Teatry tańca w województwie śląskim - Historia wersji

Praktykant o 08:30, 2 cze 2020

2020-06-02T08:30:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:30, 2 cze 2020
Linia 2:		Linia 2:
	[[Kategoria:Kultura i sztuka]]		[[Kategoria:Kultura i sztuka]]
	[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]		[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
			[[Kategoria:Tom 7 (2020)]]
			Autor: [[prof. dr hab. Andrzej Linert]]

	~~Autor~~: ~~prof. dr hab. Andrzej Linert~~		::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO
			:::::::::::::::::::::::::[[ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO Tom 7 (2020)\|TOM: 7 (2020)]]

	==Śląski Teatr Tańca w Bytomiu==		==Śląski Teatr Tańca w Bytomiu==

Praktykant: /* Powstanie i rozwój */

2020-06-01T06:40:36Z

Powstanie i rozwój

← poprzednia wersja		Wersja z 08:40, 1 cze 2020
Linia 15:		Linia 15:
	Moment powołania do życia nowego zespołu teatru tańca, wyrastającego z opozycji do wielowiekowej tradycji baletu klasycznego, przypadł na lata wzmożonego zainteresowania tą formą komunikacji społeczno-artystycznej w Polsce. Przykładem tego w pierwszej połowie lat 90. były m. in.: Teatr Ekspresji Wojciecha Misiuro w Gdańsku, Teatr Tańca DF Katarzyny Skawińskiej i Marioli Kleczkowskiej w Krakowie, Teatr Dada von Bzdülöw – choreografa i reżysera Leszka Bzdyla oraz zespół tancerki i choreografki Katarzyny Chmielewskiej w Gdańsku, a także Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej i Lubelskiego Teatru Tańca Hanny Strzemieckiej oraz powstały w 1995 r. jako placówka instytucjonalna Kielecki Teatr Tańca Elżbiety i Grzegorza Pańtaków.		Moment powołania do życia nowego zespołu teatru tańca, wyrastającego z opozycji do wielowiekowej tradycji baletu klasycznego, przypadł na lata wzmożonego zainteresowania tą formą komunikacji społeczno-artystycznej w Polsce. Przykładem tego w pierwszej połowie lat 90. były m. in.: Teatr Ekspresji Wojciecha Misiuro w Gdańsku, Teatr Tańca DF Katarzyny Skawińskiej i Marioli Kleczkowskiej w Krakowie, Teatr Dada von Bzdülöw – choreografa i reżysera Leszka Bzdyla oraz zespół tancerki i choreografki Katarzyny Chmielewskiej w Gdańsku, a także Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej i Lubelskiego Teatru Tańca Hanny Strzemieckiej oraz powstały w 1995 r. jako placówka instytucjonalna Kielecki Teatr Tańca Elżbiety i Grzegorza Pańtaków.

	Pierwszy spektakl nowo powstałego zespołu ŚTT w choreografii Łumińskiego zaprezentowany został 5 kwietnia 1992 r. Składał się z trzech części: ''Ma Querre a Moi '' z muzyką Janusza Piechurskiego, ''Między wodami '' z muzyką Gipsy Kinga, Paco de Lucii i Stinga oraz ''Tęsknoty II'', z muzyką Alessandro Marcello, po czym jeszcze w tym samym sezonie 12 i 27 czerwca miały miejsce kolejne premiery w choreografii Marka Haima, Melisy Monteros i Avi Kaisera<ref>Były to ''Break with butter'' z muz. Dave Brubeck Quartet, ''Voices'' z muz. Antonio Vivaldiego, ''Empty rooms'' z muz. Petera Gabriela i ''Short stories'' z muz. Wolfganga Amadeusa Mozarta i Daniel Schell.</ref>. Początkowo niewielu wierzyło w powodzenie teatralnego przedsięwzięcia. Premiery przyjęte zostały jednak przez widownię i krytykę z uznaniem. Artysta od początku buntując się wobec tradycyjnych środków wyrazu, z upodobaniem przekraczał dotychczasowe ich rodzajowe, techniczne i stylistyczne granice. Wyzwalając się z przypisanych tradycją form baletowych, skłaniał się w procesie tworzenia ku interdyscyplinarności, poszukiwaniu nowych przestrzeni teatralnych, opartych na kreatywnej improwizacji. W sumie dla zespołu bytomskiego, w świetle ustaleń Anny Iwańskiej, przygotował ponad dwadzieścia choreograﬁi. W swoich poszukiwaniach, podejmował próby stworzenia własnej wizji tańca współczesnego. Teatr jego był więc zespołem autorskim, łączącym i ukazującym w formie nowoczesnego tańca amerykańskiego, wielorakie tradycyjne i formy taneczne, zaczerpnięte z odmiennych tradycji Polaków, Żydów i Amerykanów. Stąd wywodzące się w jego widowiskach elementy folkloru polskiego i żydowskiego, w tym m. in. gesty z pogranicza przede wszystkim żydowskich tańców chasydzkich i ich rytuałów modlitewnych. Te ostatnie powiązane zwłaszcza z muzyką ludową Kurpi i Podhala, a także weselnymi obrzędami polskimi, zderzone ze współczesnymi amerykańskimi formami tanecznymi, tworzyły ową niepowtarzalną nową jakość artystyczną. Przykładem tego był zaraz na wstępie ''Mokosz''<ref> Premiera spektaklu w choreografii J. Łumińskiego odbyła się 4 VI 1994 r.</ref>, spektakl zatytułowany imieniem demonicznej bogini słowiańskiej, będącej reliktem wspólnego dla wszystkich ludów indoeuropejskich kultu Matki-Ziemi, z muzyką [[Henryk Mikołaj Górecki\|Henryka Mikołaja Góreckiego]] oraz polską muzyką ludową Kurpiów i Podhala. Podobnie pisano także o ''Bjamgwam''<ref> Prem. 1 X 1994 r.</ref>, spektaklu łączącym tańce ﬁńskie i lapońskie z muzyką Podhala, [[Beskid Ślaski\|Beskidu Śląskiego]] i Johana Sebastiana Bacha. O specyfice jego stylu Joanna Leśnierowska pisła: ''Wpisuje swój teatr w wielowiekową tradycję teatru poetyckiego – teatru Wielkiej Syntezy – a będąc ze swym tańcem na wskroś polskim, jednocześnie dotyka niezmierzonych pokładów uniwersalności''<ref> Joanna Leśnierowska: ''Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie?'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].</ref>. Z kolei A. Iwańska zwracała uwagę, że ''tancerze wdzierają się w przestrzeń sceniczną z ogromną siłą i uderzającą szybkością. Obie te cechy wyrastają z charakterystycznej dla choreograﬁi J. Łumińskiego fascynacji siłą kinetyczną''<ref>A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 346.</ref>. Z czasem ta zależność pomiędzy folklorem a tańcem współczesnym zanikła. Anna Królica zauważyła, że ''w ostatnich choreografiach Łumińskiego, z pierwszej dekady XXI wieku, jak „Makrokrempatologia – myśli mocno potargane” (2003), „Panoptikum albo/i Przypowieść o maku” (2007), trudno dopatrzyć się zależności pomiędzy tańcem współczesnym a folklorem''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), ''20-lecie. Teatr polski po 1989'', Kraków 2010, s. 338.</ref>.		Pierwszy spektakl nowo powstałego zespołu ŚTT w choreografii Łumińskiego zaprezentowany został 5 kwietnia 1992 r. Składał się z trzech części: ''Ma Querre a Moi '' z muzyką Janusza Piechurskiego, ''Między wodami '' z muzyką Gipsy Kinga, Paco de Lucii i Stinga oraz ''Tęsknoty II'', z muzyką Alessandro Marcello, po czym jeszcze w tym samym sezonie 12 i 27 czerwca miały miejsce kolejne premiery w choreografii Marka Haima, Melisy Monteros i Avi Kaisera<ref>Były to ''Break with butter'' z muz. Dave Brubeck Quartet, ''Voices'' z muz. Antonio Vivaldiego, ''Empty rooms'' z muz. Petera Gabriela i ''Short stories'' z muz. Wolfganga Amadeusa Mozarta i Daniel Schell.</ref>. Początkowo niewielu wierzyło w powodzenie teatralnego przedsięwzięcia. Premiery przyjęte zostały jednak przez widownię i krytykę z uznaniem. Artysta od początku buntując się wobec tradycyjnych środków wyrazu, z upodobaniem przekraczał dotychczasowe ich rodzajowe, techniczne i stylistyczne granice. Wyzwalając się z przypisanych tradycją form baletowych, skłaniał się w procesie tworzenia ku interdyscyplinarności, poszukiwaniu nowych przestrzeni teatralnych, opartych na kreatywnej improwizacji. W sumie dla zespołu bytomskiego, w świetle ustaleń Anny Iwańskiej, przygotował ponad dwadzieścia choreograﬁi. W swoich poszukiwaniach, podejmował próby stworzenia własnej wizji tańca współczesnego. Teatr jego był więc zespołem autorskim, łączącym i ukazującym w formie nowoczesnego tańca amerykańskiego, wielorakie tradycyjne i formy taneczne, zaczerpnięte z odmiennych tradycji Polaków, Żydów i Amerykanów. Stąd wywodzące się w jego widowiskach elementy folkloru polskiego i żydowskiego, w tym m. in. gesty z pogranicza przede wszystkim żydowskich tańców chasydzkich i ich rytuałów modlitewnych. Te ostatnie powiązane zwłaszcza z muzyką ludową Kurpi i Podhala, a także weselnymi obrzędami polskimi, zderzone ze współczesnymi amerykańskimi formami tanecznymi, tworzyły ową niepowtarzalną nową jakość artystyczną. Przykładem tego był zaraz na wstępie ''Mokosz''<ref> Premiera spektaklu w choreografii J. Łumińskiego odbyła się 4 VI 1994 r.</ref>, spektakl zatytułowany imieniem demonicznej bogini słowiańskiej, będącej reliktem wspólnego dla wszystkich ludów indoeuropejskich kultu Matki-Ziemi, z muzyką [[Henryk Mikołaj Górecki\|Henryka Mikołaja Góreckiego]] oraz polską muzyką ludową Kurpiów i Podhala. Podobnie pisano także o ''Bjamgwam''<ref> Prem. 1 X 1994 r.</ref>, spektaklu łączącym tańce ﬁńskie i lapońskie z muzyką Podhala, [[Beskid Ślaski\|Beskidu Śląskiego]] i Johana Sebastiana Bacha. O specyfice jego stylu Joanna Leśnierowska pisła: ''Wpisuje swój teatr w wielowiekową tradycję teatru poetyckiego – teatru Wielkiej Syntezy – a będąc ze swym tańcem na wskroś polskim, jednocześnie dotyka niezmierzonych pokładów uniwersalności''<ref> Joanna Leśnierowska: ''Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie?'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].</ref>. Z kolei A. Iwańska zwracała uwagę, że ''tancerze wdzierają się w przestrzeń sceniczną z ogromną siłą i uderzającą szybkością. Obie te cechy wyrastają z charakterystycznej dla choreograﬁi J. Łumińskiego fascynacji siłą kinetyczną''<ref>A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 346.</ref>. Z czasem ta zależność pomiędzy folklorem a tańcem współczesnym zanikła. Anna Królica zauważyła, że ''w ostatnich choreografiach Łumińskiego, z pierwszej dekady XXI wieku, takich jak „Makrokrempatologia – myśli mocno potargane” (2003), „Panoptikum albo/i Przypowieść o maku” (2007), trudno dopatrzyć się zależności pomiędzy tańcem współczesnym a folklorem''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), ''20-lecie. Teatr polski po 1989'', Kraków 2010, s. 338.</ref>.

