Teatr Zagłębia w Sosnowcu - Historia wersji

Praktykant o 07:48, 26 sty 2022

2022-01-26T07:48:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:48, 26 sty 2022
Linia 71:		Linia 71:

	==Źródła on-line==		==Źródła on-line==
	[http://wikizaglebie.pl/wiki/Teatr_Zagłębia_(Sosnowiec) Teatr Zagłębia ~~(Sosnowiec)~~]		[http://wikizaglebie.pl/wiki/Teatr_Zagłębia_(Sosnowiec) Teatr Zagłębia]

Praktykant o 09:24, 8 lip 2021

2021-07-08T09:24:59Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:24, 8 lip 2021
Linia 2:		Linia 2:
	[[Kategoria:Kultura i sztuka]]		[[Kategoria:Kultura i sztuka]]
	[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]		[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
	[[Kategoria:Tom 7 (~~2020~~)]]		[[Kategoria:Tom 8 (2021)]]
	Autor: [[prof. dr hab. Andrzej Linert]]		Autor: [[prof. dr hab. Andrzej Linert]]

			::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO
			:::::::::::::::::::::::::[[ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO Tom 8 (2021)\|TOM: 8 (2021)]]

	==Teatr Zimowy==		==Teatr Zimowy==
	[[Plik:Zagłębie1.jpg\|400px\|thumb\|right\|Zarządzenie Ministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego z 31 maja 1948 r. w sprawie przejęcia przez Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach 1 września 1948 r. Teatru Miejskiego w Sosnowcu i Teatru Ziemi Opolskiej w Opolu.]]		[[Plik:Zagłębie1.jpg\|400px\|thumb\|right\|Zarządzenie Ministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego z 31 maja 1948 r. w sprawie przejęcia przez Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach 1 września 1948 r. Teatru Miejskiego w Sosnowcu i Teatru Ziemi Opolskiej w Opolu.]]

Praktykant o 05:53, 25 sie 2020

2020-08-25T05:53:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 07:53, 25 sie 2020
Linia 47:		Linia 47:
	Z początkiem sezonu 2011/12 na stanowisko dyrektora powołany został Zbigniew Leraczyk, a kierownictwo artystyczne objęła Dorota Ignatjew<ref>We wrześniu 2016 r. artystka objęła stanowisko Dyrektora Naczelnego w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie.</ref>. Pod nowym kierownictwem Teatr zwrócił się w stronę dramaturgii współczesnej, przygotowując na wstępie adaptację prozy Doroty Masłowskiej ''Między nami dobrze jest'' w reż. Piotra Ratajczaka, a następnie zaprezentował widowiska podejmujące problematykę miasta i śląskiej aglomeracji. Przykładem tego był nagrodzony Złotą Maską i zrealizowany wg powieści Zbigniewa Białasa ''Korzeniec'' w reż. Remigiusza Brzyka<ref> Obok kilku uzyskanych na arenie krajowej nagród powstała też jego telewizyjna wersja.</ref> oraz również w jego reż. wyróżniony Nagrodą Główną – Laurem Konrada na XVI Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje, spektakl Tomasza Śpiewaka ''Koń, kobieta i kanarek''. W dalszej kolejności uwagę krytyki zwracał zrealizowany w tym czasie Hanocha Levina ''Bobiczek'' w reż. Łukasza Kosa, ''Eugeniusz Bodo – Czy mnie ktoś woła?'' w reż. Rafała Sisickiego, następnie farsa Francisa Vebera ''Najdroższy'' w reż. Pawła Aignera oraz wg Jaroslava Haška ''Dobry wojak Szwejk'' w reż. Igora Gorzkowskiego i Ziemowita Szczerka ''Siódemka'' w reż. Remigiusza Brzyka.		Z początkiem sezonu 2011/12 na stanowisko dyrektora powołany został Zbigniew Leraczyk, a kierownictwo artystyczne objęła Dorota Ignatjew<ref>We wrześniu 2016 r. artystka objęła stanowisko Dyrektora Naczelnego w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie.</ref>. Pod nowym kierownictwem Teatr zwrócił się w stronę dramaturgii współczesnej, przygotowując na wstępie adaptację prozy Doroty Masłowskiej ''Między nami dobrze jest'' w reż. Piotra Ratajczaka, a następnie zaprezentował widowiska podejmujące problematykę miasta i śląskiej aglomeracji. Przykładem tego był nagrodzony Złotą Maską i zrealizowany wg powieści Zbigniewa Białasa ''Korzeniec'' w reż. Remigiusza Brzyka<ref> Obok kilku uzyskanych na arenie krajowej nagród powstała też jego telewizyjna wersja.</ref> oraz również w jego reż. wyróżniony Nagrodą Główną – Laurem Konrada na XVI Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje, spektakl Tomasza Śpiewaka ''Koń, kobieta i kanarek''. W dalszej kolejności uwagę krytyki zwracał zrealizowany w tym czasie Hanocha Levina ''Bobiczek'' w reż. Łukasza Kosa, ''Eugeniusz Bodo – Czy mnie ktoś woła?'' w reż. Rafała Sisickiego, następnie farsa Francisa Vebera ''Najdroższy'' w reż. Pawła Aignera oraz wg Jaroslava Haška ''Dobry wojak Szwejk'' w reż. Igora Gorzkowskiego i Ziemowita Szczerka ''Siódemka'' w reż. Remigiusza Brzyka.

