Ania: UWAGA! Usunięcie treści (strona pozostała pusta)!

2014-03-26T07:02:21Z

UWAGA! Usunięcie treści (strona pozostała pusta)!

Milka o 11:56, 17 gru 2013

2013-12-17T11:56:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:56, 17 gru 2013
Linia 93:		Linia 93:
	Ostatni z synów Bolesława I, Bolesław II w wyniku podziału otrzymał część księstwa z Bielskiem, do której - po śmierci matki (1447) - dołączył część jej wiana (16 miejscowości w południowo-zachodniej części księstwa). Tuż przed śmiercią – 6 II 1452 - zamienił się z bratem Wacławem oddając mu Bielsko, a biorąc od niego Bytom. Zastrzegł jednak, że ten nie odstąpi nikomu Bielska z pominięciem jego lub jego synów. W przeciwieństwie do brata Przemysława, Bolesław II opowiadał się za ścisłym związkiem z Polską. Jego żoną była Anna, córka Iwana księcia na Bielsku (Podlaskim), a siostrzenica Zofii Holszańskiej, królowej Polski; jako wiano otrzymała od niego Frydek i Frysztat. Przedwcześnie zmarły książę (8 X 1452) pozostawił syna [[Kazimierz II\|Kazimierza II]]. Ten wychowywany przez stryja Przemysława II już w 1460 został dopuszczony do współrządów. Natomiast pełnię władzy w całym księstwie cieszyńskim przejął po jego śmierci w 1477 roku. W czasie walk o tron czeski między Jagiellonami, a Maciejem Korwinem Kazimierz II złożył hołd królowi węgierskiemu, ale potem przeszedł na stronę Władysława Jagiellończyka. Skutkowało to tym, że kiedy ostatecznie w 1490 roku Jagiellończyk, jako król czeski przejął władzę na Śląsku, Kazimierz został mianowany starostą generalnym. Funkcję tę pełnił dwukrotnie, do 1504  i w latach 1506-1528. Był żonaty z Joanną, córką Wiktoryna z Podiebradów, z którą miał dwóch synów; duchownego Fryderyka (zm. 1507) i Wacława II (zm. 1524). Obydwu synów jednak przeżył, gdyż sam zmarł dopiero w 1528 roku.		Ostatni z synów Bolesława I, Bolesław II w wyniku podziału otrzymał część księstwa z Bielskiem, do której - po śmierci matki (1447) - dołączył część jej wiana (16 miejscowości w południowo-zachodniej części księstwa). Tuż przed śmiercią – 6 II 1452 - zamienił się z bratem Wacławem oddając mu Bielsko, a biorąc od niego Bytom. Zastrzegł jednak, że ten nie odstąpi nikomu Bielska z pominięciem jego lub jego synów. W przeciwieństwie do brata Przemysława, Bolesław II opowiadał się za ścisłym związkiem z Polską. Jego żoną była Anna, córka Iwana księcia na Bielsku (Podlaskim), a siostrzenica Zofii Holszańskiej, królowej Polski; jako wiano otrzymała od niego Frydek i Frysztat. Przedwcześnie zmarły książę (8 X 1452) pozostawił syna [[Kazimierz II\|Kazimierza II]]. Ten wychowywany przez stryja Przemysława II już w 1460 został dopuszczony do współrządów. Natomiast pełnię władzy w całym księstwie cieszyńskim przejął po jego śmierci w 1477 roku. W czasie walk o tron czeski między Jagiellonami, a Maciejem Korwinem Kazimierz II złożył hołd królowi węgierskiemu, ale potem przeszedł na stronę Władysława Jagiellończyka. Skutkowało to tym, że kiedy ostatecznie w 1490 roku Jagiellończyk, jako król czeski przejął władzę na Śląsku, Kazimierz został mianowany starostą generalnym. Funkcję tę pełnił dwukrotnie, do 1504  i w latach 1506-1528. Był żonaty z Joanną, córką Wiktoryna z Podiebradów, z którą miał dwóch synów; duchownego Fryderyka (zm. 1507) i Wacława II (zm. 1524). Obydwu synów jednak przeżył, gdyż sam zmarł dopiero w 1528 roku.