	Również Jadwiga Majewska zwracała uwagę na to, że język ruchowy ŚTT najbliższy był ''chyba estetyce „teatru fizycznego” i wypełniony „amerykańską” z ducha żywiołowością zespołu jako sprawnego ciała scenicznego''<ref>Jadwiga Majewska: ''Jacek Łumiński''. "Culture.pl": https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski</ref>. Podkreślała więc niepokojącą, wręcz agresywną atmosferę bytomskich spektakli, w których dominujący konflikt dotyczył walki jednostki ze społeczeństwem, a umięśnione ciała skontrastowane były zazwyczaj z „technicznie” zimną scenografią. Dlatego też krytycy zgodnie zwracali uwagę, że dodatkowym wyróżnikiem ŚTT był równocześnie widoczny w jego w praktyce teatralnej zwrot w stronę ciała, funkcjonującego przede wszystkim jako znak, jako temat samego w sobie. Było to konsekwencją odrzucenia koncepcji choreograficznej widowiska, na rzecz fizycznej obecności wykonawców. Zdaniem A. Królicy przedstawienia ŚTT rzadko były osadzone w tradycji literackiej, a raczej odwoływały się do rzeczywistości społecznej<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością…'', op. cit., s. 340.</ref>, czego przykładem były próby odwoływania się do znanych artyście międzyludzkich sytuacji społecznych.		Również Jadwiga Majewska zwracała uwagę na to, że język ruchowy ŚTT najbliższy był ''chyba estetyce „teatru fizycznego” i wypełniony „amerykańską” z ducha żywiołowością zespołu jako sprawnego ciała scenicznego''<ref>Jadwiga Majewska: ''Jacek Łumiński''. "Culture.pl": https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski</ref>. Podkreślała więc niepokojącą, wręcz agresywną atmosferę bytomskich spektakli, w których dominujący konflikt dotyczył walki jednostki ze społeczeństwem, a umięśnione ciała skontrastowane były zazwyczaj z „technicznie” zimną scenografią. Dlatego też krytycy zgodnie zwracali uwagę, że dodatkowym wyróżnikiem ŚTT był równocześnie widoczny w jego w praktyce teatralnej zwrot w stronę ciała, funkcjonującego przede wszystkim jako znak, jako temat samego w sobie. Było to konsekwencją odrzucenia koncepcji choreograficznej widowiska, na rzecz fizycznej obecności wykonawców. Zdaniem A. Królicy przedstawienia ŚTT rzadko były osadzone w tradycji literackiej, a raczej odwoływały się do rzeczywistości społecznej<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością…'', op. cit., s. 340.</ref>, czego przykładem były próby odwoływania się do znanych artyście międzyludzkich sytuacji społecznych.

Praktykant: /* Powstanie i rozwój */

2020-06-01T06:39:53Z

Powstanie i rozwój

← poprzednia wersja		Wersja z 08:39, 1 cze 2020
Linia 15:		Linia 15:
	Moment powołania do życia nowego zespołu teatru tańca, wyrastającego z opozycji do wielowiekowej tradycji baletu klasycznego, przypadł na lata wzmożonego zainteresowania tą formą komunikacji społeczno-artystycznej w Polsce. Przykładem tego w pierwszej połowie lat 90. były m. in.: Teatr Ekspresji Wojciecha Misiuro w Gdańsku, Teatr Tańca DF Katarzyny Skawińskiej i Marioli Kleczkowskiej w Krakowie, Teatr Dada von Bzdülöw – choreografa i reżysera Leszka Bzdyla oraz zespół tancerki i choreografki Katarzyny Chmielewskiej w Gdańsku, a także Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej i Lubelskiego Teatru Tańca Hanny Strzemieckiej oraz powstały w 1995 r. jako placówka instytucjonalna Kielecki Teatr Tańca Elżbiety i Grzegorza Pańtaków.		Moment powołania do życia nowego zespołu teatru tańca, wyrastającego z opozycji do wielowiekowej tradycji baletu klasycznego, przypadł na lata wzmożonego zainteresowania tą formą komunikacji społeczno-artystycznej w Polsce. Przykładem tego w pierwszej połowie lat 90. były m. in.: Teatr Ekspresji Wojciecha Misiuro w Gdańsku, Teatr Tańca DF Katarzyny Skawińskiej i Marioli Kleczkowskiej w Krakowie, Teatr Dada von Bzdülöw – choreografa i reżysera Leszka Bzdyla oraz zespół tancerki i choreografki Katarzyny Chmielewskiej w Gdańsku, a także Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej i Lubelskiego Teatru Tańca Hanny Strzemieckiej oraz powstały w 1995 r. jako placówka instytucjonalna Kielecki Teatr Tańca Elżbiety i Grzegorza Pańtaków.

	Pierwszy spektakl nowo powstałego zespołu ŚTT w choreografii Łumińskiego zaprezentowany został 5 kwietnia 1992 r. Składał się z trzech części: ''Ma Querre a Moi '' z muzyką Janusza Piechurskiego, ''Między wodami '' z muzyką Gipsy Kinga, Paco de Lucii i Stinga oraz ''Tęsknoty II'', z muzyką Alessandro Marcello, po czym jeszcze w tym samym sezonie 12 i 27 czerwca miały miejsce kolejne premiery w choreografii Marka Haima, Melisy Monteros i Avi Kaisera<ref>Były to ''Break with butter'' z muz. Dave Brubeck Quartet, ''Voices'' z muz. Antonio Vivaldiego, ''Empty rooms'' z muz. Petera Gabriela i ''Short stories'' z muz. Wolfganga Amadeusa Mozarta i Daniel Schell.</ref>. Początkowo niewielu wierzyło w powodzenie teatralnego przedsięwzięcia. Premiery przyjęte zostały jednak przez widownię i krytykę z uznaniem. Artysta od początku buntując się wobec tradycyjnych środków wyrazu, z upodobaniem przekraczał dotychczasowe ich rodzajowe, techniczne i stylistyczne granice. Wyzwalając się z przypisanych tradycją form baletowych, skłaniał się w procesie tworzenia ku interdyscyplinarności, poszukiwaniu nowych przestrzeni teatralnych, opartych na kreatywnej improwizacji. W sumie dla zespołu bytomskiego, w świetle ustaleń Anny Iwańskiej, przygotował ponad dwadzieścia choreograﬁi. W swoich poszukiwaniach, podejmował próby stworzenia własnej wizji tańca współczesnego. Teatr jego był więc zespołem autorskim, łączącym i ukazującym w formie nowoczesnego tańca amerykańskiego, wielorakie tradycyjne i formy taneczne, zaczerpnięte z odmiennych tradycji Polaków, Żydów i Amerykanów. Stąd wywodzące się w jego widowiskach elementy folkloru polskiego i żydowskiego, w tym m. in. gesty z pogranicza przede wszystkim żydowskich tańców chasydzkich i ich rytuałów modlitewnych. Te ostatnie powiązane zwłaszcza z muzyką ludową Kurpi i Podhala, a także weselnymi obrzędami polskimi, zderzone ze współczesnymi amerykańskimi formami tanecznymi, tworzyły ową niepowtarzalną nową jakość artystyczną. Przykładem tego był zaraz na wstępie ''Mokosz''<ref> Premiera spektaklu w choreografii J. Łumińskiego odbyła się 4 VI 1994 r.</ref>, spektakl ~~zatytułowanym~~ imieniem demonicznej bogini słowiańskiej, będącej reliktem wspólnego dla wszystkich ludów indoeuropejskich kultu Matki-Ziemi, z muzyką [[Henryk Mikołaj Górecki\|Henryka Mikołaja Góreckiego]] oraz polską muzyką ludową Kurpiów i Podhala. Podobnie pisano także o ''Bjamgwam''<ref> Prem. 1 X 1994 r.</ref>, spektaklu łączącym tańce ﬁńskie i lapońskie z muzyką Podhala, [[Beskid Ślaski\|Beskidu Śląskiego]] i Johana Sebastiana Bacha. O specyfice jego stylu Joanna Leśnierowska pisła: ''Wpisuje swój teatr w wielowiekową tradycję teatru poetyckiego – teatru Wielkiej Syntezy – a będąc ze swym tańcem na wskroś polskim, jednocześnie dotyka niezmierzonych pokładów uniwersalności''<ref> Joanna Leśnierowska: ''Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie?'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].</ref>. Z kolei A. Iwańska zwracała uwagę, że ''tancerze wdzierają się w przestrzeń sceniczną z ogromną siłą i uderzającą szybkością. Obie te cechy wyrastają z charakterystycznej dla choreograﬁi J. Łumińskiego fascynacji siłą kinetyczną''<ref>A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 346.</ref>. Z czasem ta zależność pomiędzy folklorem a tańcem współczesnym zanikła. Anna Królica zauważyła, że ''w ostatnich choreografiach Łumińskiego, z pierwszej dekady XXI wieku, jak „Makrokrempatologia – myśli mocno potargane” (2003), „Panoptikum albo/i Przypowieść o maku” (2007), trudno dopatrzyć się zależności pomiędzy tańcem współczesnym a folklorem''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), ''20-lecie. Teatr polski po 1989'', Kraków 2010, s. 338.</ref>.		Pierwszy spektakl nowo powstałego zespołu ŚTT w choreografii Łumińskiego zaprezentowany został 5 kwietnia 1992 r. Składał się z trzech części: ''Ma Querre a Moi '' z muzyką Janusza Piechurskiego, ''Między wodami '' z muzyką Gipsy Kinga, Paco de Lucii i Stinga oraz ''Tęsknoty II'', z muzyką Alessandro Marcello, po czym jeszcze w tym samym sezonie 12 i 27 czerwca miały miejsce kolejne premiery w choreografii Marka Haima, Melisy Monteros i Avi Kaisera<ref>Były to ''Break with butter'' z muz. Dave Brubeck Quartet, ''Voices'' z muz. Antonio Vivaldiego, ''Empty rooms'' z muz. Petera Gabriela i ''Short stories'' z muz. Wolfganga Amadeusa Mozarta i Daniel Schell.</ref>. Początkowo niewielu wierzyło w powodzenie teatralnego przedsięwzięcia. Premiery przyjęte zostały jednak przez widownię i krytykę z uznaniem. Artysta od początku buntując się wobec tradycyjnych środków wyrazu, z upodobaniem przekraczał dotychczasowe ich rodzajowe, techniczne i stylistyczne granice. Wyzwalając się z przypisanych tradycją form baletowych, skłaniał się w procesie tworzenia ku interdyscyplinarności, poszukiwaniu nowych przestrzeni teatralnych, opartych na kreatywnej improwizacji. W sumie dla zespołu bytomskiego, w świetle ustaleń Anny Iwańskiej, przygotował ponad dwadzieścia choreograﬁi. W swoich poszukiwaniach, podejmował próby stworzenia własnej wizji tańca współczesnego. Teatr jego był więc zespołem autorskim, łączącym i ukazującym w formie nowoczesnego tańca amerykańskiego, wielorakie tradycyjne i formy taneczne, zaczerpnięte z odmiennych tradycji Polaków, Żydów i Amerykanów. Stąd wywodzące się w jego widowiskach elementy folkloru polskiego i żydowskiego, w tym m. in. gesty z pogranicza przede wszystkim żydowskich tańców chasydzkich i ich rytuałów modlitewnych. Te ostatnie powiązane zwłaszcza z muzyką ludową Kurpi i Podhala, a także weselnymi obrzędami polskimi, zderzone ze współczesnymi amerykańskimi formami tanecznymi, tworzyły ową niepowtarzalną nową jakość artystyczną. Przykładem tego był zaraz na wstępie ''Mokosz''<ref> Premiera spektaklu w choreografii J. Łumińskiego odbyła się 4 VI 1994 r.</ref>, spektakl zatytułowany imieniem demonicznej bogini słowiańskiej, będącej reliktem wspólnego dla wszystkich ludów indoeuropejskich kultu Matki-Ziemi, z muzyką [[Henryk Mikołaj Górecki\|Henryka Mikołaja Góreckiego]] oraz polską muzyką ludową Kurpiów i Podhala. Podobnie pisano także o ''Bjamgwam''<ref> Prem. 1 X 1994 r.</ref>, spektaklu łączącym tańce ﬁńskie i lapońskie z muzyką Podhala, [[Beskid Ślaski\|Beskidu Śląskiego]] i Johana Sebastiana Bacha. O specyfice jego stylu Joanna Leśnierowska pisła: ''Wpisuje swój teatr w wielowiekową tradycję teatru poetyckiego – teatru Wielkiej Syntezy – a będąc ze swym tańcem na wskroś polskim, jednocześnie dotyka niezmierzonych pokładów uniwersalności''<ref> Joanna Leśnierowska: ''Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie?'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].</ref>. Z kolei A. Iwańska zwracała uwagę, że ''tancerze wdzierają się w przestrzeń sceniczną z ogromną siłą i uderzającą szybkością. Obie te cechy wyrastają z charakterystycznej dla choreograﬁi J. Łumińskiego fascynacji siłą kinetyczną''<ref>A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 346.</ref>. Z czasem ta zależność pomiędzy folklorem a tańcem współczesnym zanikła. Anna Królica zauważyła, że ''w ostatnich choreografiach Łumińskiego, z pierwszej dekady XXI wieku, jak „Makrokrempatologia – myśli mocno potargane” (2003), „Panoptikum albo/i Przypowieść o maku” (2007), trudno dopatrzyć się zależności pomiędzy tańcem współczesnym a folklorem''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), ''20-lecie. Teatr polski po 1989'', Kraków 2010, s. 338.</ref>.

