Lasy Lublinieckie - Historia wersji

Praktykant o 06:51, 10 lip 2017

2017-07-10T06:51:44Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:51, 10 lip 2017
Linia 1:		Linia 1:
	~~Autor~~:[[ Wojciech Kurda ]]
			[[Kategoria:Geografia]]
			[[Kategoria:Indeks haseł – alfabetyczny]]
			[[Kategoria:Tom 3 (2016)]]
			Autorzy:[[ Wojciech Kurda ]]
			::::::::::::::::::::::::: ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO
			:::::::::::::::::::::::::[[ENCYKLOPEDIA WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO Tom 3 (2016)\|TOM: 3 (2016)]]


	Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[Konurbacja katowicka\|konurbacji katowickiej]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).		Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[Konurbacja katowicka\|konurbacji katowickiej]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).

Praktykant: /* Bibliografia */

2017-05-12T04:59:37Z

Bibliografia

← poprzednia wersja		Wersja z 06:59, 12 maj 2017
Linia 63:		Linia 63:

	==Bibliografia==		==Bibliografia==
			#Encyklopedia Geograficzna Świata. Atlas Polski, red. Z. Otałęga, Kraków 2000.
	#~~Emmerling Danuta (~~red.), 1999, Górnośląskie zamki i pałace. Województwo śląskie ~~ADAN~~.		#Geografia Polski. Środowisko przyrodnicze, red. L. Starkel, Warszwa 1999.
	#Janik ~~Maciej~~. Janik ~~Teresa~~, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, ~~Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA~~, ~~Katowice~~.		#Górnośląskie zamki i pałace. Województwo śląskie, red. D. Emmerling, Opole 1999.
	#~~Jaros Jerzy (~~red.~~), 1972~~, Lubliniec. Zarys rozwoju powiatu, ~~Wydawnictwo „Śląsk”~~, Katowice.		#Janik M.. Janik T., Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Katowice 2003.
	#~~Kondracki Jerzy, 2002, Geografia regionalna Polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa~~.		#Kondracki J., Geografia regionalna Polski, Warszawa 2002.
	~~#Łapiński Włodzimierz, 2007~~, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, ~~Wydawnictwo Włodzimierz Łapiński~~.		#Lasy województwa śląskiego. Wczoraj, dziś, jutro, red. S. Wika, Krzeszowice 1999.
	#~~Otałęga Zdzisława (red~~.), ~~2000, Encyklopedia Geograficzna Świata. Atlas Polski~~., ~~OPRES, Kraków~~.		#Lubliniec. Zarys rozwoju powiatu, red. J. Jaros, Katowice 1972.
	#~~Mizerski Witold, Żukowski Jan (red.), 2001,~~ Tablice Geograficzne, ~~Wydawnictwo Adamantan, Warszawa.~~		#Łapiński W., Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, Katowice 2007.
	~~#Starkel Leszek (~~red.~~), 1999, Geografia Polski~~. ~~Środowisko przyrodnicze, Wydawnictwo Naukowe PWN~~, ~~Warszwa~~.		#Szołtysek M., Górny Śląsk. Przewodnik po regionie, Bielsko – Biała 2005.
	~~#Szołtysek Marek~~, ~~2005, Górny Śląsk. Przewodnik po regionie, Pascal, Bielsko – Biała~~.		#Tablice Geograficzne, red. W. Mizerski, J. Żukowski, Warszawa 2001.
	#Tyrol ~~Czesław, 2006~~, W leśnej dolinie Małej Panwi. Przewodnik przyrodniczo-kulturowy po Lasach Tarnogórsko-Lublinieckich~~, Zespół Pieśni i Tańca Śląsk im. Stanisława Hadyny. Śląskie Centrum Edukacji Regionalnej~~, Koszęcin.		#Tyrol Cz., W leśnej dolinie Małej Panwi. Przewodnik przyrodniczo-kulturowy po Lasach Tarnogórsko-Lublinieckich, Koszęcin 2006.
	~~#Wika Stanisław (red.), 1999, Lasy województwa śląskiego. Wczoraj, dziś, jutro, Wydawnictwo Kubajak, Krzeszowice~~.