	<Cieszyńską linię Piastów przedłużył pogrobowy syn Wacława II, [[Wacław III Adam]]. Zwolennik reformacji, którą ostatecznie wprowadził w księstwie w 1540 roku; skutkowało to m.in. rozwiązaniem klasztorów dominikanów i bernardynów w Cieszynie i benedyktynów w Orłowej. Pierwszą żoną Wacława Adama była Maria, córka Jana z Pernstejnu (wcześniej regenta księstwa), z której pozostawił syna Fryderyka Kazimierza (zm. 1571) i córki Annę i Zofię. Drugą małżonką została Katarzyna Sydonia, księżna saska, która urodziła mu trzech synów: Chrystiana Augusta (zm. 1571), Jana Albrechta (zm. 1579) i Adama Wacława oraz dwie córki: Marię Sydonię (żonę Fryderyka IV legnickiego) i Annę Sybillę.		Cieszyńską linię Piastów przedłużył pogrobowy syn Wacława II, [[Wacław III Adam]]. Zwolennik reformacji, którą ostatecznie wprowadził w księstwie w 1540 roku; skutkowało to m.in. rozwiązaniem klasztorów dominikanów i bernardynów w Cieszynie i benedyktynów w Orłowej. Pierwszą żoną Wacława Adama była Maria, córka Jana z Pernstejnu (wcześniej regenta księstwa), z której pozostawił syna Fryderyka Kazimierza (zm. 1571) i córki Annę i Zofię. Drugą małżonką została Katarzyna Sydonia, księżna saska, która urodziła mu trzech synów: Chrystiana Augusta (zm. 1571), Jana Albrechta (zm. 1579) i Adama Wacława oraz dwie córki: Marię Sydonię (żonę Fryderyka IV legnickiego) i Annę Sybillę.

	Z synów Wacława III Adama, który zmarł w 1579 roku, przeżył go tylko [[Adam Wacław]]. Początkowo gorliwy zwolennik protestantyzmu (kilkakrotnie wydał rozporządzenia dotyczące zwalczania katolicyzmu), w 1610 roku zmienił wyznanie na katolickie, a swoim poddanym nakazał powrót na łono Kościoła katolickiego i jednocześnie zarządził wypędzenie ewangelików z księstwa. Działania te niewątpliwie zbliżyły go cesarza Macieja Habsburga, któremu w 1611 złożył hołd we Wrocławiu. Pewnie nagrodą za taką postawę była późniejsza nominacja na starostwo generalne Śląska (1617). Z małżeństwa z Elżbietą, córką księcia kurlandzkiego Gotarda Kettlera, miał trzech synów: Adama Gotrada (zm. 1597), Chrystiana Adama (zm. 1602) i [[Fryderyk Wilhelm\|Fryderyka Wilhelma]] (zm. 1625), który jak jedyny przeżył ojca, oraz dwie córki: Annę Sydonię (zm. 1619), żonę Jakuba II von Hohenhembs i [[Elżbietę Lukrecję]], żonę Gundakera księcia Liechtensteinu. Książę pozostawił jeszcze syna Wacława Gotfryda (zm. 1672) ze związku ze szlachcianką Małgorzatą Koschlinger. Ten jednak, mimo że legitymowany (1604), ze względu na pochodzenie matki, nie mógł dziedziczyć po ojcu księstwa; w 1640 roku otrzymał tytuł barona von Hohenstein.		Z synów Wacława III Adama, który zmarł w 1579 roku, przeżył go tylko [[Adam Wacław]]. Początkowo gorliwy zwolennik protestantyzmu (kilkakrotnie wydał rozporządzenia dotyczące zwalczania katolicyzmu), w 1610 roku zmienił wyznanie na katolickie, a swoim poddanym nakazał powrót na łono Kościoła katolickiego i jednocześnie zarządził wypędzenie ewangelików z księstwa. Działania te niewątpliwie zbliżyły go cesarza Macieja Habsburga, któremu w 1611 złożył hołd we Wrocławiu. Pewnie nagrodą za taką postawę była późniejsza nominacja na starostwo generalne Śląska (1617). Z małżeństwa z Elżbietą, córką księcia kurlandzkiego Gotarda Kettlera, miał trzech synów: Adama Gotrada (zm. 1597), Chrystiana Adama (zm. 1602) i [[Fryderyk Wilhelm\|Fryderyka Wilhelma]] (zm. 1625), który jak jedyny przeżył ojca, oraz dwie córki: Annę Sydonię (zm. 1619), żonę Jakuba II von Hohenhembs i [[Elżbietę Lukrecję]], żonę Gundakera księcia Liechtensteinu. Książę pozostawił jeszcze syna Wacława Gotfryda (zm. 1672) ze związku ze szlachcianką Małgorzatą Koschlinger. Ten jednak, mimo że legitymowany (1604), ze względu na pochodzenie matki, nie mógł dziedziczyć po ojcu księstwa; w 1640 roku otrzymał tytuł barona von Hohenstein.