	Również Jadwiga Majewska zwracała uwagę na to, że język ruchowy ŚTT najbliższy był ''chyba estetyce „teatru fizycznego” i wypełniony „amerykańską” z ducha żywiołowością zespołu jako sprawnego ciała scenicznego''<ref>Jadwiga Majewska: ''Jacek Łumiński''. "Culture.pl": https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski</ref>. Podkreślała więc niepokojącą, wręcz agresywną atmosferę bytomskich spektakli, w których dominujący konflikt dotyczył walki jednostki ze społeczeństwem, a umięśnione ciała skontrastowane były zazwyczaj z „technicznie” zimną scenografią. Dlatego też krytycy zgodnie zwracali uwagę, że dodatkowym wyróżnikiem ŚTT był równocześnie widoczny w jego w praktyce teatralnej zwrot w stronę ciała, funkcjonującego przede wszystkim jako znak, jako temat samego w sobie. Było to konsekwencją odrzucenia koncepcji choreograficznej widowiska, na rzecz fizycznej obecności wykonawców. Zdaniem A. Królicy przedstawienia ŚTT rzadko były osadzone w tradycji literackiej, a raczej odwoływały się do rzeczywistości społecznej<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością…'', op. cit., s. 340.</ref>, czego przykładem były próby odwoływania się do znanych artyście międzyludzkich sytuacji społecznych.		Również Jadwiga Majewska zwracała uwagę na to, że język ruchowy ŚTT najbliższy był ''chyba estetyce „teatru fizycznego” i wypełniony „amerykańską” z ducha żywiołowością zespołu jako sprawnego ciała scenicznego''<ref>Jadwiga Majewska: ''Jacek Łumiński''. "Culture.pl": https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski</ref>. Podkreślała więc niepokojącą, wręcz agresywną atmosferę bytomskich spektakli, w których dominujący konflikt dotyczył walki jednostki ze społeczeństwem, a umięśnione ciała skontrastowane były zazwyczaj z „technicznie” zimną scenografią. Dlatego też krytycy zgodnie zwracali uwagę, że dodatkowym wyróżnikiem ŚTT był równocześnie widoczny w jego w praktyce teatralnej zwrot w stronę ciała, funkcjonującego przede wszystkim jako znak, jako temat samego w sobie. Było to konsekwencją odrzucenia koncepcji choreograficznej widowiska, na rzecz fizycznej obecności wykonawców. Zdaniem A. Królicy przedstawienia ŚTT rzadko były osadzone w tradycji literackiej, a raczej odwoływały się do rzeczywistości społecznej<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością…'', op. cit., s. 340.</ref>, czego przykładem były próby odwoływania się do znanych artyście międzyludzkich sytuacji społecznych.

Praktykant: /* Działalność społeczno-edukacyjna */

2020-06-01T06:37:43Z

Działalność społeczno-edukacyjna

← poprzednia wersja		Wersja z 08:37, 1 cze 2020
Linia 37:		Linia 37:
	===Działalność społeczno-edukacyjna===		===Działalność społeczno-edukacyjna===

	O tym, że działalność artystyczna Łumińskiego posiadała świadomy aspekt edukacyjny, świadczy m. in. istnienie w latach 2005–2009 tzw. Laboratorium Choreograﬁcznego, kiedy to powstały w ramach ŚTT cztery spektakle, dwa w choreograﬁi i reżyserii Sylwii Hefczyńskiej-Lewandowskiej, jeden w opracowaniu Koriny Kordovej oraz jeden w choreografii i reżyserii duetu Sebastian Zajkowski i Leszek Stanek. Odrębną formą aktywności społeczno-edukacyjnej Łumińskiego była prowadzona zarówno na terenie Bytomia, jak i za granicami kraju, jego działalność dydaktyczna. W latach 2001–2002 jako gościnny wykładowca (''visiting professor'') uczył w Lang Centre w Swarthmore College w Filadelfii w USA, po czym, jak podaje, był doktorantem profesor Anyi Peterson Royce na Wydziale Antropologii Indiana University w Bloomington w USA. Równocześnie w roku 2008 na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy ''Teatr tańca. Inspiracje, wariacje, miejsce, koncepcja''. Z chwilą więc, kiedy w roku akademickim 2008/09 zainaugurował w Bytomiu działalność Wydział Teatru Tańca jako zamiejscowa filia Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, z kierunkiem: aktorstwo, specjalność: aktor teatru tańca, Łumiński został jego dziekanem. Początki placówki sięgają 2006 r., kiedy to ówczesny rektor krakowskiej uczelni Jerzy Stuhr oraz Jacek Łumiński, wraz z prezydent Bytomia Krzysztofem Wójcikiem podpisali list intencyjny, zmierzający do powołania na terenie Bytomia zamiejscowego Wydziału Teatru Tańca PWST w Krakowie. Łumiński początkowo myślał o niezależnej uczelni tanecznej w Bytomiu. Na przygotowanie jej koncepcji dostał środki z europejskiego programu Da Vinci. W spotkaniach przygotowawczych, zdaniem Witolda Mrozka, udział brali przedstawiciele Folkwang Universität der Künste z Essen, tanecznej szkoły CODARTS z Rotterdamu oraz Bruckner Universität z Linzu. Ostatecznie prace te po konsultacjach m.in. z ~~Jerzy~~ Stuhrem i Krzysztofem Globiszem, legły z czasem u podstaw narodzin nowej specjalizacji w ramach PWST w Krakowie<ref>Witold Mrozek: ''Czy będą tańczyć w Bytomiu''. „Dwutygodnik. Strona Kultury” 2018, wydanie 239, nr z 9 VI 2018 r. https://www.dwutygodnik.com/artykul/7856-czy-beda-tanczyc-w-bytomiu.html.</ref>.		O tym, że działalność artystyczna Łumińskiego posiadała świadomy aspekt edukacyjny, świadczy m. in. istnienie w latach 2005–2009 tzw. Laboratorium Choreograﬁcznego, kiedy to powstały w ramach ŚTT cztery spektakle, dwa w choreograﬁi i reżyserii Sylwii Hefczyńskiej-Lewandowskiej, jeden w opracowaniu Koriny Kordovej oraz jeden w choreografii i reżyserii duetu Sebastian Zajkowski i Leszek Stanek. Odrębną formą aktywności społeczno-edukacyjnej Łumińskiego była prowadzona zarówno na terenie Bytomia, jak i za granicami kraju, jego działalność dydaktyczna. W latach 2001–2002 jako gościnny wykładowca (''visiting professor'') uczył w Lang Centre w Swarthmore College w Filadelfii w USA, po czym, jak podaje, był doktorantem profesor Anyi Peterson Royce na Wydziale Antropologii Indiana University w Bloomington w USA. Równocześnie w roku 2008 na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy ''Teatr tańca. Inspiracje, wariacje, miejsce, koncepcja''. Z chwilą więc, kiedy w roku akademickim 2008/09 zainaugurował w Bytomiu działalność Wydział Teatru Tańca jako zamiejscowa filia Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, z kierunkiem: aktorstwo, specjalność: aktor teatru tańca, Łumiński został jego dziekanem. Początki placówki sięgają 2006 r., kiedy to ówczesny rektor krakowskiej uczelni Jerzy Stuhr oraz Jacek Łumiński, wraz z prezydent Bytomia Krzysztofem Wójcikiem podpisali list intencyjny, zmierzający do powołania na terenie Bytomia zamiejscowego Wydziału Teatru Tańca PWST w Krakowie. Łumiński początkowo myślał o niezależnej uczelni tanecznej w Bytomiu. Na przygotowanie jej koncepcji dostał środki z europejskiego programu Da Vinci. W spotkaniach przygotowawczych, zdaniem Witolda Mrozka, udział brali przedstawiciele Folkwang Universität der Künste z Essen, tanecznej szkoły CODARTS z Rotterdamu oraz Bruckner Universität z Linzu. Ostatecznie prace te po konsultacjach m.in. z Jerzym Stuhrem i Krzysztofem Globiszem, legły z czasem u podstaw narodzin nowej specjalizacji w ramach PWST w Krakowie<ref>Witold Mrozek: ''Czy będą tańczyć w Bytomiu''. „Dwutygodnik. Strona Kultury” 2018, wydanie 239, nr z 9 VI 2018 r. https://www.dwutygodnik.com/artykul/7856-czy-beda-tanczyc-w-bytomiu.html.</ref>.