	1 września 2018 r. dyrekcję teatru objęła Iwona Woźniak i Jacek Jabrzyk (dyrektor ds. artystycznych). Do budzących zainteresowanie premier ostatnich sezonów zaliczany był, podejmujący złożoną problematykę obecności Kościoła we współczesnym społeczeństwie polskim, spektakl Jana Czaplińskiego i Marcina Kąckiego ''Mesjasze'' w reż. Anety Groszyńskiej, następnie Jolanty Janiczak i Grzegorza Stępniaka ''Dead Girls Wanted'' w reż. Wiktora Rubina, Moliera ''Tartuffe'' w reż. Rudolfa Zioło, a także musical Harolda Rome’a ''Przodownicy miłości. Rewia związkowo-robotnicza'' w reż. Jacka Mikołajczyka. Wśród nagród i wyróżnień ostatnich dwóch sezonów odnajdujemy Złotą Maskę za scenografię do ''Upiorów'' Henryka Ibsena dla Mirka Kaczmarka~~. Następnie~~ nagrodę główną za spektakl Serge Blocha i Davide’a Cali ''Wróg – instrukcja obsługi'', w kategorii Kultura i Multimedia na XVIII edycji konkursu Świat Przyjazny Dziecku w Warszawie. Z kolei pierwsze miejsce w plebiscycie na najciekawszy spektakl Festiwalu Teatrów Dla Dzieci w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie uzyskał spektakl wg Lucy Maud Montgomery ''Ania z Zielonego Wzgórza'' w reż. Jana Szurmieja.		1 września 2018 r. dyrekcję teatru objęła Iwona Woźniak i Jacek Jabrzyk (dyrektor ds. artystycznych). Do budzących zainteresowanie premier ostatnich sezonów zaliczany był, podejmujący złożoną problematykę obecności Kościoła we współczesnym społeczeństwie polskim, spektakl Jana Czaplińskiego i Marcina Kąckiego ''Mesjasze'' w reż. Anety Groszyńskiej, następnie Jolanty Janiczak i Grzegorza Stępniaka ''Dead Girls Wanted'' w reż. Wiktora Rubina, Moliera ''Tartuffe'' w reż. Rudolfa Zioło, a także musical Harolda Rome’a ''Przodownicy miłości. Rewia związkowo-robotnicza'' w reż. Jacka Mikołajczyka. Wśród nagród i wyróżnień ostatnich dwóch sezonów odnajdujemy Złotą Maskę za scenografię do ''Upiorów'' Henryka Ibsena dla Mirka Kaczmarka oraz nagrodę główną za spektakl Serge Blocha i Davide’a Cali ''Wróg – instrukcja obsługi'', w kategorii Kultura i Multimedia na XVIII edycji konkursu Świat Przyjazny Dziecku w Warszawie. Z kolei pierwsze miejsce w plebiscycie na najciekawszy spektakl Festiwalu Teatrów Dla Dzieci w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie uzyskał spektakl wg Lucy Maud Montgomery ''Ania z Zielonego Wzgórza'' w reż. Jana Szurmieja.

	W ostatnim dziesięcioleciu laureatami Złotych Masek w kategorii aktorskiej byli Edyta Ostojak i Wojciech Leśniak. Stabilny trzon zespołu aktorskiego tworzyli: Ryszarda Bielecka- Celińska, Beata Deutschman, Ewa Kopczyńska, Zbigniew Leraczyk, Andrzej Śleziak i Piotr Zawadzki, a także Maria Bieńkowska, Joanna Litwin-Widera, Michał Bałaga, Krzysztof Korzeniowski, Grzegorz Kwas, Andrzej Rozmus, Grzegorz Widera i inni. Teatr jest samorządową instytucją artystyczną.		W ostatnim dziesięcioleciu laureatami Złotych Masek w kategorii aktorskiej byli Edyta Ostojak i Wojciech Leśniak. Stabilny trzon zespołu aktorskiego tworzyli: Ryszarda Bielecka- Celińska, Beata Deutschman, Ewa Kopczyńska, Zbigniew Leraczyk, Andrzej Śleziak i Piotr Zawadzki, a także Maria Bieńkowska, Joanna Litwin-Widera, Michał Bałaga, Krzysztof Korzeniowski, Grzegorz Kwas, Andrzej Rozmus, Grzegorz Widera i inni. Teatr jest samorządową instytucją artystyczną.

Praktykant o 10:31, 24 sie 2020

2020-08-24T10:31:02Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:31, 24 sie 2020
Linia 25:		Linia 25:

	==W roli Teatru Zagłębia==		==W roli Teatru Zagłębia==
	[[Plik:Zagłębie2.jpg\|400px\|thumb\|right\|S. Białas''Korzeniec''. Reż. i scen. R. Brzyk, praprem. 26 V 2012 r.Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]		[[Plik:Zagłębie2.jpg\|400px\|thumb\|right\|S. Białas ''Korzeniec''. Reż. i scen. R. Brzyk, praprem. 26 V 2012 r.Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]
	Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.		Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.

Praktykant o 10:30, 24 sie 2020

2020-08-24T10:30:11Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:30, 24 sie 2020
Linia 25:		Linia 25:

	==W roli Teatru Zagłębia==		==W roli Teatru Zagłębia==
	[[Plik:Zagłębie2.jpg\|400px\|thumb\|right\|''Korzeniec'' ~~Z. Białas~~. Reż. i scen. R. Brzyk, praprem. 26 V 2012 r.Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]		[[Plik:Zagłębie2.jpg\|400px\|thumb\|right\|S. Białas''Korzeniec''. Reż. i scen. R. Brzyk, praprem. 26 V 2012 r.Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]
	Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.		Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.