	==Przypisy==		==Przypisy==

Praktykant o 12:49, 23 lis 2016

2016-11-23T12:49:16Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:49, 23 lis 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[ Wojciech Kurda ]]		Autor:[[ Wojciech Kurda ]]

	Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[Konurbacja katowicka\|konurbacji katowickiej]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).		Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[Konurbacja katowicka\|konurbacji katowickiej]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).

Praktykant: /* Bibliografia */

2016-11-23T12:44:17Z

Bibliografia

Garbaczm o 07:23, 24 paź 2016

2016-10-24T07:23:01Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:23, 24 paź 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[ Wojciech Kurda ]]		[[ Wojciech Kurda ]]

	Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[~~konurbacja Katowicka~~\|konurbacji katowickiej]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).		Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[Konurbacja katowicka\|konurbacji katowickiej]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).

	==Geologia==		==Geologia==

Garbaczm o 07:22, 24 paź 2016

2016-10-24T07:22:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:22, 24 paź 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[ Wojciech Kurda ]]		[[ Wojciech Kurda ]]

	Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[ ~~Górnośląski Okręg Przemysłowy~~\|~~Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego~~]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).		Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[konurbacja Katowicka\|konurbacji katowickiej]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).

	==Geologia==		==Geologia==
Linia 48:		Linia 48:
	==Turystyka i rekreacja==		==Turystyka i rekreacja==

	Lasy Lublinieckie jako obszar leżący w strefie podmiejskiej ~~Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego~~, cechujący się dużym natężeniem wypoczynku jednodniowego, nie dysponuje bogatym zapleczem noclegowym. Wśród zbiorowego zakwaterowania dominują ośrodki wypoczynkowe składające się z zespołu domków turystycznych. W latach PRL-u należały one do zakładów przemysłowych, obecnie są w większości sprywatyzowane bądź skomunalizowane. Ośrodki takie znajdują się w Koszęcinie, Posmyku, przy zalewie Chechło-Nakło, Zielonej, Śliwie, Siewierzu-Warężnie, Rogoźniku, Tworogu, Boguchwałowicach. W ostatnim dziesięcioleciu zauważalna jest tendencja do otwierania nowych obiektów hotelarskich o podwyższonym standardzie (Przykłady: „Podkowa” w [[Siewierz\|Siewierzu]], „Zamek Lubliniec”). Pozostałe hotele na obszarze Lasów to „Pałac Kawalera” w Świerklańcu oraz „Młyn” w Krupskim Młynie. Do innych obiektów noclegowych należą: motele i zajazdy (Brynek, Tworóg, Kalety, Pietraszów, Woźniki, Lubliniec-Kokotek), gospodarstwa agroturystyczne (Kalety, Koszęcin, [[Piłka]], Posmyk, Sadów). Liczba ogólnodostępnych obiektów noclegowych zinwentaryzowana w Lasach Lublinieckich wynosi 26, dysponującymi 1790 miejscami noclegowymi, z czego 450 na polu biwakowym.		Lasy Lublinieckie jako obszar leżący w strefie podmiejskiej konurbacji katowickiej, cechujący się dużym natężeniem wypoczynku jednodniowego, nie dysponuje bogatym zapleczem noclegowym. Wśród zbiorowego zakwaterowania dominują ośrodki wypoczynkowe składające się z zespołu domków turystycznych. W latach PRL-u należały one do zakładów przemysłowych, obecnie są w większości sprywatyzowane bądź skomunalizowane. Ośrodki takie znajdują się w Koszęcinie, Posmyku, przy zalewie Chechło-Nakło, Zielonej, Śliwie, Siewierzu-Warężnie, Rogoźniku, Tworogu, Boguchwałowicach. W ostatnim dziesięcioleciu zauważalna jest tendencja do otwierania nowych obiektów hotelarskich o podwyższonym standardzie (Przykłady: „Podkowa” w [[Siewierz\|Siewierzu]], „Zamek Lubliniec”). Pozostałe hotele na obszarze Lasów to „Pałac Kawalera” w Świerklańcu oraz „Młyn” w Krupskim Młynie. Do innych obiektów noclegowych należą: motele i zajazdy (Brynek, Tworóg, Kalety, Pietraszów, Woźniki, Lubliniec-Kokotek), gospodarstwa agroturystyczne (Kalety, Koszęcin, [[Piłka]], Posmyk, Sadów). Liczba ogólnodostępnych obiektów noclegowych zinwentaryzowana w Lasach Lublinieckich wynosi 26, dysponującymi 1790 miejscami noclegowymi, z czego 450 na polu biwakowym.