	Początkowo w roku akademickim 2007/2008 – studia o specjalności „aktor teatru tańca” odbywały się w ramach Wydziału Aktorskiego PWST i prowadzone były w Krakowie. Wykładowcami przedmiotów tanecznych zostali członkowie ŚTT i jego współpracownicy<ref>Wymagane regulaminem tytuły artystyczne doktora, obok Łumińskiego obronili także Janusz Skubaczkowski i Sylwia Hefczyńska-Lewandowska.</ref>. Po roku doświadczeń władze uczelni do życia powołały odrębną jednostkę organizacyjną – Wydział Teatru Tańca, z siedzibą w Bytomiu, z Łumińskim w roli dziekana. W efekcie z chwilą otwarcia studiów, Bytom stał się jedynym w Polsce miastem, kształcącym tancerzy od szkoły podstawowej, przez średnią, do studiów wyższych. Studenci w ramach regulaminowych zajęć, obok nauki gry aktorskiej, odbywali wielogodzinne sesje baletu klasycznego i tańca współczesnego, a także mieli zajęcia z zakresu antropologii, reżyserii, choreografii i samodzielnych prób przygotowywania widowisk autorskich.		Początkowo w roku akademickim 2007/2008 – studia o specjalności „aktor teatru tańca” odbywały się w ramach Wydziału Aktorskiego PWST i prowadzone były w Krakowie. Wykładowcami przedmiotów tanecznych zostali członkowie ŚTT i jego współpracownicy<ref>Wymagane regulaminem tytuły artystyczne doktora, obok Łumińskiego obronili także Janusz Skubaczkowski i Sylwia Hefczyńska-Lewandowska.</ref>. Po roku doświadczeń władze uczelni do życia powołały odrębną jednostkę organizacyjną – Wydział Teatru Tańca, z siedzibą w Bytomiu, z Łumińskim w roli dziekana. W efekcie z chwilą otwarcia studiów, Bytom stał się jedynym w Polsce miastem, kształcącym tancerzy od szkoły podstawowej, przez średnią, do studiów wyższych. Studenci w ramach regulaminowych zajęć, obok nauki gry aktorskiej, odbywali wielogodzinne sesje baletu klasycznego i tańca współczesnego, a także mieli zajęcia z zakresu antropologii, reżyserii, choreografii i samodzielnych prób przygotowywania widowisk autorskich.
Linia 45:		Linia 45:
	Zajęcia prowadził m.in. w USA, Kanadzie, Izraelu, Korei Południowej, Wietnamie i Chinach. Odniósł duże zasługi na polu promocji tańca współczesnego w kraju i na świecie. Służyły temu nie tylko co roku organizowane Międzynarodowe Konferencje Tańca Współczesnego i Festiwale Sztuki Tanecznej, ale i liczne zagraniczne tournée. Premiera jednego z ostatnich jego widowisk tanecznych, zatytułowana ''Nie całkiem ciemny, nawet kolorowy (na szczycie góry trudno się zgubić) '', odbyła się 18 VIII 2011 r. w New Yorku, po czym widowisko prezentowane było w trakcie pięciotygodniowego tournée w Korei Południowej, Wietnamie (m.in. w Operze Narodowej w Ho Chi Minh City) i w Chinach. W trakcie tournée oprócz samego przedstawienia, prowadzone były warsztaty i odbywały się konferencje tematyczne. Premiera polska miała miejsce 18 XI 2011 r. w Bytomiu. Niestety w 2012 roku, w wyniku nieprawidłowości finansowych związanych z realizacją w latach 2011–2012 programu współpracy polsko-norweskiej ''Taneczny Most/Dance Bridge'', Teatr popadł w kłopoty finansowe, w efekcie czego, mimo licznych protestów, postawiony został z 1 września 2013 r. w stan likwidacji. ŚTT oficjalnie istniał do 31 grudnia 2013 r.<ref>Likwidacji dokonano na mocy Uchwały Rady Miejskiej w Bytomiu nr XVIII/249/13 z 26 sierpnia 2013 r.</ref>		Zajęcia prowadził m.in. w USA, Kanadzie, Izraelu, Korei Południowej, Wietnamie i Chinach. Odniósł duże zasługi na polu promocji tańca współczesnego w kraju i na świecie. Służyły temu nie tylko co roku organizowane Międzynarodowe Konferencje Tańca Współczesnego i Festiwale Sztuki Tanecznej, ale i liczne zagraniczne tournée. Premiera jednego z ostatnich jego widowisk tanecznych, zatytułowana ''Nie całkiem ciemny, nawet kolorowy (na szczycie góry trudno się zgubić) '', odbyła się 18 VIII 2011 r. w New Yorku, po czym widowisko prezentowane było w trakcie pięciotygodniowego tournée w Korei Południowej, Wietnamie (m.in. w Operze Narodowej w Ho Chi Minh City) i w Chinach. W trakcie tournée oprócz samego przedstawienia, prowadzone były warsztaty i odbywały się konferencje tematyczne. Premiera polska miała miejsce 18 XI 2011 r. w Bytomiu. Niestety w 2012 roku, w wyniku nieprawidłowości finansowych związanych z realizacją w latach 2011–2012 programu współpracy polsko-norweskiej ''Taneczny Most/Dance Bridge'', Teatr popadł w kłopoty finansowe, w efekcie czego, mimo licznych protestów, postawiony został z 1 września 2013 r. w stan likwidacji. ŚTT oficjalnie istniał do 31 grudnia 2013 r.<ref>Likwidacji dokonano na mocy Uchwały Rady Miejskiej w Bytomiu nr XVIII/249/13 z 26 sierpnia 2013 r.</ref>

	W sumie przez 23 lata był pierwszą zawodową sceną tańca współczesnego w Polsce. Za jego sprawą Bytom zapisał się w świadomości Europejczyków i Amerykanów jako jedna z najważniejszych instytucji sztuki tanecznej w Polsce. W trakcie weekendowych i wakacyjnych warsztatów gromadził dziesiątki ludzi zainteresowanych tańcem współczesnym z całej Polski. Poza produkcją artystyczną, ważnym elementem jego pasji i zainteresowań była działalność edukacyjna i kulturotwórcza oraz współpraca z zagranicznymi uczelniami artystycznymi i instytucjami kultury, takimi jak choćby Rotterdamse Dansacademie czy Centre Chorégraphique National de Montpellier. Od początku istnienia ŚTT do jego priorytetów należała popularyzacja tańca współczesnego oraz działalność społeczna, skierowana do osób niepełnosprawnych fizycznie czy też dotkniętych zaburzeniami psychicznymi. Poprzez taniec starał się dotrzeć do młodzieży, również tej z problemami. Osobne zajęcia taneczne organizował dla seniorów, w tym także warsztaty dla matek z dziećmi<ref>Por. Michał Centkowski: Mapa teatru publicznego: Śląsk. „Teatr” 2014, nr 9. http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/191124.html.</ref>.		W sumie przez 23 lata był pierwszą zawodową sceną tańca współczesnego w Polsce. Za jego sprawą Bytom zapisał się w świadomości Europejczyków i Amerykanów jako jedna z najważniejszych instytucji sztuki tanecznej w Polsce. W trakcie weekendowych i wakacyjnych warsztatów gromadził dziesiątki ludzi zainteresowanych tańcem współczesnym z całej Polski. Poza produkcją artystyczną, ważnym elementem jego pasji i zainteresowań była działalność edukacyjna i kulturotwórcza oraz współpraca z zagranicznymi uczelniami artystycznymi i instytucjami kultury, takimi jak choćby Rotterdamse Dansacademie czy Centre Chorégraphique National de Montpellier. Od początku istnienia ŚTT do jego priorytetów należała popularyzacja tańca współczesnego oraz działalność społeczna, skierowana do osób niepełnosprawnych fizycznie czy też dotkniętych zaburzeniami psychicznymi. Poprzez taniec starał się dotrzeć do młodzieży, również tej z problemami. Osobne zajęcia taneczne organizował dla seniorów, w tym także warsztaty dla matek z dziećmi<ref>Por. Michał Centkowski: Mapa teatru publicznego: Śląsk. „Teatr” 2014, nr 9. http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/191124.html.</ref>.

	==Bytomski Teatr Tańca i Ruchu „Rozbark”==		==Bytomski Teatr Tańca i Ruchu „Rozbark”==

Praktykant: /* Współpracownicy i projekty */

2020-06-01T06:36:35Z

Współpracownicy i projekty

← poprzednia wersja		Wersja z 08:36, 1 cze 2020
Linia 27:		Linia 27:
	===Współpracownicy i projekty===		===Współpracownicy i projekty===

	Łumiński traktując modern dance jako główne tworzywo ruchowe swoich widowisk, równocześnie rozwijał oryginalną koncepcję inscenizacyjno-choreograficzną, zmierzającą do wzajemnego przenikania warstwy choreograficznej i muzycznej z dramaturgiczną. W tym celu do współpracy zapraszał wybitnych choreografów i tancerzy z całego świata. W efekcie z w różnych okresach z zespołem ŚTT m.in. współpracowali: Anna Sokolow, Melissa Monteros, Mark Haim, Sam Costa, Diane Elshout, Frank Handler, Paul Clayden, Hilke Diemer, Mihai Mihalcea, Sigríur Soffía Níelsdóttir, Idan Cohen oraz legenda polskiego teatru tańca Conrad Drzewiecki. Ten ostatni w maju 1998 r. przygotował w Bytomiu spektakl ''Oczekiwanie'' do muzyki Pawła Szymańskiego<ref>Premiera spektaklu odbyła się dnia 15 V 1998 r.</ref>.		Łumiński traktując modern dance jako główne tworzywo ruchowe swoich widowisk, równocześnie rozwijał oryginalną koncepcję inscenizacyjno-choreograficzną, zmierzającą do wzajemnego przenikania warstwy choreograficznej i muzycznej z dramaturgiczną. W tym celu do współpracy zapraszał wybitnych choreografów i tancerzy z całego świata. W efekcie w różnych okresach z zespołem ŚTT m.in. współpracowali: Anna Sokolow, Melissa Monteros, Mark Haim, Sam Costa, Diane Elshout, Frank Handler, Paul Clayden, Hilke Diemer, Mihai Mihalcea, Sigríur Soffía Níelsdóttir, Idan Cohen oraz legenda polskiego teatru tańca Conrad Drzewiecki. Ten ostatni w maju 1998 r. przygotował w Bytomiu spektakl ''Oczekiwanie'' do muzyki Pawła Szymańskiego<ref>Premiera spektaklu odbyła się dnia 15 V 1998 r.</ref>.