Linia 35:		Linia 35:

	Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.		Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.
	[[Plik:Zagłębie3.jpg\|400px\|thumb\|right\| ''Tartuffe'' ~~Molier~~. Reż. R. Zioło, scen. A. Witkowski, prem. 29 III 2019 r. Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]		[[Plik:Zagłębie3.jpg\|400px\|thumb\|right\|Molier ''Tartuffe''. Reż. R. Zioło, scen. A. Witkowski, prem. 29 III 2019 r. Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]

	Reaktywowany 17 lipca 1955 r. premierą ''Ślubów panieńskich'' A. Fredry Teatr stał się jednym z najważniejszych obiektów tożsamości regionalnej Zagłębia Dąbrowskiego. Swoją ponowną działalność zainaugurował pod obowiązującą do dzisiaj nazwą Teatru Zagłębia. Przez lata przebudowywany i modernizowany, m. in. wg projektu Stefana Szawicy, następnie Hanny Dobieckiej i Jacka Rybarkiewicza, swój współczesny kształt uzyskał dzięki prowadzonej już w XXI wieku przebudowie wejścia głównego i nowej aranżacji wnętrz.		Reaktywowany 17 lipca 1955 r. premierą ''Ślubów panieńskich'' A. Fredry Teatr stał się jednym z najważniejszych obiektów tożsamości regionalnej Zagłębia Dąbrowskiego. Swoją ponowną działalność zainaugurował pod obowiązującą do dzisiaj nazwą Teatru Zagłębia. Przez lata przebudowywany i modernizowany, m. in. wg projektu Stefana Szawicy, następnie Hanny Dobieckiej i Jacka Rybarkiewicza, swój współczesny kształt uzyskał dzięki prowadzonej już w XXI wieku przebudowie wejścia głównego i nowej aranżacji wnętrz.

Praktykant o 06:09, 24 sie 2020

2020-08-24T06:09:29Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:09, 24 sie 2020
Linia 25:		Linia 25:

	==W roli Teatru Zagłębia==		==W roli Teatru Zagłębia==
	[[Plik:Zagłębie2.jpg\|~~300px~~\|thumb\|right\|''Korzeniec'' Z. Białas. Reż. i scen. R. Brzyk, praprem. 26 V 2012 r.Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]		[[Plik:Zagłębie2.jpg\|400px\|thumb\|right\|''Korzeniec'' Z. Białas. Reż. i scen. R. Brzyk, praprem. 26 V 2012 r.Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]
	Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.		Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.

Linia 35:		Linia 35:

	Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.		Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.
	[[Plik:Zagłębie3.jpg\|~~300px~~\|thumb\|right\| ''Tartuffe'' Molier. Reż. R. Zioło, scen. A. Witkowski, prem. 29 III 2019 r. Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]		[[Plik:Zagłębie3.jpg\|400px\|thumb\|right\| ''Tartuffe'' Molier. Reż. R. Zioło, scen. A. Witkowski, prem. 29 III 2019 r. Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]

	Reaktywowany 17 lipca 1955 r. premierą ''Ślubów panieńskich'' A. Fredry Teatr stał się jednym z najważniejszych obiektów tożsamości regionalnej Zagłębia Dąbrowskiego. Swoją ponowną działalność zainaugurował pod obowiązującą do dzisiaj nazwą Teatru Zagłębia. Przez lata przebudowywany i modernizowany, m. in. wg projektu Stefana Szawicy, następnie Hanny Dobieckiej i Jacka Rybarkiewicza, swój współczesny kształt uzyskał dzięki prowadzonej już w XXI wieku przebudowie wejścia głównego i nowej aranżacji wnętrz.		Reaktywowany 17 lipca 1955 r. premierą ''Ślubów panieńskich'' A. Fredry Teatr stał się jednym z najważniejszych obiektów tożsamości regionalnej Zagłębia Dąbrowskiego. Swoją ponowną działalność zainaugurował pod obowiązującą do dzisiaj nazwą Teatru Zagłębia. Przez lata przebudowywany i modernizowany, m. in. wg projektu Stefana Szawicy, następnie Hanny Dobieckiej i Jacka Rybarkiewicza, swój współczesny kształt uzyskał dzięki prowadzonej już w XXI wieku przebudowie wejścia głównego i nowej aranżacji wnętrz.