	Po śmierci Adama Wacława w 1617 roku, rządy w księstwie w imieniu nieletniego Fryderyka Wilhelma sprawowała początkowo jego starsza siostra, Elżbieta Lukrecja. Fryderyk, po odbyciu studiów w Niemczech w 1624 roku wrócił na krótko do Cieszyna, ale rok później niespodziewanie zmarł w Kolonii w wieku 24 lat. Pozostawił nieślubną córkę Magdalenę (legitymowana w 1640 roku, otrzymała tytuł barona Hohenstein). Po jego śmierci rządy w księstwie, po burzliwym procesie z Habsburgami, za specjalną zgodą cesarską, objęła ponownie Elżbieta Lukrecja. Była ostatnim Piastem rządzącym księstwem cieszyńskim. Po jej śmierci (19 V1653) księstwo objął w posiadanie cesarz Ferdynand II, którzy przekazał je w synowi, Ferdynandowi III.~~</p>~~		Po śmierci Adama Wacława w 1617 roku, rządy w księstwie w imieniu nieletniego Fryderyka Wilhelma sprawowała początkowo jego starsza siostra, Elżbieta Lukrecja. Fryderyk, po odbyciu studiów w Niemczech w 1624 roku wrócił na krótko do Cieszyna, ale rok później niespodziewanie zmarł w Kolonii w wieku 24 lat. Pozostawił nieślubną córkę Magdalenę (legitymowana w 1640 roku, otrzymała tytuł barona Hohenstein). Po jego śmierci rządy w księstwie, po burzliwym procesie z Habsburgami, za specjalną zgodą cesarską, objęła ponownie Elżbieta Lukrecja. Była ostatnim Piastem rządzącym księstwem cieszyńskim. Po jej śmierci (19 V1653) księstwo objął w posiadanie cesarz Ferdynand II, którzy przekazał je w synowi, Ferdynandowi III.
	~~<p style="text-align: justify;"> ~~

