwej sytuacji politycznej i gospodarczej po pierwszej wojnie światowej doszło do sprzedaży części majątku. Kres świetności rodu przyniosła natomiast [[Druga wojna światowa\|druga wojna]], w trakcie, której ostatni jego śląscy przedstawiciele uszli w głąb Niemiec. W 2006 roku na Śląsk przybył hrabia Hubert von Tiele-Winckler, który opuścił pałac w Mosznej w wieku 13 lat, kiedy na front wojenny wkroczyła Armia Czerwona. Aktualnie seniorem rodu jest Lothar. Przewodzi on istniejącemu nadal Związkowi Rodowemu Tiele-Wincklerów, którego członkowie spotykają się regularnie co 3 lata.

Garbaczm o 09:18, 15 mar 2016

2016-03-15T09:18:55Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:18, 15 mar 2016
Linia 9:		Linia 9:
	Wincklerowie (hrabiowie von Tiele-Winkler) – ród górnośląsko-meklemburski wywodzący się z warstwy bogatego ziemiaństwa, który w 1840 roku, został nobilitowany przez [[Fryderyk Wilhelm IV Hohenzollern\|Fryderyka Wilhelma IV]], a w 1895 roku, uzyskał herb oraz tytuł hrabiowski z rąk [[Wilhelm II Hohenzollern\|Wilhelma II]]. Założycielami rodu byli z jednej strony wywodzący się z rodziny dolnośląskich dzierżawców, a z zawodu górnik, [[Franciszek Winckler]] (1803-1851), z drugiej zaś podporucznik w wojsku pruskim [[Hubert Gustaw von Tiele]] (1823-1893), syn osiadłego w Kurlandii nauczyciela Jana Chrystiana Tiele.		Wincklerowie (hrabiowie von Tiele-Winkler) – ród górnośląsko-meklemburski wywodzący się z warstwy bogatego ziemiaństwa, który w 1840 roku, został nobilitowany przez [[Fryderyk Wilhelm IV Hohenzollern\|Fryderyka Wilhelma IV]], a w 1895 roku, uzyskał herb oraz tytuł hrabiowski z rąk [[Wilhelm II Hohenzollern\|Wilhelma II]]. Założycielami rodu byli z jednej strony wywodzący się z rodziny dolnośląskich dzierżawców, a z zawodu górnik, [[Franciszek Winckler]] (1803-1851), z drugiej zaś podporucznik w wojsku pruskim [[Hubert Gustaw von Tiele]] (1823-1893), syn osiadłego w Kurlandii nauczyciela Jana Chrystiana Tiele.

	Franciszek Winckler związany był z pruskim górnictwem państwowym. Zatrudniony jako sztygar w kopalni „Maria”, należącej do bogatego kupca Franciszka Aresina, wkrótce awansował na jego pełnomocnika. Po śmierci pracodawcy poślubił owdowiałą Marię Aresin z domu Domes (1789-1853) stając się jednocześnie współwłaścicielem całego majątku, którego jedyną spadkobierczynią była jego córka z pierwszego małżeństwa – Waleska (1829-1880). W 1840 Franciszek Winckler otrzymał tytuł szlachecki z rąk króla Prus Fryderyka Wilhelma IV. W klejnocie uzyskanego wówczas herbu umieszczono skrzyżowane ze sobą narzędzia górnicze wskazujące na rodowód założyciela rodu Wincklerów. W 6 lat później został odznaczony przez księcia von Anhalt krzyżem komandorskim Orderu Albrechta Niedźwiedzia, natomiast w 1850 roku król pruski przyznał mu Order Orła Czerwonego IV klasy<ref>A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie. Arystokracja węgla i stali, Bytom 2006 s. 13.</ref>. W 1854 roku Waleska von Winckler poślubiła Huberta von Tiele, a za zgodą księcia meklemburskiego Fryderyka Franciszka II małżonkowie połączyli swoje nazwiska i herby<ref>Z. Jedynak, Z. Kiereś, Wielkie rody, wielka własność: materiały do dziejów wielkiej własności ziemskiej na pruskim Górnym Śląsku 1742-1922 w zasobie Archiwum Państwowego w Katowicach, Katowice 2006, s. 63.</ref>.		Franciszek Winckler związany był z pruskim górnictwem państwowym. Zatrudniony jako sztygar w kopalni „Maria”, należącej do bogatego kupca Franciszka Aresina, wkrótce awansował na jego pełnomocnika. Po śmierci pracodawcy poślubił owdowiałą [[Maria Aresin\|Marię Aresin]] z domu Domes (1789-1853) stając się jednocześnie współwłaścicielem całego majątku, którego jedyną spadkobierczynią była jego córka z pierwszego małżeństwa – Waleska (1829-1880). W 1840 roku Franciszek Winckler otrzymał tytuł szlachecki z rąk króla Prus Fryderyka Wilhelma IV. W klejnocie uzyskanego wówczas herbu umieszczono skrzyżowane ze sobą narzędzia górnicze wskazujące na rodowód założyciela rodu Wincklerów. W 6 lat później został odznaczony przez księcia von Anhalt krzyżem komandorskim Orderu Albrechta Niedźwiedzia, natomiast w 1850 roku król pruski przyznał mu Order Orła Czerwonego IV klasy<ref>A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie. Arystokracja węgla i stali, Bytom 2006 s. 13.</ref>. W 1854 roku [[Waleska von Winckler]] poślubiła [[Huberta von Tiele]], a za zgodą księcia meklemburskiego Fryderyka Franciszka II małżonkowie połączyli swoje nazwiska i herby<ref>Z. Jedynak, Z. Kiereś, Wielkie rody, wielka własność: materiały do dziejów wielkiej własności ziemskiej na pruskim Górnym Śląsku 1742-1922 w zasobie Archiwum Państwowego w Katowicach, Katowice 2006, s. 63.</ref>.