	Wypoczynek w drugich domach jest jednym z podstawowych typów spędzania czasu wolnego na obszarze Lasów Lublinieckich. Ten typ zagospodarowania turystycznego obserwowany jest niemal w każdej miejscowości. Największe obszary koncentracji drugich domów występują w: okolicach jeziora Chechło-Nakło (ok. 300 obiektów), wzdłuż dolnego biegu rzeki Leśnica pomiędzy Piłką a Pustą Kuźnicą (ok. 170), w Śliwie (80), Bruśku (ok. 100). Mniejsze zgrupowania domów letniskowych zlokalizowane są także w: Pniowcu, Boruszowicach, Sośnicy i Zielonej. Łączna liczba drugich domów na obszarze objętym opracowaniem szacowana jest przez autora na około 1000. Dominują tutaj drewniane domy letnie o powierzchni do 50 m², na działkach do 5 a. Domy murowane całoroczne, na dużych działkach, powyżej 10 a należą do rzadkości.		Wypoczynek w drugich domach jest jednym z podstawowych typów spędzania czasu wolnego na obszarze Lasów Lublinieckich. Ten typ zagospodarowania turystycznego obserwowany jest niemal w każdej miejscowości. Największe obszary koncentracji drugich domów występują w: okolicach jeziora Chechło-Nakło (ok. 300 obiektów), wzdłuż dolnego biegu rzeki Leśnica pomiędzy Piłką a Pustą Kuźnicą (ok. 170), w Śliwie (80), Bruśku (ok. 100). Mniejsze zgrupowania domów letniskowych zlokalizowane są także w: Pniowcu, Boruszowicach, Sośnicy i Zielonej. Łączna liczba drugich domów na obszarze objętym opracowaniem szacowana jest przez autora na około 1000. Dominują tutaj drewniane domy letnie o powierzchni do 50 m², na działkach do 5 a. Domy murowane całoroczne, na dużych działkach, powyżej 10 a należą do rzadkości.

Praktykant o 09:56, 21 paź 2016

2016-10-21T09:56:45Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:56, 21 paź 2016
Linia 1:		Linia 1:
			[[ Wojciech Kurda ]]

	Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[ Górnośląski Okręg Przemysłowy\|Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).		Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[ Górnośląski Okręg Przemysłowy\|Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: [[Nizina Śląska\|Niziny Śląskiej]], [[Wyżyna Śląska\|Wyżyny Śląskiej]] oraz [[Wyżyna Woźnicko-Wieluńska\|Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej]]. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).