Praktykant o 06:08, 24 sie 2020

2020-08-24T06:08:44Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:08, 24 sie 2020
Linia 5:		Linia 5:
	Autor: [[prof. dr hab. Andrzej Linert]]		Autor: [[prof. dr hab. Andrzej Linert]]
	==Teatr Zimowy==		==Teatr Zimowy==
			[[Plik:Zagłębie1.jpg\|400px\|thumb\|right\|Zarządzenie Ministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego z 31 maja 1948 r. w sprawie przejęcia przez Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach 1 września 1948 r. Teatru Miejskiego w Sosnowcu i Teatru Ziemi Opolskiej w Opolu.]]
	Teatr zapoczątkował swoją działalność jako tzw. Teatr Zimowy 6 lutego 1897 r. premierą ''Zemsty'' Aleksandra Fredry, w wykonaniu amatorskiego zespołu teatralnego Kazimierza Lisiewicza, a następnie dzień później komedią Viktoriena ''Sardou Madame Sans-Gêne'', w wykonaniu pierwszego zawodowego zespołu sosnowieckiego, występującego pod kierunkiem uzdolnionego amanta Czesława Teofila Janowskiego. Inicjatorem budowy gmachu był miejscowy właściciel hoteli i kilku zakładów gastronomicznych Józef Szymański. Plany jego wspierał miejscowy przemysłowiec Ludwik Mauve, stojący na czele Towarzystwa Przemysłowo-Górniczego „Hrabia Renard”. Ponadto w organizacji budowy Teatru aktywnie uczestniczył m. in. mieszkający w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] poeta [[Andrzej Niemojewski]]. On też był autorem patriotycznego w wymowie ''Prologu'' do inaugurującego działalność sceny przedstawienia ''Zemsty'' Aleksandra Fredry. Z kolei w parku, przylegającym do budynku Teatru, 15 lipca 1897 r. otwarta została, mieszcząca się w drewnianym obiekcie, tzw. letnia scena. Nieistniejący współcześnie ów drewniany Teatr Letni zainaugurował swoją działalność operą Wojciecha Bogusławskiego (libretto) i Jana Stefaniego (muzyka) ''Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale''. Teatr ten mieścił około 700 widzów. Na jego scenie wystawiane były widowiska operowe, operetkowe i śpiewogry. Budynek przetrwał do I wojny światowej, po czym w trakcie rozbiórki spłonął.		Teatr zapoczątkował swoją działalność jako tzw. Teatr Zimowy 6 lutego 1897 r. premierą ''Zemsty'' Aleksandra Fredry, w wykonaniu amatorskiego zespołu teatralnego Kazimierza Lisiewicza, a następnie dzień później komedią Viktoriena ''Sardou Madame Sans-Gêne'', w wykonaniu pierwszego zawodowego zespołu sosnowieckiego, występującego pod kierunkiem uzdolnionego amanta Czesława Teofila Janowskiego. Inicjatorem budowy gmachu był miejscowy właściciel hoteli i kilku zakładów gastronomicznych Józef Szymański. Plany jego wspierał miejscowy przemysłowiec Ludwik Mauve, stojący na czele Towarzystwa Przemysłowo-Górniczego „Hrabia Renard”. Ponadto w organizacji budowy Teatru aktywnie uczestniczył m. in. mieszkający w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] poeta [[Andrzej Niemojewski]]. On też był autorem patriotycznego w wymowie ''Prologu'' do inaugurującego działalność sceny przedstawienia ''Zemsty'' Aleksandra Fredry. Z kolei w parku, przylegającym do budynku Teatru, 15 lipca 1897 r. otwarta została, mieszcząca się w drewnianym obiekcie, tzw. letnia scena. Nieistniejący współcześnie ów drewniany Teatr Letni zainaugurował swoją działalność operą Wojciecha Bogusławskiego (libretto) i Jana Stefaniego (muzyka) ''Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale''. Teatr ten mieścił około 700 widzów. Na jego scenie wystawiane były widowiska operowe, operetkowe i śpiewogry. Budynek przetrwał do I wojny światowej, po czym w trakcie rozbiórki spłonął.

Linia 25:		Linia 25:

	==W roli Teatru Zagłębia==		==W roli Teatru Zagłębia==
			[[Plik:Zagłębie2.jpg\|300px\|thumb\|right\|''Korzeniec'' Z. Białas. Reż. i scen. R. Brzyk, praprem. 26 V 2012 r.Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]
	~~Reaktywowany 17 lipca 1955 r~~. ~~premierą~~ ''~~Ślubów panieńskich~~'' A. ~~Fredry Teatr stał się jednym z najważniejszych obiektów tożsamości regionalnej Zagłębia Dąbrowskiego~~. ~~Swoją ponowną działalność zainaugurował pod obowiązującą do dzisiaj nazwą Teatru Zagłębia~~. ~~Przez lata przebudowywany~~ i ~~modernizowany~~, m. in. ~~wg projektu Stefana Szawicy, następnie Hanny Dobieckiej i Jacka Rybarkiewicza, swój współczesny kształt uzyskał dzięki prowadzonej już~~ w ~~XXI wieku przebudowie wejścia głównego i nowej aranżacji wnętrz~~.

	Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.		Jego dyrektorami w tym czasie m. in. byli: Władysław Szypulski (1955-1957), Tadeusz Przystawski (1957-1965), Andrzej Uramowicz (1965-1966) i Wiesław Mirecki (1966-1971) – żołnierz i wieloletni organizator powojennego życia teatralnego na terenie Anglii, rzecznik widowisk realizowanych w duchu epoki i w zgodzie z intencjami autora<ref>W czasie kampanii wrześniowej był oficerem kawalerii. Osadzony w Oflagu, kierował obozowymi teatrami: w Prenzlau, Neubrandenburg, Grossborn, W Sosnowcu od początku wspierany był przez Jana Pierzchałę, kierownika literackiego Teatru w latach 1966–1997.</ref>. Wystawiony 8 X 1966 r. w jego reż. ''Romulus Wielki'' Friedricha Dürrenmatta, z gościnnym udziałem Jana Świderskiego, stał się wydarzeniem, podobnie jak i m. in. późniejsze występy gościnne Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego w ''Moście'' Jerzego Szaniawskiego. W latach siedemdziesiątych funkcję dyrektora i kierownika artystycznego pełnił Antoni Słociński (1971- 1976), a następnie przez 21 sezonów Jan Klemens (1976-1997), rodowity Ślązak i absolwent katowickiego Studia Dramatycznego z 1953 r., rzecznik – jak pisała Renata Zwoźniakowa - „''teatru otwartego''”, teatru „''stosującego różne środki sceniczne''”<ref>Renata Zwoźniakowa: ''Stopniowo wrastać w teatr''. W.: ''Teatr w Zagłębiu Dąbrowskim. Jubileusz 85-lecia PTZ w Sosnowcu 1897–1982''…, s.52.</ref>. Był to zarazem „''teatr różnorodny''”. W latach jego dyrekcji dowodziła tego zarówno wielość rodzajów dramatycznych, jak i odmiennych stylów ich realizacji. Przede wszystkim Klemens dał się poznać jako konsekwentny rzecznik klasyki, a równocześnie „''skromny i powściągliwy''” aktor i reżyser. Widowiska w jego realizacji wyróżniał „''wyrównany i wysoki poziom, często przechodzący do pułapu wybitnego''”<ref> Wypowiedź Pawła Gabary. Cytuję za: Kazimiera Zielińska: ''Dom otwarty Jana Klemensa czyli ostatnie sezony 100-lecia''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''. Red. A. Osajda. Sosnowiec 1997, s.31.</ref>. Uczciwy i lojalny wobec autora, niechętny interwencji w tekst i jego rewizji.