	Teatr promując i upowszechniając sztukę tańca w kraju i za granicą, systematycznie poszerzał swoją działalność o pierwiastek edukacyjno-warsztatowy i choreoterapeutyczny, angażując się w projekty społeczne, organizując warsztaty taneczne z osobami starszymi, z młodzieżą z trudnych środowisk i dla osób niepełnosprawnych<ref>Przykładem tego były m. in. na wstępie warsztaty Tańca Integracyjnego Dla Dzieci „Mały Kierunek” i Integracyjny Teatr Tańca „Kierunek”, powołany do życia w czerwcu 2011 r., a także wcześniejsze Warsztaty Terapii przez Ruch i Warsztaty Taneczne dla Seniorów.</ref>. Służyły temu przede wszystkim organizowane od 1994 r. coroczne Międzynarodowe Konferencje Tańca Współczesnego i Festiwale Sztuki Tanecznej. W tym celu po raz pierwszy od 20 do 26 VI 1994 r. zorganizowana została Międzynarodowa Konferencja Tańca Współczesnego i Festiwal Sztuki Tanecznej, z udziałem m. in. tancerzy Opery Wrocławskiej, Teatru Wielkiego z Łodzi, Eksperymentalnego Studia Tańca z Krakowa, Studia Tańca „Alter” z Kalisza, Centre Konzervator z Pragi i Melissy Monteros z USA. W ten sposób zainaugurowana została działalność z czasem jednego z największych w Polsce festiwali tanecznych. Podczas jego trwania w różnych latach prezentowane były zarówno polskie, jak i najwybitniejsze widowiska taneczne świata. Z kolei w części konferencyjnej, mającej charakter edukacyjny, obok wykładów najwybitniejszych znawców tańca nowoczesnego i jego historii m. in. z Austrii, Izraela, Niemiec, USA i Kanady, miały miejsce warsztaty tańca i projekty społeczno-edukacyjne. Prowadzone seminaria dotyczyły nauki menadżerów sztuki, zarządzania, pozyskiwania funduszy oraz roli sztuki w opiece zdrowotnej, w tym m. in. osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Prowadzono także naukę pisania o tańcu dla krytyków i recenzentów. Omawiano ponadto specyfikę fotografii tańca. Łącznie odbyło 20. festiwalowych edycji. Ostatnia w okresie Łumińskiego miała miejsce od 30 VI do 7 VII 2013 r. W trakcie jej trwania spektakle prezentowane były zarówno w Bytomskim Centrum Kultury, jak i w zabytkowej Elektrociepłowni „Szombierki” oraz dawnej cechowni [[Rozbark (Heinitz) – kopalnia węgla kamiennego\|Kopalni Węgla Kamiennego „Rozbark”]]<ref>Ta ostatnia z czasem po przeprowadzonej rewitalizacji i modernizacji stała się przykładem udanego wykorzystania zabytkowego postindustrialnego obiektu dla współczesnych celów społeczno-kulturalnych i od 2014 r. jest siedzibą Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu „Rozbark”.</ref>.		Teatr promując i upowszechniając sztukę tańca w kraju i za granicą, systematycznie poszerzał swoją działalność o pierwiastek edukacyjno-warsztatowy i choreoterapeutyczny, angażując się w projekty społeczne, organizując warsztaty taneczne z osobami starszymi, z młodzieżą z trudnych środowisk i dla osób niepełnosprawnych<ref>Przykładem tego były m. in. na wstępie warsztaty Tańca Integracyjnego Dla Dzieci „Mały Kierunek” i Integracyjny Teatr Tańca „Kierunek”, powołany do życia w czerwcu 2011 r., a także wcześniejsze Warsztaty Terapii przez Ruch i Warsztaty Taneczne dla Seniorów.</ref>. Służyły temu przede wszystkim organizowane od 1994 r. coroczne Międzynarodowe Konferencje Tańca Współczesnego i Festiwale Sztuki Tanecznej. W tym celu po raz pierwszy od 20 do 26 VI 1994 r. zorganizowana została Międzynarodowa Konferencja Tańca Współczesnego i Festiwal Sztuki Tanecznej, z udziałem m. in. tancerzy Opery Wrocławskiej, Teatru Wielkiego z Łodzi, Eksperymentalnego Studia Tańca z Krakowa, Studia Tańca „Alter” z Kalisza, Centre Konzervator z Pragi i Melissy Monteros z USA. W ten sposób zainaugurowana została działalność z czasem jednego z największych w Polsce festiwali tanecznych. Podczas jego trwania w różnych latach prezentowane były zarówno polskie, jak i najwybitniejsze widowiska taneczne świata. Z kolei w części konferencyjnej, mającej charakter edukacyjny, obok wykładów najwybitniejszych znawców tańca nowoczesnego i jego historii m. in. z Austrii, Izraela, Niemiec, USA i Kanady, miały miejsce warsztaty tańca i projekty społeczno-edukacyjne. Prowadzone seminaria dotyczyły nauki menadżerów sztuki, zarządzania, pozyskiwania funduszy oraz roli sztuki w opiece zdrowotnej, w tym m. in. osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Prowadzono także naukę pisania o tańcu dla krytyków i recenzentów. Omawiano ponadto specyfikę fotografii tańca. Łącznie odbyło 20. festiwalowych edycji. Ostatnia w okresie Łumińskiego miała miejsce od 30 VI do 7 VII 2013 r. W trakcie jej trwania spektakle prezentowane były zarówno w Bytomskim Centrum Kultury, jak i w zabytkowej Elektrociepłowni „Szombierki” oraz dawnej cechowni [[Rozbark (Heinitz) – kopalnia węgla kamiennego\|Kopalni Węgla Kamiennego „Rozbark”]]<ref>Ta ostatnia z czasem po przeprowadzonej rewitalizacji i modernizacji stała się przykładem udanego wykorzystania zabytkowego postindustrialnego obiektu dla współczesnych celów społeczno-kulturalnych i od 2014 r. jest siedzibą Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu „Rozbark”.</ref>.

Praktykant: /* Powstanie i rozwój */

2020-06-01T06:34:52Z

Powstanie i rozwój

← poprzednia wersja		Wersja z 08:34, 1 cze 2020
Linia 21:		Linia 21:
	ŚTT stosunkowo szybko zdobył międzynarodowe uznanie<ref> W 1996 roku na łamach „Ballett International/Tanz Aktuell” okrzyknięto go najciekawszym europejskim zjawiskiem w dziedzinie tańca.</ref>. Było to zasługą m. in. podejmującego problematykę polskich wad narodowych spektaklu ''Prosto w oczy'' z 1995 r., a także późniejszego, wyróżnionego Złotą Maską Redakcji „Wieczoru” ''WK-70'' z 1998 r. Również kolejne widowiska: ''Niewinne marzenia u schyłku'' z 1999 r., będące przejmującą opowieścią o samotności człowieka u schyłku wieku, czy ''Na krawędzi dnia i nocy'' z 2000 r. oraz ''Makrokrempatologia – myśli mocno potargane'' z 2003 r., krytyka zgodnie zaliczała do najciekawszych osiągnięć polskiego tańca współczesnego ostatniej dekady XX wieku<ref>Por. A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 350.</ref>. Niektóre zresztą z nich nagradzane były m. in. na festiwalach m.in. Tokyo Performing Arts Market i INTERnational Festival of Alternative and Contemporary Expressions w Kalkucie.		ŚTT stosunkowo szybko zdobył międzynarodowe uznanie<ref> W 1996 roku na łamach „Ballett International/Tanz Aktuell” okrzyknięto go najciekawszym europejskim zjawiskiem w dziedzinie tańca.</ref>. Było to zasługą m. in. podejmującego problematykę polskich wad narodowych spektaklu ''Prosto w oczy'' z 1995 r., a także późniejszego, wyróżnionego Złotą Maską Redakcji „Wieczoru” ''WK-70'' z 1998 r. Również kolejne widowiska: ''Niewinne marzenia u schyłku'' z 1999 r., będące przejmującą opowieścią o samotności człowieka u schyłku wieku, czy ''Na krawędzi dnia i nocy'' z 2000 r. oraz ''Makrokrempatologia – myśli mocno potargane'' z 2003 r., krytyka zgodnie zaliczała do najciekawszych osiągnięć polskiego tańca współczesnego ostatniej dekady XX wieku<ref>Por. A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 350.</ref>. Niektóre zresztą z nich nagradzane były m. in. na festiwalach m.in. Tokyo Performing Arts Market i INTERnational Festival of Alternative and Contemporary Expressions w Kalkucie.

	Łumiński traktując taniec jako ekspresję cielesną, oddziałującą przede wszystkim na zmysły widzów, wszelkie próby natychmiastowej interpretacji tworzonych scen i obrazów odkładał celowo na dalszy plan, dostosowujący je do istniejących sytuacji społeczno-politycznych. Założenie to, jego zdaniem, wynikało z istoty pracy umysłu człowieka i jego intelektualnych predyspozycji. Stąd w jego widowiskach pierwszoplanową rolę pełniło ciało tancerza i dominująca obecność elementów cielesnych i dopiero w dalszej kolejności ich interpretacja. Świadczyły o tym m. in. znakomicie przygotowane ciała tancerek i tancerzy, zwłaszcza z pierwszych składów zespołu, kiedy to eksponowana była ich sprawność i odporność na wysiłek. Świetnie przygotowane technicznie postaci~~, wysportowane i umięśnione~~, z powodzeniem prezentowały elementy o charakterze wyczynowym, w tym m. in. wspinanie się po linach, zwisy i salta czy wreszcie poruszanie się po wysokiej i wąskiej zabudowie sceny. Pozbawione elementów improwizacji precyzyjne układy taneczne był dziełem ciał tancerzy wysportowanych i umięśnionych. Pozwalało to na łączenie współczesnych form tanecznych z akrobatyką. Widoczne było to m. in. ''Na końcu tęczy'', widowisku dysponującym wysokim rusztowaniem, na które tancerze próbowali wspiąć się, aby za każdym razem ześlizgiwać się z niego. Również w późniejszym spektaklu, zatytułowanym ''Czar zwyczajnych dni. Sen świętego'' (2005) akcja rozgrywała się na wielopoziomowym rusztowaniu. Stanowiło ono dla tancerzy punkt oparcia i zarazem przeszkodę, a problematyka, jak u Franca Kafki, dotyczyła uwikłania osamotnionej jednostki w sieć determinujących i opresyjnych stosunków społecznych.		Łumiński traktując taniec jako ekspresję cielesną, oddziałującą przede wszystkim na zmysły widzów, wszelkie próby natychmiastowej interpretacji tworzonych scen i obrazów odkładał celowo na dalszy plan, dostosowujący je do istniejących sytuacji społeczno-politycznych. Założenie to, jego zdaniem, wynikało z istoty pracy umysłu człowieka i jego intelektualnych predyspozycji. Stąd w jego widowiskach pierwszoplanową rolę pełniło ciało tancerza i dominująca obecność elementów cielesnych i dopiero w dalszej kolejności ich interpretacja. Świadczyły o tym m. in. znakomicie przygotowane ciała tancerek i tancerzy, zwłaszcza z pierwszych składów zespołu, kiedy to eksponowana była ich sprawność i odporność na wysiłek. Świetnie przygotowane technicznie postaci, z powodzeniem prezentowały elementy o charakterze wyczynowym, w tym m. in. wspinanie się po linach, zwisy i salta czy wreszcie poruszanie się po wysokiej i wąskiej zabudowie sceny. Pozbawione elementów improwizacji precyzyjne układy taneczne był dziełem ciał tancerzy wysportowanych i umięśnionych. Pozwalało to na łączenie współczesnych form tanecznych z akrobatyką. Widoczne było to m. in. ''Na końcu tęczy'', widowisku dysponującym wysokim rusztowaniem, na które tancerze próbowali wspiąć się, aby za każdym razem ześlizgiwać się z niego. Również w późniejszym spektaklu, zatytułowanym ''Czar zwyczajnych dni. Sen świętego'' (2005) akcja rozgrywała się na wielopoziomowym rusztowaniu. Stanowiło ono dla tancerzy punkt oparcia i zarazem przeszkodę, a problematyka, jak u Franca Kafki, dotyczyła uwikłania osamotnionej jednostki w sieć determinujących i opresyjnych stosunków społecznych.

	Z kolei w ''Kronikach sąsiedzkich'' (2008), zainstalowany na scenie drążek, tworzył naturalną opozycję między światem choreografii i elementami improwizacji. Spektakl utrzymany w konwencji początkowo ćwiczeń na drążku, a następnie kłótni i walk małżeńskich, w scenach finałowych był obrazem agresji. Dodajmy, że charakter postaci czytelny był jedynie w skali całej grupy. Anonimowość ich ciał sprawiała, że były one pozbawione prywatności i wyróżniających ich gestów. Zgodnie z konwencją modern dance, aktorzy nie kryli swojego zmęczenia, bólu oraz głośnych i przyśpieszonych oddechów. Ich sceniczna cielesność i naturalność powodowały zmianę dotychczasowej perspektywy w odbiorze samego tańca. Pojawiła się wrażliwość na fizyczne bodźce cielesne. Obok zewnętrznego wyglądu i sprawności, fizyczność występujących w zespole ŚTT artystów kojarzona była ponadto z ich seksualnością, jakkolwiek zdaniem krytyków w pracach choreograficznych Łumiński unikał erotyki, ''a jeśli już się ona pojawia – to zawsze ubrana w kostium teatralności. Podobnie jak w balecie, charakteryzuje ją umowność''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), 20-lecie. Teatr polski po 1989, Kraków 2010, s. 339.</ref>.		Z kolei w ''Kronikach sąsiedzkich'' (2008), zainstalowany na scenie drążek, tworzył naturalną opozycję między światem choreografii i elementami improwizacji. Spektakl utrzymany w konwencji początkowo ćwiczeń na drążku, a następnie kłótni i walk małżeńskich, w scenach finałowych był obrazem agresji. Dodajmy, że charakter postaci czytelny był jedynie w skali całej grupy. Anonimowość ich ciał sprawiała, że były one pozbawione prywatności i wyróżniających ich gestów. Zgodnie z konwencją modern dance, aktorzy nie kryli swojego zmęczenia, bólu oraz głośnych i przyśpieszonych oddechów. Ich sceniczna cielesność i naturalność powodowały zmianę dotychczasowej perspektywy w odbiorze samego tańca. Pojawiła się wrażliwość na fizyczne bodźce cielesne. Obok zewnętrznego wyglądu i sprawności, fizyczność występujących w zespole ŚTT artystów kojarzona była ponadto z ich seksualnością, jakkolwiek zdaniem krytyków w pracach choreograficznych Łumiński unikał erotyki, ''a jeśli już się ona pojawia – to zawsze ubrana w kostium teatralności. Podobnie jak w balecie, charakteryzuje ją umowność''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), 20-lecie. Teatr polski po 1989, Kraków 2010, s. 339.</ref>.