Praktykant o 08:20, 20 paź 2016

2016-10-20T08:20:03Z

Podgląd zmian

Praktykant o 06:28, 20 paź 2016

2016-10-20T06:28:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:28, 20 paź 2016
Linia 4:		Linia 4:


	Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz opolskiego, na północ od Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny Małej Panwi, znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: Niziny Śląskiej, Wyżyny Śląskiej oraz Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).		Lasy Lublinieckie to zwarty kompleks leśny położony w południowej Polsce, na obszarze dwóch województw: [[Województwo śląskie\|śląskiego]], oraz [[Województwo opolskie\|opolskiego]], na północ od [[ Górnośląski Okręg Przemysłowy\|Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego]]. Lasy Lublinieckie są największym kompleksem leśnym w województwie śląskim. Zajmują powierzchnię prawie 100 tys. ha, z czego na obszary typowo leśne przypada 80 tys. ha. Kształt lasów jest wyraźnie wydłużony. W większości dopasowuje się do doliny [[Mała Panew\|Małej Panwi]], znanej również jako Obniżenie Małej Panwi. Oprócz Lasów Lublinieckich obszar ten znany jest również jako Bory Lublinieckie<ref>W. Łapiński, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, wyd. Włodzimierz Łapiński. Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice 2007.</ref> bądź Lasy Lubliniecko-Tarnogórskie . Z uwagi na swe właściwości teren ten zwany jest również Białym Śląskiem, Zielonym Śląskiem oraz Zielonymi Płucami Śląska . Pod względem fizyczno-geograficznym Lasy te znajdują się na granicy trzech makroregionów: Niziny Śląskiej, Wyżyny Śląskiej oraz Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej. Wysokości bezwzględne wahają się pomiędzy 230 a 366 metrów n.p.m. Głównym czynnikiem, który wpłynął na szatę roślinną Lasów Lublinieckich jest podłoże geologiczne. Dno Obniżenia Małej Panwi (mikroregion Niziny Śląskiej), wyściełane osadami polodowcowymi, jest obszarem niekorzystnym pod względem zagospodarowania rolnego, toteż tereny te nie zostały wykarczowane i zamienione na grunty orne. Zarząd nad obszarami leśnymi sprawuje 6 nadleśnictw (Lubliniec, Brynek, Świerklaniec, Koszęcin, Siewierz, Zawadzkie).

	==Geologia==		==Geologia==

Praktykant o 12:14, 19 paź 2016

2016-10-19T12:14:05Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:14, 19 paź 2016
Linia 43:		Linia 43:
	==Walory antropogeniczne==		==Walory antropogeniczne==