Linia 37:		Linia 35:

	Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.		Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.
			[[Plik:Zagłębie3.jpg\|300px\|thumb\|right\| ''Tartuffe'' Molier. Reż. R. Zioło, scen. A. Witkowski, prem. 29 III 2019 r. Teatr Zagłębia w Sosnowcu. Fot. M. Stobierski. (Z archiwum Teatru).]]

			Reaktywowany 17 lipca 1955 r. premierą ''Ślubów panieńskich'' A. Fredry Teatr stał się jednym z najważniejszych obiektów tożsamości regionalnej Zagłębia Dąbrowskiego. Swoją ponowną działalność zainaugurował pod obowiązującą do dzisiaj nazwą Teatru Zagłębia. Przez lata przebudowywany i modernizowany, m. in. wg projektu Stefana Szawicy, następnie Hanny Dobieckiej i Jacka Rybarkiewicza, swój współczesny kształt uzyskał dzięki prowadzonej już w XXI wieku przebudowie wejścia głównego i nowej aranżacji wnętrz.

	Wypracowany w duchu niemal akademickiej powagi model teatru Klemensa, z powodzeniem kontynuował Adam Kopciuszewski (1997-2011). Teatr, będąc w sytuacji jedynego na terenie miasta, przez cały czas jego dyrekcji prezentował kanon klasycznej dramaturgii światowej i rodzimej, a także najciekawszej literatury współczesnej. Zainteresowanie budził także dobry poziom aktorskiego rzemiosła. Przykładem tego zaraz na wstępie był m. in. ujęty w ramy operowe, tytułowany przedstawieniem roku i wyróżniony czterema Złotymi Maskami ''Kordian'' Juliusza Słowackiego, z udziałem Wojciecha Leśniaka w roli Szatana i w reż. przedwcześnie zmarłego Zbigniewa Zasadnego<ref>Aktorzy grający w tym przedstawieniu – Adam Kopciuszewski, Wojciech Leśniak i Andrzej Lipski, w ogólnopolskim konkursie na inscenizację dzieł wielkich romantyków, organizowanym przez ZASP, otrzymali w 1999 r. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki.</ref>, nagrodzonego także Złotą Maską za reżyserię ''Iwony księżniczki Burgunda'' Witolda Gombrowicza. Dodajmy, że z klasyki narodowej w repertuarze odnajdujemy ponadto ''Dożywocie'' Aleksandra Fredry w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Szewców'' Stanisława Ignacego Witkacego w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego oraz głośny cykl kolejnych przedstawień Gombrowiczowskich: ''Operetki'', ''Ferdydurki'', ''Ślubu'' i ''Pornografii'' w reż. Jacka Bunscha<ref> Jacek Sieracki poświęcił im osobny szkic zatytułowany ''Cztery porcje Gombrowicza''. W.: ''110 lat Teatru Zagłębia''. Red. J. Malicka. Sosnowiec 2007, s. 59–74.</ref>,a dodatkowo ''Fantazego'' Juliusza Słowackiego w reż. Henryka Adamka, ''Wesele'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska, ''Kram z piosenkami'' Leona Schillera w reż. i choreogr. Henryka Konwińskiego, ''Moralność pani Dulskiej'' Gabrieli Zapolskiej w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego, ''Dziady część III'' Adama Mickiewicza w reż. Bogdana Michalika i ''Wyzwolenie'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska.		Wypracowany w duchu niemal akademickiej powagi model teatru Klemensa, z powodzeniem kontynuował Adam Kopciuszewski (1997-2011). Teatr, będąc w sytuacji jedynego na terenie miasta, przez cały czas jego dyrekcji prezentował kanon klasycznej dramaturgii światowej i rodzimej, a także najciekawszej literatury współczesnej. Zainteresowanie budził także dobry poziom aktorskiego rzemiosła. Przykładem tego zaraz na wstępie był m. in. ujęty w ramy operowe, tytułowany przedstawieniem roku i wyróżniony czterema Złotymi Maskami ''Kordian'' Juliusza Słowackiego, z udziałem Wojciecha Leśniaka w roli Szatana i w reż. przedwcześnie zmarłego Zbigniewa Zasadnego<ref>Aktorzy grający w tym przedstawieniu – Adam Kopciuszewski, Wojciech Leśniak i Andrzej Lipski, w ogólnopolskim konkursie na inscenizację dzieł wielkich romantyków, organizowanym przez ZASP, otrzymali w 1999 r. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki.</ref>, nagrodzonego także Złotą Maską za reżyserię ''Iwony księżniczki Burgunda'' Witolda Gombrowicza. Dodajmy, że z klasyki narodowej w repertuarze odnajdujemy ponadto ''Dożywocie'' Aleksandra Fredry w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Szewców'' Stanisława Ignacego Witkacego w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego oraz głośny cykl kolejnych przedstawień Gombrowiczowskich: ''Operetki'', ''Ferdydurki'', ''Ślubu'' i ''Pornografii'' w reż. Jacka Bunscha<ref> Jacek Sieracki poświęcił im osobny szkic zatytułowany ''Cztery porcje Gombrowicza''. W.: ''110 lat Teatru Zagłębia''. Red. J. Malicka. Sosnowiec 2007, s. 59–74.</ref>,a dodatkowo ''Fantazego'' Juliusza Słowackiego w reż. Henryka Adamka, ''Wesele'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska, ''Kram z piosenkami'' Leona Schillera w reż. i choreogr. Henryka Konwińskiego, ''Moralność pani Dulskiej'' Gabrieli Zapolskiej w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego, ''Dziady część III'' Adama Mickiewicza w reż. Bogdana Michalika i ''Wyzwolenie'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska.