			Hubert w momencie zawarcia małżeństwa z Waleską Winckler w 1854 roku, dysponował skromnym majątkiem, który jednak w ciągu kolejnych lat znacznie pomnożył. W 1892 roku, na rok przed śmiercią, założył rodowy fideikomis obejmujący 33 posiadłości ziemskie w powiatach: [[Katowice]], Prudnik, [[Pszczyna]], [[Bytom]], [[Rybnik]] i Olesno<ref>M. Cichoń-Bitka, Zamek w Mosznej, Opole 1987, s.30.</ref>, a także zakupił ziemie na Węgrzech i w Meklemburgii. Majątek ów miał być dziedziczony przez najstarszego syna bądź krewnego noszącego to samo nazwisko. Główną rezydencją stał się wówczas kompleks pałacowy w Mosznej koło Prudnika zakupiony w 1866 roku. Dla zabezpieczenia swych potomków utworzył w 1890 roku, fundację rodzinną, której zadaniem było zapewnienie uposażenia biedniejszym członkom rodu i wydzielenie środków finansowych na ich edukację. W przypadku wygaśnięcia rodu pieniądze fundacji miały zostać wykorzystane na cele misyjne. Hubert był dwukrotnie żonaty. Po śmierci Waleski w 1880 roku, poślubił o wiele młodszą od siebie hrabiankę, [[Róża von Schullenburg\|Różę von Schullenburg]] (1847-1930).

			Podstawę bogactwa rodu stanowił przemysł górniczo-hutniczy. Udział zakładów Tiele-Wincklerów w całej produkcji Górnego Śląska pod koniec XIX w. wynosił około 23,5%<ref>J. Jaros, Tajemnice górnośląskich koncernów, Katowice 1988, s. 120-121.</ref>. Znaczącym dla regionu śląskiego był zakup ordynacji Mysłowickiej przez Franciszka Wincklera w 1839 r. w zamian za spłacenie długów Aleksandra Mieroszewskiego oraz dóbr rycerskich Katowice od Karola Fryderyka Lehmanna<ref>Katowice : środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo, red. A. Barciak, E. Chojecka, S. Fertacz, s. 164-165.</ref>. Niebagatelne znaczenie dla rozwoju tej osady i wpływ na jej indywidualny awans miało ulokowanie tam siedziby majątku, co było inicjatywą Fryderyka Grundmanna zarządzającego dobrami Wincklerów<ref>W. Korzeniowska, Ziemiaństwo na Górnym Śląsku w XIX i XX wieku: studium monograficzne, Opole 1997, s.78-79.</ref>. W wyniku intensywnej industrializacji Katowice otrzymały w 1865 r. prawa miejskie. W 1889 roku Hubert von Tiele-Winckler założył Katowicką Spółkę Akcyjną dla Górnictwa i Hutnictwa, która przejęła wszystkie zakłady przemysłowe należące do rodziny<ref>M. in. Kopalnie węgla wraz z zakładami pomocniczymi, koksownię przy kopalni „Florentyna”, kopalnię rud żelaza koło Tarnowskich Gór, huty żelaza „Hubertus” (obecnie „Zygmunt”) w Łagiewnikach i „Marta” w Katowicach, A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Winklerowie… 30.</ref>. Ich pracownicy objęci byli „Zwiąskiem Knapszaftowym Pana de Tiele-Wincklera”, który miał na celu zapewnienie wsparcia zarówno robotnikom, jak i ich rodzinom. Katowicka Spółka przed pierwsza wojną światową została połączona ze spółką „Preussengrube” w Miechowicach wraz z innymi ziemiami i kopalniami wartymi w sumie ok 31 milionów marek>ref>Katowice…, s. 169.</ref>. Wobec wątpliwej sytuacji politycznej i gospodarczej po pierwszej wojnie światowej doszło do sprzedaży części majątku. Kres świetności rodu przyniosła natomiast druga wojna, w trakcie, której ostatni jego śląscy przedstawiciele uszli w głąb Niemiec. W 2006 roku na Śląsk przybył hrabia Hubert von Tiele-Winckler, który opuścił pałac w Mosznej w wieku 13 lat, kiedy na front wojenny wkroczyła Armia Czerwona. Aktualnie seniorem rodu jest Lothar. Przewodzi on istniejącemu nadal Związkowi Rodowemu Tiele-Wincklerów, którego członkowie spotykają się regularnie co 3 lata.