Praktykant o 16:00, 28 maj 2020

2020-05-28T16:00:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:00, 28 maj 2020
Linia 63:		Linia 63:
	W programie działalności BTTiRR odnajdujemy także działania zmierzające wspieraniu niezależnych artystów, poprzez udostępnianie im przestrzeni w ramach rezydencji. W kwietniu 2017 r. Teatr był współorganizatorem Polskiej Platformy Tańca. Jest również organizatorem Ogólnopolskiej Konferencji Kultury. Zdobywał nagrody i wyróżnienia na festiwalach, w tym m. in. na wstępie we wrześniu 2015 r. Łukasz Pawłowski zdobył Grand Prix XIII Ogólnopolskiego Przeglądu Monodramu Współczesnego w Warszawie i Nagrodę Główną 3. Koszalińskich Ogólnopolskich Dni Monodramu za spektakl zatytułowany ''toniejestpostawaartystyczna! czyli premiery nie będzie!'' w reżyserii Piotrowskiej. Z kolei ona sama w 2016 r. otrzymała Złotą Maską – Nagrodę Marszałka Województwa za całokształt pracy oraz reżyserie i choreografie spektakli dla Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu ROZBARK w 2015 r. W kolejnych latach wykonawcy spektaklu ''bless the king_nieliryczna pieśń'' – Piotrowska i Kamil Bończyk nagrodzeni zostali na Festiwalu SzekspirOFF 2018 w Gdańsku ''za liryczne wytańczenie dramatu władzy''<ref>Por. Werdykt jury 25. Konkursu o Złotego Yoricka Gdańska 5 sierpnia 2018 r.</ref>. Niestety BTTiRR, mimo deklaracji związanych z koniecznością wypracowania nowej formuły teatru tańca, nie zdołał już osiągnąć dawnej międzynarodowej pozycji ŚTT.		W programie działalności BTTiRR odnajdujemy także działania zmierzające wspieraniu niezależnych artystów, poprzez udostępnianie im przestrzeni w ramach rezydencji. W kwietniu 2017 r. Teatr był współorganizatorem Polskiej Platformy Tańca. Jest również organizatorem Ogólnopolskiej Konferencji Kultury. Zdobywał nagrody i wyróżnienia na festiwalach, w tym m. in. na wstępie we wrześniu 2015 r. Łukasz Pawłowski zdobył Grand Prix XIII Ogólnopolskiego Przeglądu Monodramu Współczesnego w Warszawie i Nagrodę Główną 3. Koszalińskich Ogólnopolskich Dni Monodramu za spektakl zatytułowany ''toniejestpostawaartystyczna! czyli premiery nie będzie!'' w reżyserii Piotrowskiej. Z kolei ona sama w 2016 r. otrzymała Złotą Maską – Nagrodę Marszałka Województwa za całokształt pracy oraz reżyserie i choreografie spektakli dla Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu ROZBARK w 2015 r. W kolejnych latach wykonawcy spektaklu ''bless the king_nieliryczna pieśń'' – Piotrowska i Kamil Bończyk nagrodzeni zostali na Festiwalu SzekspirOFF 2018 w Gdańsku ''za liryczne wytańczenie dramatu władzy''<ref>Por. Werdykt jury 25. Konkursu o Złotego Yoricka Gdańska 5 sierpnia 2018 r.</ref>. Niestety BTTiRR, mimo deklaracji związanych z koniecznością wypracowania nowej formuły teatru tańca, nie zdołał już osiągnąć dawnej międzynarodowej pozycji ŚTT.

	Po nagłej rezygnacji Adriana Lipińskiego w marcu 2019 r. z funkcji dyrektora, jego stanowisko objęła pełniąca funkcję managera A. Wróblowska. Z kolei A. Piotrowska 9 września 2019 r. r. powołana została w atmosferze protestu, ze strony grupy działaczy związkowych, do końca sezonu artystycznego 2019/2020 na stanowisko dyrektora BTTiRR. Od 1 października 2019 r. łączy to stanowisko z funkcją prodziekana Wydziału Teatru Tańca Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie<ref> Dr Anna ~~i –~~ doktor w dziedzinie sztuk muzycznych w dyscyplinie rytmiki i tańca, tancerka, choreograf, reżyser, nauczycielka tańca, wykładowca i producent. Stworzyła około 120 autorskich choreografii i przedstawień. Z kolei jej kompetencje managerskie potwierdzają dyplomy w zakresu organizacji i kierowania przedsiębiorstwem uzyskane w Prywatnej Wyższej Szkole Biznesu i Administracji w Warszawie, Wyższej Szkole Ekonomiczno-Informatycznej w Warszawie oraz egzamin dla kandydatów na Członków Rad Nadzorczych w Spółkach Skarbu Państwa.</ref>.		Po nagłej rezygnacji Adriana Lipińskiego w marcu 2019 r. z funkcji dyrektora, jego stanowisko objęła pełniąca funkcję managera A. Wróblowska. Z kolei A. Piotrowska 9 września 2019 r. r. powołana została w atmosferze protestu, ze strony grupy działaczy związkowych, do końca sezonu artystycznego 2019/2020 na stanowisko dyrektora BTTiRR. Od 1 października 2019 r. łączy to stanowisko z funkcją prodziekana Wydziału Teatru Tańca Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie<ref>Dr Anna Piotrowska - doktor w dziedzinie sztuk muzycznych w dyscyplinie rytmiki i tańca, tancerka, choreograf, reżyser, nauczycielka tańca, wykładowca i producent.Stworzyła około 120 autorskich choreografii i przedstawień. Z kolei jej kompetencje managerskie potwierdzają dyplomy w zakresu organizacji i kierowania przedsiębiorstwem uzyskane w Prywatnej Wyższej Szkole Biznesu i Administracji w Warszawie, Wyższej Szkole Ekonomiczno-Informatycznej w Warszawie oraz egzamin dla kandydatów na Członków Rad Nadzorczych w Spółkach Skarbu Państwa.</ref>.

	==Bibliografia==		==Bibliografia==

Praktykant o 15:57, 28 maj 2020

2020-05-28T15:57:27Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:57, 28 maj 2020
Linia 49:		Linia 49:
	==Bytomski Teatr Tańca i Ruchu „Rozbark”==		==Bytomski Teatr Tańca i Ruchu „Rozbark”==

	W ślad za likwidacją ŚTT Rada Miejska w Bytomiu 28 października 2013 r. podjęła Uchwałę nr XXI/286/13, w sprawie powołania do życia instytucji, która ''powinna wykorzystać potencjał i prestiż ŚTT'', a także zaplecze edukacyjne (Szkoły Baletowej oraz Wydziału Tańca PWST) oraz infrastrukturę rewitalizowanych obiektów postindustrialnych KWK „Rozbark”<ref>Magdalena Mikrut-Majeranek: ''Projektowanie interakcji za pomocą nowych mediów we współczesnym teatrze tańca''. Praca doktorska przygotowana na Wydziale Filologicznym w Instytucie Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych pod kierunkiem prof. dr hab. Tadeusza Miczki, Katowice 2017, s 254.</ref>. W konsekwencji z chwilą zdymisjonowana Łumińskiego<ref>Kolejna edycja Międzynarodowej Konferencji Tańca odbyła się w Katowicach w dniach od 26 czerwca do 5 lipca 2014 r. Spektakle XXI edycji Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwal Sztuki Tanecznej w 2014 r. zaprezentowane zostały na scenie Teatru Śląskiego i Teatru GuGalander. Miejscem warsztatów był natomiast budynek rektoratu Uniwersytetu Śląskiego oraz sala gimnastyczna Uniwersytetu Ekonomicznego.</ref>, w miejsce jego zespołu do życia powołany został Bytomski Teatr Tańca i Ruchu „Rozbark” (BTTiRR), pod dyrekcją nominowanego poza konkursem Adriana Lipińskiego i kierownictwem artystycznym izraelsko-holenderskiego duetu choreograficznego Uri Ivgi i Johana Grebena. Uroczysta inauguracja działalności nowego Teatru nastąpiła 7 marca 2014 r., z chwilą przejęcia byłych pomieszczeń Kopalni Węgla Kamiennego „Rozbark” przy ul. Kilara 29<ref>Uroczość uświetnił występ Polskiego Teatru Tańca z Poznania z widowiskiem pt. ''Czterdzieści'', przygotowanym z okazji jubileuszu czterdziestolecia swojej ~~działalność~~ w choreografii norweskiego artysty Jo Strømgrena.</ref>.		W ślad za likwidacją ŚTT Rada Miejska w Bytomiu 28 października 2013 r. podjęła Uchwałę nr XXI/286/13, w sprawie powołania do życia instytucji, która ''powinna wykorzystać potencjał i prestiż ŚTT'', a także zaplecze edukacyjne (Szkoły Baletowej oraz Wydziału Tańca PWST) oraz infrastrukturę rewitalizowanych obiektów postindustrialnych KWK „Rozbark”<ref>Magdalena Mikrut-Majeranek: ''Projektowanie interakcji za pomocą nowych mediów we współczesnym teatrze tańca''. Praca doktorska przygotowana na Wydziale Filologicznym w Instytucie Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych pod kierunkiem prof. dr hab. Tadeusza Miczki, Katowice 2017, s 254.</ref>. W konsekwencji z chwilą zdymisjonowana Łumińskiego<ref>Kolejna edycja Międzynarodowej Konferencji Tańca odbyła się w Katowicach w dniach od 26 czerwca do 5 lipca 2014 r. Spektakle XXI edycji Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwal Sztuki Tanecznej w 2014 r. zaprezentowane zostały na scenie Teatru Śląskiego i Teatru GuGalander. Miejscem warsztatów był natomiast budynek rektoratu Uniwersytetu Śląskiego oraz sala gimnastyczna Uniwersytetu Ekonomicznego.</ref>, w miejsce jego zespołu do życia powołany został Bytomski Teatr Tańca i Ruchu „Rozbark” (BTTiRR), pod dyrekcją nominowanego poza konkursem Adriana Lipińskiego i kierownictwem artystycznym izraelsko-holenderskiego duetu choreograficznego Uri Ivgi i Johana Grebena. Uroczysta inauguracja działalności nowego Teatru nastąpiła 7 marca 2014 r., z chwilą przejęcia byłych pomieszczeń Kopalni Węgla Kamiennego „Rozbark” przy ul. Kilara 29<ref>Uroczość uświetnił występ Polskiego Teatru Tańca z Poznania z widowiskiem pt. ''Czterdzieści'', przygotowanym z okazji jubileuszu czterdziestolecia swojej działalności w choreografii norweskiego artysty Jo Strømgrena.</ref>.