	Do walorów antropogenicznych (kulturowych) obszaru, na terenie którego położone są Lasy Lublinieckie zaliczają się drewniane kościoły w Koszęcinie, Sadowiu, Cieszowej, Bruśku, Miasteczku Śląskim i Woźnikach. Wszystkie one leżą na Szlaku Architektury Drewnianej Województwa Śląskiego. Zabytki architektury świeckiej to z kolei liczne zamki i pałace. Najcenniejszy zespół pałacowo-zamkowy znajdował się w Świerklańcu i stanowił rodową siedzibę Donnersmarcków. Niestety obiekt nie zachował się do naszych czasów. ~~Jedyną~~ pozostałością, świadczącą o ~~dawnej~~ potędze tego rodu jest ~~w Świerklańcu tak zwany~~ Pałac Kawalera<ref>Emmerling Danuta (red.), 1999, Górnośląskie zamki i pałace. Województwo śląskie ADAN.</ref>. Inne pałace związane z rodem Donnesrsmarcków znajdują się w Brynku oraz w Nakle Śląskim. W Lublińcu na skraju znajduje się odrestaurowany w 2010 r. zamek książąt opolskich, w którym mieści się obecnie hotel. W Krupskim Młynie na Małej Panwi znajduje się zabytek techniki – most wiszący z 1930 roku. Miłośników techniki i przemysłu przyciąga również nieczynna kopalnia srebra położona pomiędzy Miasteczkiem Śląskim a Bibielą. W Boruszowicach, w gminie Tworóg cenny z kolei jest budynek dawnej papierni z 1896 r. Rzeki Mała Panew i Leśnica były dobrymi miejscami do budowania młynów wodnych. Trzy spośród zachowanych tego typu obiektów znajdują się w Żędowicach, wśród nich młyn „Thiel” na życzenie udostępniany do zwiedzania. Na Leśnicy dotrwał do współczesności Młyn Anny. Instytucją kultury, która w wyjątkowy sposób przyczynia się do promocji regionu jest Państwowy Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. Mający swą siedzibę w koszęcińskim pałacu zespół, już od ponad 50 lat aktywnie uczestniczy w życiu miejscowości i regionu, rozsławiając przy tym jego dobre imię daleko poza granicę Koszęcina.		Do walorów antropogenicznych (kulturowych) obszaru, na terenie którego położone są Lasy Lublinieckie, zaliczają się drewniane kościoły w Koszęcinie, Sadowiu, Cieszowej, Bruśku, Miasteczku Śląskim i Woźnikach. Wszystkie one leżą na Szlaku Architektury Drewnianej Województwa Śląskiego. Zabytki architektury świeckiej to z kolei liczne zamki i pałace. Najcenniejszy zespół pałacowo-zamkowy znajdował się w Świerklańcu i stanowił rodową siedzibę Donnersmarcków. Niestety obiekt nie zachował się do naszych czasów. W Świerklańcu jedyną pozostałością świadczącą o potędze tego rodu jest Pałac Kawalera<ref>Emmerling Danuta (red.), 1999, Górnośląskie zamki i pałace. Województwo śląskie ADAN.</ref>. Inne pałace związane z rodem Donnesrsmarcków znajdują się w Brynku oraz w Nakle Śląskim. W Lublińcu na skraju znajduje się odrestaurowany w 2010 r. zamek książąt opolskich, w którym mieści się obecnie hotel. W Krupskim Młynie na Małej Panwi znajduje się zabytek techniki – most wiszący z 1930 roku. Miłośników techniki i przemysłu przyciąga również nieczynna kopalnia srebra położona pomiędzy Miasteczkiem Śląskim a Bibielą. W Boruszowicach, w gminie, Tworóg cenny z kolei jest budynek dawnej papierni z 1896 r. Rzeki Mała Panew i Leśnica były dobrymi miejscami do budowania młynów wodnych. Trzy spośród zachowanych tego typu obiektów znajdują się w Żędowicach, wśród nich młyn „Thiel” na życzenie udostępniany do zwiedzania. Na Leśnicy dotrwał do współczesności Młyn Anny. Instytucją kultury, która w wyjątkowy sposób przyczynia się do promocji regionu jest Państwowy Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. Mający swą siedzibę w koszęcińskim pałacu zespół, już od ponad 50 lat aktywnie uczestniczy w życiu miejscowości i regionu, rozsławiając przy tym jego dobre imię daleko poza granicę Koszęcina.

	==Formy ochrony przyrody==		==Formy ochrony przyrody==

	W skład systemu powierzchniowych form ochrony przyrody Lasów Lublinieckich wchodzą: park krajobrazowy „Lasy nad Górną Liswartą”, 2 rezerwaty przyrody (Jeleniak-Mikuliny oraz Góra Grojec), 22 użytki ekologiczne i 170 pomników przyrody. Obszary Lasów położone w województwie opolskim wchodzą ponadto w skład obszaru chronionego krajobrazu „Lasy Stobrawsko-Turawskie”, a „Pasieki” pomiędzy Miasteczkiem Śląskim a Sośnicą tworzą zespół przyrodniczo-krajobrazowy. „Bagno Bruch w okolicach Pyrzowic” oraz „Dolina Małej Panwi” zostały pozytywnie zaopiniowane do włączenia w europejską sieć Natura 2000.		W skład systemu powierzchniowych form ochrony przyrody Lasów Lublinieckich wchodzą: park krajobrazowy „Lasy nad Górną Liswartą”, 2 rezerwaty przyrody (Jeleniak-Mikuliny oraz Góra Grojec), 22 użytki ekologiczne i 170 pomników przyrody. Obszary Lasów położone w województwie opolskim wchodzą ponadto w skład obszaru chronionego krajobrazu „Lasy Stobrawsko-Turawskie”, a „Pasieki” pomiędzy Miasteczkiem Śląskim a Sośnicą tworzą zespół przyrodniczo-krajobrazowy. „Bagno Bruch w okolicach Pyrzowic” oraz „Dolina Małej Panwi” zostały pozytywnie zaopiniowane do włączenia w europejską sieć Natura 2000.