Praktykant: /* W roli Teatru Zagłębia */

2020-08-24T05:54:51Z

W roli Teatru Zagłębia

← poprzednia wersja		Wersja z 07:54, 24 sie 2020
Linia 38:		Linia 38:
	Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.		Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.

	Wypracowany w duchu niemal akademickiej powagi model teatru Klemensa, z powodzeniem kontynuował Adam Kopciuszewski (1997-2011). Teatr, będąc w sytuacji jedynego na terenie miasta, przez cały czas jego dyrekcji prezentował kanon klasycznej dramaturgii światowej i rodzimej, a także najciekawszej literatury współczesnej. Zainteresowanie budził także dobry poziom aktorskiego rzemiosła. Przykładem tego zaraz na wstępie był m. in. ujęty w ramy operowe, tytułowany przedstawieniem roku i wyróżniony czterema Złotymi Maskami Kordian Juliusza Słowackiego, z udziałem Wojciecha Leśniaka w roli Szatana i w reż. przedwcześnie zmarłego Zbigniewa Zasadnego<ref>Aktorzy grający w tym przedstawieniu – Adam Kopciuszewski, Wojciech Leśniak i Andrzej Lipski, w ogólnopolskim konkursie na inscenizację dzieł wielkich romantyków, organizowanym przez ZASP, otrzymali w 1999 r. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki.</ref>, nagrodzonego także Złotą Maską za reżyserię ''Iwony księżniczki Burgunda'' Witolda Gombrowicza. Dodajmy, że z klasyki narodowej w repertuarze odnajdujemy ponadto ''Dożywocie'' Aleksandra Fredry w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Szewców'' Stanisława Ignacego Witkacego w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego oraz głośny cykl kolejnych przedstawień Gombrowiczowskich: ''Operetki'', ''Ferdydurki'', ''Ślubu'' i ''Pornografii'' w reż. Jacka Bunscha<ref> Jacek Sieracki poświęcił im osobny szkic zatytułowany ''Cztery porcje Gombrowicza''. W.: ''110 lat Teatru Zagłębia''. Red. J. Malicka. Sosnowiec 2007, s. 59–74.</ref>,a dodatkowo ''Fantazego'' Juliusza Słowackiego w reż. Henryka Adamka, ''Wesele'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska, ''Kram z piosenkami'' Leona Schillera w reż. i choreogr. Henryka Konwińskiego, ''Moralność pani Dulskiej'' Gabrieli Zapolskiej w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego, ''Dziady część III'' Adama Mickiewicza w reż. Bogdana Michalika i ''Wyzwolenie'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska.		Wypracowany w duchu niemal akademickiej powagi model teatru Klemensa, z powodzeniem kontynuował Adam Kopciuszewski (1997-2011). Teatr, będąc w sytuacji jedynego na terenie miasta, przez cały czas jego dyrekcji prezentował kanon klasycznej dramaturgii światowej i rodzimej, a także najciekawszej literatury współczesnej. Zainteresowanie budził także dobry poziom aktorskiego rzemiosła. Przykładem tego zaraz na wstępie był m. in. ujęty w ramy operowe, tytułowany przedstawieniem roku i wyróżniony czterema Złotymi Maskami ''Kordian'' Juliusza Słowackiego, z udziałem Wojciecha Leśniaka w roli Szatana i w reż. przedwcześnie zmarłego Zbigniewa Zasadnego<ref>Aktorzy grający w tym przedstawieniu – Adam Kopciuszewski, Wojciech Leśniak i Andrzej Lipski, w ogólnopolskim konkursie na inscenizację dzieł wielkich romantyków, organizowanym przez ZASP, otrzymali w 1999 r. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki.</ref>, nagrodzonego także Złotą Maską za reżyserię ''Iwony księżniczki Burgunda'' Witolda Gombrowicza. Dodajmy, że z klasyki narodowej w repertuarze odnajdujemy ponadto ''Dożywocie'' Aleksandra Fredry w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Szewców'' Stanisława Ignacego Witkacego w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego oraz głośny cykl kolejnych przedstawień Gombrowiczowskich: ''Operetki'', ''Ferdydurki'', ''Ślubu'' i ''Pornografii'' w reż. Jacka Bunscha<ref> Jacek Sieracki poświęcił im osobny szkic zatytułowany ''Cztery porcje Gombrowicza''. W.: ''110 lat Teatru Zagłębia''. Red. J. Malicka. Sosnowiec 2007, s. 59–74.</ref>,a dodatkowo ''Fantazego'' Juliusza Słowackiego w reż. Henryka Adamka, ''Wesele'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska, ''Kram z piosenkami'' Leona Schillera w reż. i choreogr. Henryka Konwińskiego, ''Moralność pani Dulskiej'' Gabrieli Zapolskiej w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego, ''Dziady część III'' Adama Mickiewicza w reż. Bogdana Michalika i ''Wyzwolenie'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska.