	Niestety od zaraz na wstępie nowy zespół znalazł się w niezwykle trudnej sytuacji. Pozbawiony był nie tylko międzynarodowej pozycji artystycznej ŚTT i jego legendy, ale i zobowiązany został w opozycji do dotychczasowego modelu teatru autorskiego, do realizacji działalności usługowej<ref>U progu sezonu 2018/2019 Adrian Lipiński stwierdził: ''Przede wszystkim teatr zamierza zmienić swoją formułę, która będzie ewoluować w stronę placówki produkcyjnej, inspirującej się najlepszymi instytucjami europejskimi. S.: Nowy sezon w Teatrze „Rozbark". Rozbark" wystartował''. „Życie Bytomskie” 2018, nr 38. (20-09-2018).</ref>. Ponadto powstający w 2014 r. zespół nowoczesnego tańca, utracił aurę i siłę nowości. Tego rodzaju zespoły istniały już m. in. w Lublinie, Kielcach, Sielcach, Poznaniu, Krośnie, Nowej Hucie i Warszawie.		Niestety od zaraz na wstępie nowy zespół znalazł się w niezwykle trudnej sytuacji. Pozbawiony był nie tylko międzynarodowej pozycji artystycznej ŚTT i jego legendy, ale i zobowiązany został w opozycji do dotychczasowego modelu teatru autorskiego, do realizacji działalności usługowej<ref>U progu sezonu 2018/2019 Adrian Lipiński stwierdził: ''Przede wszystkim teatr zamierza zmienić swoją formułę, która będzie ewoluować w stronę placówki produkcyjnej, inspirującej się najlepszymi instytucjami europejskimi. S.: Nowy sezon w Teatrze „Rozbark". Rozbark" wystartował''. „Życie Bytomskie” 2018, nr 38. (20-09-2018).</ref>. Ponadto powstający w 2014 r. zespół nowoczesnego tańca, utracił aurę i siłę nowości. Tego rodzaju zespoły istniały już m. in. w Lublinie, Kielcach, Sielcach, Poznaniu, Krośnie, Nowej Hucie i Warszawie.

Praktykant o 15:53, 28 maj 2020

2020-05-28T15:53:32Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:53, 28 maj 2020
Linia 17:		Linia 17:
	Pierwszy spektakl nowo powstałego zespołu ŚTT w choreografii Łumińskiego zaprezentowany został 5 kwietnia 1992 r. Składał się z trzech części: ''Ma Querre a Moi '' z muzyką Janusza Piechurskiego, ''Między wodami '' z muzyką Gipsy Kinga, Paco de Lucii i Stinga oraz ''Tęsknoty II'', z muzyką Alessandro Marcello, po czym jeszcze w tym samym sezonie 12 i 27 czerwca miały miejsce kolejne premiery w choreografii Marka Haima, Melisy Monteros i Avi Kaisera<ref>Były to ''Break with butter'' z muz. Dave Brubeck Quartet, ''Voices'' z muz. Antonio Vivaldiego, ''Empty rooms'' z muz. Petera Gabriela i ''Short stories'' z muz. Wolfganga Amadeusa Mozarta i Daniel Schell.</ref>. Początkowo niewielu wierzyło w powodzenie teatralnego przedsięwzięcia. Premiery przyjęte zostały jednak przez widownię i krytykę z uznaniem. Artysta od początku buntując się wobec tradycyjnych środków wyrazu, z upodobaniem przekraczał dotychczasowe ich rodzajowe, techniczne i stylistyczne granice. Wyzwalając się z przypisanych tradycją form baletowych, skłaniał się w procesie tworzenia ku interdyscyplinarności, poszukiwaniu nowych przestrzeni teatralnych, opartych na kreatywnej improwizacji. W sumie dla zespołu bytomskiego, w świetle ustaleń Anny Iwańskiej, przygotował ponad dwadzieścia choreograﬁi. W swoich poszukiwaniach, podejmował próby stworzenia własnej wizji tańca współczesnego. Teatr jego był więc zespołem autorskim, łączącym i ukazującym w formie nowoczesnego tańca amerykańskiego, wielorakie tradycyjne i formy taneczne, zaczerpnięte z odmiennych tradycji Polaków, Żydów i Amerykanów. Stąd wywodzące się w jego widowiskach elementy folkloru polskiego i żydowskiego, w tym m. in. gesty z pogranicza przede wszystkim żydowskich tańców chasydzkich i ich rytuałów modlitewnych. Te ostatnie powiązane zwłaszcza z muzyką ludową Kurpi i Podhala, a także weselnymi obrzędami polskimi, zderzone ze współczesnymi amerykańskimi formami tanecznymi, tworzyły ową niepowtarzalną nową jakość artystyczną. Przykładem tego był zaraz na wstępie ''Mokosz''<ref> Premiera spektaklu w choreografii J. Łumińskiego odbyła się 4 VI 1994 r.</ref>, spektakl zatytułowanym imieniem demonicznej bogini słowiańskiej, będącej reliktem wspólnego dla wszystkich ludów indoeuropejskich kultu Matki-Ziemi, z muzyką [[Henryk Mikołaj Górecki\|Henryka Mikołaja Góreckiego]] oraz polską muzyką ludową Kurpiów i Podhala. Podobnie pisano także o ''Bjamgwam''<ref> Prem. 1 X 1994 r.</ref>, spektaklu łączącym tańce ﬁńskie i lapońskie z muzyką Podhala, [[Beskid Ślaski\|Beskidu Śląskiego]] i Johana Sebastiana Bacha. O specyfice jego stylu Joanna Leśnierowska pisła: ''Wpisuje swój teatr w wielowiekową tradycję teatru poetyckiego – teatru Wielkiej Syntezy – a będąc ze swym tańcem na wskroś polskim, jednocześnie dotyka niezmierzonych pokładów uniwersalności''<ref> Joanna Leśnierowska: ''Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie?'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].</ref>. Z kolei A. Iwańska zwracała uwagę, że ''tancerze wdzierają się w przestrzeń sceniczną z ogromną siłą i uderzającą szybkością. Obie te cechy wyrastają z charakterystycznej dla choreograﬁi J. Łumińskiego fascynacji siłą kinetyczną''<ref>A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 346.</ref>. Z czasem ta zależność pomiędzy folklorem a tańcem współczesnym zanikła. Anna Królica zauważyła, że ''w ostatnich choreografiach Łumińskiego, z pierwszej dekady XXI wieku, jak „Makrokrempatologia – myśli mocno potargane” (2003), „Panoptikum albo/i Przypowieść o maku” (2007), trudno dopatrzyć się zależności pomiędzy tańcem współczesnym a folklorem''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), ''20-lecie. Teatr polski po 1989'', Kraków 2010, s. 338.</ref>.		Pierwszy spektakl nowo powstałego zespołu ŚTT w choreografii Łumińskiego zaprezentowany został 5 kwietnia 1992 r. Składał się z trzech części: ''Ma Querre a Moi '' z muzyką Janusza Piechurskiego, ''Między wodami '' z muzyką Gipsy Kinga, Paco de Lucii i Stinga oraz ''Tęsknoty II'', z muzyką Alessandro Marcello, po czym jeszcze w tym samym sezonie 12 i 27 czerwca miały miejsce kolejne premiery w choreografii Marka Haima, Melisy Monteros i Avi Kaisera<ref>Były to ''Break with butter'' z muz. Dave Brubeck Quartet, ''Voices'' z muz. Antonio Vivaldiego, ''Empty rooms'' z muz. Petera Gabriela i ''Short stories'' z muz. Wolfganga Amadeusa Mozarta i Daniel Schell.</ref>. Początkowo niewielu wierzyło w powodzenie teatralnego przedsięwzięcia. Premiery przyjęte zostały jednak przez widownię i krytykę z uznaniem. Artysta od początku buntując się wobec tradycyjnych środków wyrazu, z upodobaniem przekraczał dotychczasowe ich rodzajowe, techniczne i stylistyczne granice. Wyzwalając się z przypisanych tradycją form baletowych, skłaniał się w procesie tworzenia ku interdyscyplinarności, poszukiwaniu nowych przestrzeni teatralnych, opartych na kreatywnej improwizacji. W sumie dla zespołu bytomskiego, w świetle ustaleń Anny Iwańskiej, przygotował ponad dwadzieścia choreograﬁi. W swoich poszukiwaniach, podejmował próby stworzenia własnej wizji tańca współczesnego. Teatr jego był więc zespołem autorskim, łączącym i ukazującym w formie nowoczesnego tańca amerykańskiego, wielorakie tradycyjne i formy taneczne, zaczerpnięte z odmiennych tradycji Polaków, Żydów i Amerykanów. Stąd wywodzące się w jego widowiskach elementy folkloru polskiego i żydowskiego, w tym m. in. gesty z pogranicza przede wszystkim żydowskich tańców chasydzkich i ich rytuałów modlitewnych. Te ostatnie powiązane zwłaszcza z muzyką ludową Kurpi i Podhala, a także weselnymi obrzędami polskimi, zderzone ze współczesnymi amerykańskimi formami tanecznymi, tworzyły ową niepowtarzalną nową jakość artystyczną. Przykładem tego był zaraz na wstępie ''Mokosz''<ref> Premiera spektaklu w choreografii J. Łumińskiego odbyła się 4 VI 1994 r.</ref>, spektakl zatytułowanym imieniem demonicznej bogini słowiańskiej, będącej reliktem wspólnego dla wszystkich ludów indoeuropejskich kultu Matki-Ziemi, z muzyką [[Henryk Mikołaj Górecki\|Henryka Mikołaja Góreckiego]] oraz polską muzyką ludową Kurpiów i Podhala. Podobnie pisano także o ''Bjamgwam''<ref> Prem. 1 X 1994 r.</ref>, spektaklu łączącym tańce ﬁńskie i lapońskie z muzyką Podhala, [[Beskid Ślaski\|Beskidu Śląskiego]] i Johana Sebastiana Bacha. O specyfice jego stylu Joanna Leśnierowska pisła: ''Wpisuje swój teatr w wielowiekową tradycję teatru poetyckiego – teatru Wielkiej Syntezy – a będąc ze swym tańcem na wskroś polskim, jednocześnie dotyka niezmierzonych pokładów uniwersalności''<ref> Joanna Leśnierowska: ''Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie?'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].</ref>. Z kolei A. Iwańska zwracała uwagę, że ''tancerze wdzierają się w przestrzeń sceniczną z ogromną siłą i uderzającą szybkością. Obie te cechy wyrastają z charakterystycznej dla choreograﬁi J. Łumińskiego fascynacji siłą kinetyczną''<ref>A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 346.</ref>. Z czasem ta zależność pomiędzy folklorem a tańcem współczesnym zanikła. Anna Królica zauważyła, że ''w ostatnich choreografiach Łumińskiego, z pierwszej dekady XXI wieku, jak „Makrokrempatologia – myśli mocno potargane” (2003), „Panoptikum albo/i Przypowieść o maku” (2007), trudno dopatrzyć się zależności pomiędzy tańcem współczesnym a folklorem''<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), ''20-lecie. Teatr polski po 1989'', Kraków 2010, s. 338.</ref>.