	==Turystyka i rekreacja==		==Turystyka i rekreacja==

← poprzednia wersja		Wersja z 14:44, 23 lis 2016
Linia 64:		Linia 64:
	==Bibliografia==		==Bibliografia==

	*Emmerling Danuta (red.), 1999, Górnośląskie zamki i pałace. Województwo śląskie ADAN.		#Emmerling Danuta (red.), 1999, Górnośląskie zamki i pałace. Województwo śląskie ADAN.
	*Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice.		#Janik Maciej. Janik Teresa, Lubliniec i okolice. Przewodnik krajoznawczy, Górnośląska Oficyna Wydawnicza SA, Katowice.
	*Jaros Jerzy (red.), 1972, Lubliniec. Zarys rozwoju powiatu, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice.		#Jaros Jerzy (red.), 1972, Lubliniec. Zarys rozwoju powiatu, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice.
	*Kondracki Jerzy, 2002, Geografia regionalna Polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.		#Kondracki Jerzy, 2002, Geografia regionalna Polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
	*Łapiński Włodzimierz, 2007, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, Wydawnictwo Włodzimierz Łapiński.		#Łapiński Włodzimierz, 2007, Przyroda i Leśnictwo Śląska oraz Krain Przyległych w zasięgu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, Wydawnictwo Włodzimierz Łapiński.
	*Otałęga Zdzisława (red.), 2000, Encyklopedia Geograficzna Świata. Atlas Polski., OPRES, Kraków.		#Otałęga Zdzisława (red.), 2000, Encyklopedia Geograficzna Świata. Atlas Polski., OPRES, Kraków.
	*Mizerski Witold, Żukowski Jan (red.), 2001, Tablice Geograficzne, Wydawnictwo Adamantan, Warszawa.		#Mizerski Witold, Żukowski Jan (red.), 2001, Tablice Geograficzne, Wydawnictwo Adamantan, Warszawa.
	*Starkel Leszek (red.), 1999, Geografia Polski. Środowisko przyrodnicze, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszwa.		#Starkel Leszek (red.), 1999, Geografia Polski. Środowisko przyrodnicze, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszwa.
	*Szołtysek Marek, 2005, Górny Śląsk. Przewodnik po regionie, Pascal, Bielsko – Biała.		#Szołtysek Marek, 2005, Górny Śląsk. Przewodnik po regionie, Pascal, Bielsko – Biała.
	*Tyrol Czesław, 2006, W leśnej dolinie Małej Panwi. Przewodnik przyrodniczo-kulturowy po Lasach Tarnogórsko-Lublinieckich, Zespół Pieśni i Tańca Śląsk im. Stanisława Hadyny. Śląskie Centrum Edukacji Regionalnej, Koszęcin.		#Tyrol Czesław, 2006, W leśnej dolinie Małej Panwi. Przewodnik przyrodniczo-kulturowy po Lasach Tarnogórsko-Lublinieckich, Zespół Pieśni i Tańca Śląsk im. Stanisława Hadyny. Śląskie Centrum Edukacji Regionalnej, Koszęcin.
	*Wika Stanisław (red.), 1999, Lasy województwa śląskiego. Wczoraj, dziś, jutro, Wydawnictwo Kubajak, Krzeszowice.		#Wika Stanisław (red.), 1999, Lasy województwa śląskiego. Wczoraj, dziś, jutro, Wydawnictwo Kubajak, Krzeszowice.




	==Przypisy==		==Przypisy==