	==6. Piastowie oświęcimscy==		==6. Piastowie oświęcimscy==
Linia 115:		Linia 114:
	Jan IV, ostatni z książąt oświęcimskich, od początku swoich samodzielnych rządów prowadził awanturniczą politykę wobec swoich sąsiadów. Najpierw 1444 roku włączył się w wojnę o księstwo siewierskie, które [[książę cieszyński Wacław]], sprzedał biskupowi krakowskiemu, Zbigniewowi Oleśnickiemu. Konflikt zakończył się w 1447 roku podpisaniem przez Jana IV (wraz z kilkoma innymi książętami górnośląskimi) zobowiązania, że nie zwiąże się z wrogami Królestwa Polskiego. Jednak w 1452 roku ponownie wszczął wojnę z Polską, popierając swego brata Przemysława toszeckiego, który wcześniej złupił okolice Siewierza oraz [[Włodek Skarzyński\|Włodka Skrzyńskiego]] z Barwałdu, który był sprawcą licznych rozbojów na pograniczu. Skutkowało to niestety wyprawą wojsk koronnych w 1453 roku pod Oświęcim i zmuszeniem Jana IV do rokowań, które zakładały złożenie hołdu królowi polskiemu i pokrycie kosztów wysłania przeciw niemu wyprawy. Nieudane próby odzyskania władzy w księstwie, zakończyły się zawarciem jesienią tego roku nowej umowy, która zakładała sprzedaż księstwa Koronie Polskiej. Umowę ostatecznie sfinalizowano 21 II 1457 roku w Gliwicach, gdzie Jan IV wystawił dokument, w którym oznajmił, że za zgodą braci, Wacława i Przemysława, sprzedał królowi polskiemu za 50 000 grzywien księstwo oświęcimskie, w skład którego wchodziły: zamki Oświęcim i Wołek, miasta: Oświęcim i Kęty i 45 wsi.		Jan IV, ostatni z książąt oświęcimskich, od początku swoich samodzielnych rządów prowadził awanturniczą politykę wobec swoich sąsiadów. Najpierw 1444 roku włączył się w wojnę o księstwo siewierskie, które [[książę cieszyński Wacław]], sprzedał biskupowi krakowskiemu, Zbigniewowi Oleśnickiemu. Konflikt zakończył się w 1447 roku podpisaniem przez Jana IV (wraz z kilkoma innymi książętami górnośląskimi) zobowiązania, że nie zwiąże się z wrogami Królestwa Polskiego. Jednak w 1452 roku ponownie wszczął wojnę z Polską, popierając swego brata Przemysława toszeckiego, który wcześniej złupił okolice Siewierza oraz [[Włodek Skarzyński\|Włodka Skrzyńskiego]] z Barwałdu, który był sprawcą licznych rozbojów na pograniczu. Skutkowało to niestety wyprawą wojsk koronnych w 1453 roku pod Oświęcim i zmuszeniem Jana IV do rokowań, które zakładały złożenie hołdu królowi polskiemu i pokrycie kosztów wysłania przeciw niemu wyprawy. Nieudane próby odzyskania władzy w księstwie, zakończyły się zawarciem jesienią tego roku nowej umowy, która zakładała sprzedaż księstwa Koronie Polskiej. Umowę ostatecznie sfinalizowano 21 II 1457 roku w Gliwicach, gdzie Jan IV wystawił dokument, w którym oznajmił, że za zgodą braci, Wacława i Przemysława, sprzedał królowi polskiemu za 50 000 grzywien księstwo oświęcimskie, w skład którego wchodziły: zamki Oświęcim i Wołek, miasta: Oświęcim i Kęty i 45 wsi.

	Jan IV zaciągnął się następnie na służbę króla polskiego i uczestniczył w wojnie z Zakonem Krzyżackim. Po sprzedaży księstwa oświęcimskiego książę przeniósł się do Gliwic, które wykupił od brat Przemysława, a po ich sprzedaży w 1482 roku Janowi Bielikowi z Kornic, staroście Górnego Śląska, osiadł w Karniowie, skąd pochodziła jego druga żona, Barbara, córka Mikołaja II, księcia karniowskiego. Zmarł między 1495 a 1497 rokiem. Jedyną córkę Helenę wydał za Jana z &Scaron;elmberka, możnego czeskiego.~~</p>~~		Jan IV zaciągnął się następnie na służbę króla polskiego i uczestniczył w wojnie z Zakonem Krzyżackim. Po sprzedaży księstwa oświęcimskiego książę przeniósł się do Gliwic, które wykupił od brat Przemysława, a po ich sprzedaży w 1482 roku Janowi Bielikowi z Kornic, staroście Górnego Śląska, osiadł w Karniowie, skąd pochodziła jego druga żona, Barbara, córka Mikołaja II, księcia karniowskiego. Zmarł między 1495 a 1497 rokiem. Jedyną córkę Helenę wydał za Jana z &Scaron;elmberka, możnego czeskiego.
	~~<p style="text-align: justify;">      ~~ Przemysław toszecki, który początkowo razem z Januszem IV prowadził awanturniczą politykę na pograniczu polsko-śląskim i uczestniczył w opisywanych wyżej wydarzeniach, po sprzedaży księstwa oświęcimskiego przez brata wyłagodził swe zachowanie. Brał potem udział w wojnie trzynastoletniej, jako zaciężny króla polskiego, był powoływany na arbitra w sporach między książętami górnośląskimi. Ożenił się z córką Mikołaja I opolskiego, która wniosła mu w posagu Łabędy i okręg sośnicowicki. Z tego małżeństwa była tylko córka Małgorzata, która później została klaryską we Wrocławiu. Książę zmarł w 1484 roku.
			Przemysław toszecki, który początkowo razem z Januszem IV prowadził awanturniczą politykę na pograniczu polsko-śląskim i uczestniczył w opisywanych wyżej wydarzeniach, po sprzedaży księstwa oświęcimskiego przez brata wyłagodził swe zachowanie. Brał potem udział w wojnie trzynastoletniej, jako zaciężny króla polskiego, był powoływany na arbitra w sporach między książętami górnośląskimi. Ożenił się z córką Mikołaja I opolskiego, która wniosła mu w posagu Łabędy i okręg sośnicowicki. Z tego małżeństwa była tylko córka Małgorzata, która później została klaryską we Wrocławiu. Książę zmarł w 1484 roku.