	Również Jadwiga Majewska zwracała uwagę na to, że język ruchowy ŚTT najbliższy był ''chyba estetyce „teatru fizycznego” i wypełniony „amerykańską” z ducha żywiołowością zespołu jako sprawnego ciała scenicznego''<ref>Jadwiga Majewska: ''Jacek Łumiński''. ~~„Culture~~.pl: https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski</ref>. Podkreślała więc niepokojącą, wręcz agresywną atmosferę bytomskich spektakli, w których dominujący konflikt dotyczył walki jednostki ze społeczeństwem, a umięśnione ciała skontrastowane były zazwyczaj z „technicznie” zimną scenografią. Dlatego też krytycy zgodnie zwracali uwagę, że dodatkowym wyróżnikiem ŚTT był równocześnie widoczny w jego w praktyce teatralnej zwrot w stronę ciała, funkcjonującego przede wszystkim jako znak, jako temat samego w sobie. Było to konsekwencją odrzucenia koncepcji choreograficznej widowiska, na rzecz fizycznej obecności wykonawców. Zdaniem A. Królicy przedstawienia ŚTT rzadko były osadzone w tradycji literackiej, a raczej odwoływały się do rzeczywistości społecznej<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością…'', op. cit., s. 340.</ref>, czego przykładem były próby odwoływania się do znanych artyście międzyludzkich sytuacji społecznych.		Również Jadwiga Majewska zwracała uwagę na to, że język ruchowy ŚTT najbliższy był ''chyba estetyce „teatru fizycznego” i wypełniony „amerykańską” z ducha żywiołowością zespołu jako sprawnego ciała scenicznego''<ref>Jadwiga Majewska: ''Jacek Łumiński''. "Culture.pl": https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski</ref>. Podkreślała więc niepokojącą, wręcz agresywną atmosferę bytomskich spektakli, w których dominujący konflikt dotyczył walki jednostki ze społeczeństwem, a umięśnione ciała skontrastowane były zazwyczaj z „technicznie” zimną scenografią. Dlatego też krytycy zgodnie zwracali uwagę, że dodatkowym wyróżnikiem ŚTT był równocześnie widoczny w jego w praktyce teatralnej zwrot w stronę ciała, funkcjonującego przede wszystkim jako znak, jako temat samego w sobie. Było to konsekwencją odrzucenia koncepcji choreograficznej widowiska, na rzecz fizycznej obecności wykonawców. Zdaniem A. Królicy przedstawienia ŚTT rzadko były osadzone w tradycji literackiej, a raczej odwoływały się do rzeczywistości społecznej<ref>A. Królica, ''Ciało tańczące poza cielesnością…'', op. cit., s. 340.</ref>, czego przykładem były próby odwoływania się do znanych artyście międzyludzkich sytuacji społecznych.

	ŚTT stosunkowo szybko zdobył międzynarodowe uznanie<ref> W 1996 roku na łamach „Ballett International/Tanz Aktuell” okrzyknięto go najciekawszym europejskim zjawiskiem w dziedzinie tańca.</ref>. Było to zasługą m. in. podejmującego problematykę polskich wad narodowych spektaklu ''Prosto w oczy'' z 1995 r., a także późniejszego, wyróżnionego Złotą Maską Redakcji „Wieczoru” ''WK-70'' z 1998 r. Również kolejne widowiska: ''Niewinne marzenia u schyłku'' z 1999 r., będące przejmującą opowieścią o samotności człowieka u schyłku wieku, czy ''Na krawędzi dnia i nocy'' z 2000 r. oraz ''Makrokrempatologia – myśli mocno potargane'' z 2003 r., krytyka zgodnie zaliczała do najciekawszych osiągnięć polskiego tańca współczesnego ostatniej dekady XX wieku<ref>Por. A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 350.</ref>. Niektóre zresztą z nich nagradzane były m. in. na festiwalach m.in. Tokyo Performing Arts Market i INTERnational Festival of Alternative and Contemporary Expressions w Kalkucie.		ŚTT stosunkowo szybko zdobył międzynarodowe uznanie<ref> W 1996 roku na łamach „Ballett International/Tanz Aktuell” okrzyknięto go najciekawszym europejskim zjawiskiem w dziedzinie tańca.</ref>. Było to zasługą m. in. podejmującego problematykę polskich wad narodowych spektaklu ''Prosto w oczy'' z 1995 r., a także późniejszego, wyróżnionego Złotą Maską Redakcji „Wieczoru” ''WK-70'' z 1998 r. Również kolejne widowiska: ''Niewinne marzenia u schyłku'' z 1999 r., będące przejmującą opowieścią o samotności człowieka u schyłku wieku, czy ''Na krawędzi dnia i nocy'' z 2000 r. oraz ''Makrokrempatologia – myśli mocno potargane'' z 2003 r., krytyka zgodnie zaliczała do najciekawszych osiągnięć polskiego tańca współczesnego ostatniej dekady XX wieku<ref>Por. A. Iwańska: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) '', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 350.</ref>. Niektóre zresztą z nich nagradzane były m. in. na festiwalach m.in. Tokyo Performing Arts Market i INTERnational Festival of Alternative and Contemporary Expressions w Kalkucie.

Praktykant: /* Bibliografia */

2020-05-28T15:48:51Z

Bibliografia

← poprzednia wersja		Wersja z 17:48, 28 maj 2020
Linia 67:		Linia 67:
	==Bibliografia==		==Bibliografia==

	#"50 lat Państwowej Szkoły Baletowej w Bytomiu". Oprac. i red. Maria i Andrzej Keyha, Bytom 1996.		#''50 lat Państwowej Szkoły Baletowej w Bytomiu''. Oprac. i red. Maria i Andrzej Keyha, Bytom 1996.
	#Bazan T., Hanff S., Łumiński J. i inni: "Człowiek w ruchu". „Więź” 2012, nr 8/9, s. 50-60.		#Bazan T., Hanff S., Łumiński J. i inni: ''Człowiek w ruchu''. „Więź” 2012, nr 8/9, s. 50-60.
	#~~CentkowskiM~~.: "Mapa teatru publicznego: Śląsk". „Teatr” 2014, nr 9. http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/191124.html.		#Centkowski M.: ''Mapa teatru publicznego: Śląsk''. „Teatr” 2014, nr 9. http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/191124.html.
	#~~GrabowskaJ~~., ~~SzymajdaJ~~.: "Raport o tańcu współczesnym w Polsce w latach 1989-2009". Kraków-Łódź 2009.		#Grabowska J., Szymajda J.: ''Raport o tańcu współczesnym w Polsce w latach 1989-2009''. Kraków-Łódź 2009.
	#Hałaś M.: "Taneczny fenomen". „Śląsk” 2009, nr 9, s. 68.		#Hałaś M.: ''Taneczny fenomen''. „Śląsk” 2009, nr 9, s. 68.
	#Iwańska A.: "Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011) ", [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 343 -357.		#Iwańska A.: ''Prosto w oczy – Jacek Łumiński i Śląski Teatr Tańca (1991-2011)'', [w:] „Ogrody nauki i sztuki” 2012, nr 2, s. 343 -357.
	#"Katalog XII Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwalu Sztuki Tanecznej, Śląski Teatr Tańca", Bytom 2005, s. 35-36.		#''Katalog XII Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwalu Sztuki Tanecznej, Śląski Teatr Tańca'', Bytom 2005, s. 35-36.
	#"Katalog 17 Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwalu Sztuki Tanecznej, Śląski Teatr Tańca", Bytom 2010, s. 46.		#''Katalog 17 Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwalu Sztuki Tanecznej, Śląski Teatr Tańca'', Bytom 2010, s. 46.
	#Królica A.: "Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca", [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), "20-lecie. Teatr polski po 1989", Kraków 2010 s. 331-344.		#Królica A.: ''Ciało tańczące poza cielesnością, czyli o paradoksach polskiego tańca'', [w:] D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek (red.), ''20-lecie. Teatr polski po 1989'', Kraków 2010 s. 331-344.
	#Kucharski A. J., "Cztery wymiary Śląskiego Teatru Tańca", [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), "Śląski Teatr Tańca 1992-2002". Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].		#Kucharski A. J., ''Cztery wymiary Śląskiego Teatru Tańca'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].
	#Leśnierowska J., "Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie? ", [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), "Śląski Teatr Tańca 1992-2002". Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].		#Leśnierowska J., ''Na czym polega fenomen Śląskiego Teatru Tańca na polskiej scenie?'', [w:] K. Furmaniuk, R. Kuśnierz, J. Łumiński (oprac.), ''Śląski Teatr Tańca 1992-2002''. Wydanie jubileuszowe Śląskiego Teatru Tańca, Bytom [2002].
	#Łumiński J.: "Metoda Łumińskiego". „Śląsk” 2011, nr 2, s. 52-53 [rozm. M. Skocza].		#Łumiński J.: ''Metoda Łumińskiego''. „Śląsk” 2011, nr 2, s. 52-53 [rozm. M. Skocza].
	#Majewska J.: "Jacek Łumiński".https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski		#Majewska J.: ''Jacek Łumiński''.https://culture.pl/pl/tworca/jacek-luminski
	#Majewska J.: "”The Body Revolving The Stage. New Dance in New Poland”", IT, Warszawa 2011.		#Majewska J.: ''”The Body Revolving The Stage. New Dance in New Poland”'', IT, Warszawa 2011.
	#Mamontowicz-Łojek B.: "Polskie szkolnictwo baletowe w okresie międzywojennym". Warszawa 1978.		#Mamontowicz-Łojek B.: ''Polskie szkolnictwo baletowe w okresie międzywojennym''. Warszawa 1978.
	#Mikrut-Majeranek M.: "Projektowanie interakcji za pomocą nowych mediów we współczesnym teatrze tańca". Praca doktorska przygotowana na Wydziale Filologicznym w Instytucie Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych pod kierunkiem prof. zw. dr hab. T. Miczki, Katowice 2017.		#Mikrut-Majeranek M.: ''Projektowanie interakcji za pomocą nowych mediów we współczesnym teatrze tańca''. Praca doktorska przygotowana na Wydziale Filologicznym w Instytucie Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych pod kierunkiem prof. zw. dr hab. T. Miczki, Katowice 2017.
	#Mikrut-Majeranek M.: "10 lat Wydziału Teatru Tańca Akademii Sztuk Teatralnych w Bytomiu". „Dziennik Zachodni” 2018, nr z 10 XI		#Mikrut-Majeranek M.: ''10 lat Wydziału Teatru Tańca Akademii Sztuk Teatralnych w Bytomiu''. „Dziennik Zachodni” 2018, nr z 10 XI
	#Mrozek W.: "Czy będą tańczyć w Bytomiu". „Dwutygodnik. Strona Kultury” 2018, nr z 9 VI 2018 r.		#Mrozek W.: ''Czy będą tańczyć w Bytomiu''. „Dwutygodnik. Strona Kultury” 2018, nr z 9 VI 2018 r.
	#Mrozek W.: "Raport o stanie tańca w województwie śląskim", Instytut Muzyki i Tańca 2011.		#Mrozek W.: ''Raport o stanie tańca w województwie śląskim'', Instytut Muzyki i Tańca 2011.
	#Peterson R. A.: "Antropologia tańca", tłum. J. Łumiński. Warszawa 2017.		#Peterson R. A.: ''Antropologia tańca'', tłum. J. Łumiński. Warszawa 2017.
	#"Polski Teatr Tańca, 1973-2018". Red. A. Koczorowska, fotografie: A. Grabowski; tłumaczenie: Sz. Nowak. Poznań 2018		#''Polski Teatr Tańca, 1973-2018''. Red. A. Koczorowska, fotografie: A. Grabowski; tłumaczenie: Sz. Nowak. Poznań 2018.
	#Skoczyna M.: "Według Łumińskiego". „Śląsk” 1997, nr 2, s. 69.		#Skoczyna M.: ''Według Łumińskiego''. „Śląsk” 1997, nr 2, s. 69.
	#Sławecka M.: "Balet który niszczy: traumatyczne historie ze szkół baletowych". Bielsko-Biała 2019.		#Sławecka M.: ''Balet który niszczy: traumatyczne historie ze szkół baletowych''. Bielsko-Biała 2019.

	==Przypisy==		==Przypisy==