	Z kolei z zakresu klasyki europejskiej obok ''Księżniczki na opak wywróconej'' Don Pedro Calderona de la Barca w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Czarującej szewcowej'' Federica Garcii Lorki w reż. Henryka Adamka, dwóch sztuk Bertolta Brechta ''Opery za trzy grosze'' i ''Kariery Artura Ui'', obu w reż. J. Bunscha oraz ''Wieczoru Trzech Króli'' Williama Shakespeare’a w reż. H. Adamka, w scen. Anny i Tadeusza Smolickich, z muzyką Józefa Skrzeka, odnajdujemy ''Dekameron'' Giovanniego Boccaccia w reż. Janusza Klimszy, a także ''Antygonę'' Sofoklesa w reż. B. Cioska, ''Świętoszka'' Moliera w reż. B. Michalika, ''Kandyda'' Woltera w reż. H. Adamka, ''Mistrza i Małgorzatę'' Michaiła Bułhakowa w reż. Andrzeja M. Marczewskiego i ''Łysą śpiewaczkę'' Eugène Ionesco w reż. Grzegorza Kempinsky’ego.		Z kolei z zakresu klasyki europejskiej obok ''Księżniczki na opak wywróconej'' Don Pedro Calderona de la Barca w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Czarującej szewcowej'' Federica Garcii Lorki w reż. Henryka Adamka, dwóch sztuk Bertolta Brechta ''Opery za trzy grosze'' i ''Kariery Artura Ui'', obu w reż. J. Bunscha oraz ''Wieczoru Trzech Króli'' Williama Shakespeare’a w reż. H. Adamka, w scen. Anny i Tadeusza Smolickich, z muzyką Józefa Skrzeka, odnajdujemy ''Dekameron'' Giovanniego Boccaccia w reż. Janusza Klimszy, a także ''Antygonę'' Sofoklesa w reż. B. Cioska, ''Świętoszka'' Moliera w reż. B. Michalika, ''Kandyda'' Woltera w reż. H. Adamka, ''Mistrza i Małgorzatę'' Michaiła Bułhakowa w reż. Andrzeja M. Marczewskiego i ''Łysą śpiewaczkę'' Eugène Ionesco w reż. Grzegorza Kempinsky’ego.

Praktykant: /* W roli Teatru Zagłębia */

2020-08-24T05:50:46Z

W roli Teatru Zagłębia

← poprzednia wersja		Wersja z 07:50, 24 sie 2020
Linia 38:		Linia 38:
	Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.		Na lata dyrekcji Klemensa przypadł trudny czas transformacji ustrojowej i gospodarczej. Dominujące dotychczas w pracy Teatru Zagłębia wielorakie funkcje społeczno-artystyczne, zmuszone były stopniowo ustępować miejsca funkcji ludycznej, substytutywnej i terapeutycznej zarazem. Teatr rozładowując napięcia społeczne i frustracje, poszukiwał dróg wyjścia z zaistniałej sytuacji kryzysowej. W chwili przechodzenia na emeryturę Klemens z obawą pisał: ''Teatr w Sosnowcu jest już bodaj ostatnią, jeszcze nienaruszoną wartością regionalną Zagłębia Dąbrowskiego. Należy go więc osłaniać i bronić stanowczo przed destrukcyjnym demontażem ideowo-artystycznym''<ref>Jan Klemens: ''Adres do … przyszłości''. W.: ''100 lat Teatru Zagłębia w Sosnowcu''…</ref>.