	==7. Piastowie zatorscy==		==7. Piastowie zatorscy==

Milka o 11:55, 17 gru 2013

2013-12-17T11:55:05Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:55, 17 gru 2013
Linia 1:		Linia 1:
	~~<p style="text-align: justify;">[[Kategoria:Historia Śląska]]</p>~~		[[Kategoria:Historia]]
	~~<p style="text-align: justify;"> </p>~~
	~~<h2 style="text-align: justify;"><strong>1. Piastowie opolsko-raciborscy (raciborsko-opolscy) w XII-XIII w.</strong></h2>~~		==1. Piastowie opolsko-raciborscy (raciborsko-opolscy) w XII-XIII w.==
	~~<p style="~~
			Protoplastą książąt opolsko-raciborskich był [[Mieszko]], w dawniejszej literaturze historycznej błędnie zwany Plątonogim, a obecnie występujący z prawidłowym przydomkiem Laskonogi. Było on synem [[Władysław II Wygnaniec\|Władysława II Wygnańca]] i Agnieszki z Babenbergów, a wnukiem Bolesława III Krzywoustego. Po utracie władzy pryncypackiej przez ojca w 1146 roku przebywał wraz z rodziną na wygnaniu w Niemczech. W wyniku nacisków cesarza Fryderyka Barbarossy Bolesław Kędzierzawy, nowy książę zwierzchni Polski, zgodził się jednak na powrót synów Władysława Wygnańca do Polski i odstąpienie im Śląska, ich ojcowizny. Najstarsi

Milka o 12:28, 13 lis 2013

2013-11-13T12:28:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:28, 13 lis 2013
Linia 76:		Linia 76:
	<p style="text-align: justify;">Autor: [[prof. UŚ dr hab. Jerzy Sperka]]</p>		<p style="text-align: justify;">Autor: [[prof. UŚ dr hab. Jerzy Sperka]]</p>
	<p style="text-align: justify;"> </p>		<p style="text-align: justify;"> </p>
	<h2 style="text-align: justify;">Bibliografia:</h2>		<h2 style="text-align: justify;">Bibliografia</h2>
	<ol style="text-align: justify;">		<ol style="text-align: justify;">
	<li>K. Baczkowski, <em>Walka Jagiellonów z Maciejem Korwinem o koronę czeską w latach 1471-1479</em>, Kraków 1980.</li>		<li>K. Baczkowski, <em>Walka Jagiellonów z Maciejem Korwinem o koronę czeską w latach 1471-1479</em>, Kraków 1980.</li>

Milka: Utworzył nową stronę „
Kategoria:Historia Śląska

1. Piastowie ...”

2013-11-13T12:28:07Z

Utworzył nową stronę „Kategoria:Historia Śląska <h2 style="text-align: justify;">1. Piastowie ...”
Podgląd zmian