	Wypracowany w duchu niemal akademickiej powagi model teatru Klemensa, z powodzeniem kontynuował Adam Kopciuszewski (1997-2011). Teatr, będąc w sytuacji jedynego na terenie miasta, przez cały czas jego dyrekcji prezentował kanon klasycznej dramaturgii światowej i rodzimej, a także najciekawszej literatury współczesnej. Zainteresowanie budził także dobry poziom aktorskiego rzemiosła. Przykładem tego zaraz na wstępie był m. in. ujęty w ramy operowe, tytułowany przedstawieniem roku i wyróżniony czterema Złotymi Maskami Kordian Juliusza Słowackiego, z udziałem Wojciecha Leśniaka w roli Szatana i w reż. przedwcześnie zmarłego Zbigniewa Zasadnego<ref>Aktorzy grający w tym przedstawieniu – Adam Kopciuszewski, Wojciech Leśniak i Andrzej Lipski, w ogólnopolskim konkursie na inscenizację dzieł wielkich romantyków, organizowanym przez ZASP, otrzymali w 1999 r. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki.</ref>, nagrodzonego także Złotą Maską za reżyserię ''Iwony księżniczki Burgunda'' Witolda Gombrowicza. Dodajmy, że z klasyki narodowej w repertuarze odnajdujemy ponadto ''Dożywocie'' Aleksandra Fredry w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Szewców'' Stanisława Ignacego Witkacego w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego oraz głośny cykl kolejnych przedstawień Gombrowiczowskich: ''Operetki'', ''Ferdydurki'', ''Ślubu'’ i ''Pornografii'' w reż. Jacka Bunscha<ref> Jacek Sieracki poświęcił im osobny szkic zatytułowany ''Cztery porcje Gombrowicza''. W.: ''110 lat Teatru Zagłębia''. Red. J. Malicka. Sosnowiec 2007, s. 59–74.</ref>,a dodatkowo ''Fantazego'' Juliusza Słowackiego w reż. Henryka Adamka, ''Wesele'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska, ''Kram z piosenkami'' Leona Schillera w reż. i choreogr. Henryka Konwińskiego, ''Moralność pani Dulskiej'' Gabrieli Zapolskiej w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego, ''Dziady część III'' Adama Mickiewicza w reż. Bogdana Michalika i ''Wyzwolenie'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska.		Wypracowany w duchu niemal akademickiej powagi model teatru Klemensa, z powodzeniem kontynuował Adam Kopciuszewski (1997-2011). Teatr, będąc w sytuacji jedynego na terenie miasta, przez cały czas jego dyrekcji prezentował kanon klasycznej dramaturgii światowej i rodzimej, a także najciekawszej literatury współczesnej. Zainteresowanie budził także dobry poziom aktorskiego rzemiosła. Przykładem tego zaraz na wstępie był m. in. ujęty w ramy operowe, tytułowany przedstawieniem roku i wyróżniony czterema Złotymi Maskami Kordian Juliusza Słowackiego, z udziałem Wojciecha Leśniaka w roli Szatana i w reż. przedwcześnie zmarłego Zbigniewa Zasadnego<ref>Aktorzy grający w tym przedstawieniu – Adam Kopciuszewski, Wojciech Leśniak i Andrzej Lipski, w ogólnopolskim konkursie na inscenizację dzieł wielkich romantyków, organizowanym przez ZASP, otrzymali w 1999 r. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki.</ref>, nagrodzonego także Złotą Maską za reżyserię ''Iwony księżniczki Burgunda'' Witolda Gombrowicza. Dodajmy, że z klasyki narodowej w repertuarze odnajdujemy ponadto ''Dożywocie'' Aleksandra Fredry w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Szewców'' Stanisława Ignacego Witkacego w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego oraz głośny cykl kolejnych przedstawień Gombrowiczowskich: ''Operetki'', ''Ferdydurki'', ''Ślubu'' i ''Pornografii'' w reż. Jacka Bunscha<ref> Jacek Sieracki poświęcił im osobny szkic zatytułowany ''Cztery porcje Gombrowicza''. W.: ''110 lat Teatru Zagłębia''. Red. J. Malicka. Sosnowiec 2007, s. 59–74.</ref>,a dodatkowo ''Fantazego'' Juliusza Słowackiego w reż. Henryka Adamka, ''Wesele'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska, ''Kram z piosenkami'' Leona Schillera w reż. i choreogr. Henryka Konwińskiego, ''Moralność pani Dulskiej'' Gabrieli Zapolskiej w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego, ''Dziady część III'' Adama Mickiewicza w reż. Bogdana Michalika i ''Wyzwolenie'' Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bogdana Cioska.

	Z kolei z zakresu klasyki europejskiej obok ''Księżniczki na opak wywróconej'' Don Pedro Calderona de la Barca w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Czarującej szewcowej'' Federica Garcii Lorki w reż. Henryka Adamka, dwóch sztuk Bertolta Brechta ''Opery za trzy grosze'' i ''Kariery Artura Ui'', obu w reż. J. Bunscha oraz ''Wieczoru Trzech Króli'' Williama Shakespeare’a w reż. H. Adamka, w scen. Anny i Tadeusza Smolickich, z muzyką Józefa Skrzeka, odnajdujemy ''Dekameron'' Giovanniego Boccaccia w reż. Janusza Klimszy, a także ''Antygonę'' Sofoklesa w reż. B. Cioska, ''Świętoszka'' Moliera w reż. B. Michalika, ''Kandyda'' Woltera w reż. H. Adamka, ''Mistrza i Małgorzatę'' Michaiła Bułhakowa w reż. Andrzeja M. Marczewskiego i ''Łysą śpiewaczkę'' Eugène Ionesco w reż. Grzegorza Kempinsky’ego.		Z kolei z zakresu klasyki europejskiej obok ''Księżniczki na opak wywróconej'' Don Pedro Calderona de la Barca w reż. Zbigniewa Bogdańskiego, ''Czarującej szewcowej'' Federica Garcii Lorki w reż. Henryka Adamka, dwóch sztuk Bertolta Brechta ''Opery za trzy grosze'' i ''Kariery Artura Ui'', obu w reż. J. Bunscha oraz ''Wieczoru Trzech Króli'' Williama Shakespeare’a w reż. H. Adamka, w scen. Anny i Tadeusza Smolickich, z muzyką Józefa Skrzeka, odnajdujemy ''Dekameron'' Giovanniego Boccaccia w reż. Janusza Klimszy, a także ''Antygonę'' Sofoklesa w reż. B. Cioska, ''Świętoszka'' Moliera w reż. B. Michalika, ''Kandyda'' Woltera w reż. H. Adamka, ''Mistrza i Małgorzatę'' Michaiła Bułhakowa w reż. Andrzeja M. Marczewskiego i ''Łysą śpiewaczkę'' Eugène Ionesco w reż. Grzegorza Kempinsky’ego.

Praktykant o 09:57, 21 sie 2020

2020-08-21T09:57:57Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:57, 21 sie 2020
Linia 1:		Linia 1:
	Andrzej Linert		[[Kategoria:Historia]]
			[[Kategoria:Kultura i sztuka]]
			[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
			[[Kategoria:Tom 7 (2020)]]
			Autor: [[prof. dr hab. Andrzej Linert]]
	==Teatr Zimowy==		==Teatr Zimowy==